OSK 1128/04

OSK 1128/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-08-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz /sprawozdawca/
Janina Antosiewicz
Maria Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Kombatanci
Sygn. powiązane
SA/Bk 386/03 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2004-03-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Alicja Plucińska-Filipowicz (spr), Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bk 386/03 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Przedsiębiorców Bielska Podlaskiego oraz [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 1128/04
U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt SA/bk 386/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II oddalił skargę Stowarzyszenia Przedsiębiorców Bielska Podlaskiego oraz [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano, iż Burmistrz Miasta Bielska Podlaskiego decyzją z dnia 14 listopada 2002 r. [...] odmówił [...]- Spółka Cywilna [...] w Hajnówce ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonej nr geod. [...] położonej przy ul. Mickiewicza w Bielsku Podlaskim dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania byłej kotłowni z przeznaczeniem na piekarnię osiedlową z punktem sprzedaży detalicznej pieczywa. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez osoby wnioskujące o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania byłej kotłowni z przeznaczeniem na piekarnię osiedlową o przewidywanej wydajności 1.200 sztuk pieczywa dziennie wraz z punktem sprzedaży detalicznej produkowanego pieczywa oraz częścią socjalno-biurową, uznając iż inwestycja ta jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem funkcjonowanie piekarni osiedlowej z uwagi na jej przeznaczenie i funkcję - jest nieuciążliwą działalnością usługową.
Skargę na powyższą decyzję wywodzącą, iż narusza ona przede wszystkim przepis art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr. 15, poz. 139 ze zm./ przez przyjęcie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił uznając, iż przedmiotowa inwestycja należy do usług nieuciążliwych. Podkreślił też w uzasadnieniu wyroku, że kwestia, czy inwestycja ta mieści się w pojęciu produkcji, czy też usług była badana w aspekcie pojęć językowych /"Słownik Języka Polskiego PWW 2002" oraz treści wykazu zawartego w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. U. Nr 93, poz. 589/.
Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr VIII/39/94 z dnia 9 listopada 1994 r. Rady Miejskiej w Bielsku Podlaskim /Dz. Urz. Woj. Biał. Nr 23, poz. 129 ze zm./ obowiązujący w dniu orzekania dany teren określa jako tereny zabudowy mieszkaniowej średniej intensywności głównie wielorodzinnej, położone w strefie ochrony konserwatorskiej z dopuszczeniem intensywnych form zabudowy jednorodzinnej. "Możliwość realizacji usług nieuciążliwych dla ludności pod warunkiem uzyskania zgody samorządu mieszkańców i pozytywnej opinii WSSE co do nie kolizyjności z zabudową mieszkaniową..." Przedmiotowa inwestycja została uzgodniona z konserwatorem zabytków natomiast organ wydający zaskarżoną decyzję ustosunkował się do kwestii braku uzgodnień z Radą Osiedla. Zostały więc spełnione postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a tym samym zaskarżona decyzja nie narusza art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W uzupełnieniu wywodów Sąd I instancji wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego stanowi pierwszy etap inwestycyjny, zaś szczegóły dotyczącej tej inwestycji będą rozpatrywane w postępowaniu o wydanie pozwolenia n a budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. B. reprezentowana przez adwokata J. Z. zaskarżając wyrok w całości oraz wskazując następujące podstawy tej skargi:
1/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
a/ art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 ar. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez oddalenie skargi wskutek uznania, ze zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji,
b/ art. 7 i 77 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności dotyczących stwierdzenia, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest "uciążliwe i ma charakter ogólnomiejski",
2/ naruszenie prawa materialnego, a to art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu wskutek błędnego uznania, że możliwe było jego stosowanie podczas gdy utracił on moc z dniem 11 lipca 2003 r. a więc przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.
W lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, iż w zaskarżonym wyroku przyjęto, że inwestycja nie jest uciążliwa, bowiem nie figuruje w wykazie zawartym w rozporządzeniu z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszym rzędzie należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Strona wnosząca skargę kwestionuje, że przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonego wyroku w związku z czym Sąd I instancji nie miał prawa oprzeć na nim swojego rozstrzygnięcia. Nie dostrzegła jednakże, iż stosownie do art. 1 ( 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /ő 2/. W myśl przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie /art. 3 ( 1/ a kontrola ta m. in. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne /art. 3 ( 2 pkt 1/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zatem był uprawniony do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a w tym oceny, czy decyzja ta jest zgodna z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania /art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/. Nie jest sporne w sprawie, że zaskarżona decyzja została wydana przed utratą mocy powołanego jako podstawa jej wydania przepisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Utrata mocy tego przepisu już po wydaniu zaskarżonej decyzji nie miała więc wpływu na treść rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, którym dokonano oceny zgodności decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania.
Nie można również uznać zasadności zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do kwestii formalnych. Jak to wynika zarówno z ogólnie /mało konkretnie/ sformułowanych podstaw skargi kasacyjnej, w których wskazuje się na "uznanie’ przez Sąd, że "zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji", lub "niepodjęcie wszelkich kroków" do wyjaśnienia stanu faktycznego i okoliczności sprawy "a w szczególności dotyczących stwierdzenia, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest uciążliwe i ma charakter ogólnomiejski", jak też z bardzo krótkiego uzasadnienia skargi kasacyjnej, podstawowym zarzutem jest, iż to Sąd I instancji oparł zaskarżony wyrok na przyjęciu, że decydujące znaczenie ma brak ujęcia przedmiotowej inwestycji w wykazie określonym w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji.
Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł dość szeroki wywód odnoszący się zarówno do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i wniosku strony określającego zamierzenie inwestycyjne, który został uwzględniony zaskarżoną decyzją organu odwoławczego, a także do treści pojęć "produkcja" i "usługi" konstatując w końcu, iż wszystko to potwierdza zasadność stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, iż przedmiotowe zamierzenie ma charakter nieuciążliwej dla ludności inwestycji usługowej. Nie można w tej sytuacji skutecznie twierdzić, że Sąd zaskarżonym wyrokiem zaakceptował decyzję administracyjną podjętą bez szczegółowego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.