OSK 1056/04

OSK 1056/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Edward Janeczko
Krystyna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art. 122 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 1999 nr 88 poz 994
par. 3 ust. 1 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999 r. w sprawie kierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska /spr./, Sędziowie NSA Małgorzata Stahl, Edward Janeczko, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Adama K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 marca 2004 r. sygn. akt 3/II SA /Lu 755/03 w sprawie ze skargi Adama K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 8 maja 2003 r. (...) w przedmiocie skierowania na badania sprawności w zakresie kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
OSK 1056/04 UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Adama K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 8 maja 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie skierowania na badania sprawności w zakresie kierowania pojazdami - skargę oddalił.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd administracyjny stwierdził co następuje:
Pismem z dnia 16.09.02 Zakład Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w R. przekazał informacje dotyczące przyznania Adamowi K. uprawnień rentowych przyznanych mu ze względu na występujące u niego schorzenie funkcji organizmu. Pismo to należało zakwalifikować jako tzw. "inną informację" o jakiej mowa w par. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19.10.1999 r. w sprawie skierowania na badania lekarskie, przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, która nasunęła wątpliwość co do stanu zdrowia.
Wskazana przez Dyrektora ZUS okoliczność, że Adam K. posiada upośledzenie funkcji organizmu, które z uwagi na ochronę danych osobowych nie może zostać ujawnione, ale które może być przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu taksówkarza, jest informacją mogącą u organów orzekających nasunąć zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia.
W tej sytuacji istniały podstawy do wydania decyzji o skierowaniu Adama K. na badania lekarskie, w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
W złożonej od ww. wyroku skardze kasacyjnej, skarżący Adam K. wnosząc o uchylenie kwestionowanego wyroku podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w związku z par. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19.10.1999 r. w sprawie kierowania na badania lekarskie (...) przez "błędną wykładnię ww. przepisów wyrażającą się w bezzasadnym uznaniu, iż pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16.09.02 stanowi inną informację o jakiej mowa w par. 3 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia".
Również zarzucił ww. wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 61 par. 4 Kpa., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy wobec braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne badania lekarskie.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organów, kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu swego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, iż zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty są bezzasadne. Podstawę prawną kontrolowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji stanowi art. 22 ust. 1 pkt 4 - Prawa o ruchu drogowym. Stąd też nie mógł zostać naruszony pkt 5 tego przepisu, skoro nie miał w niniejszej sprawie zastosowania.
Z kolei z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16.09.02 wyraźnie wynika celowość sprawdzenia stanu zdrowia skarżącego, świadczącego usługi w zakresie transportu osób. Nadto w piśmie z dnia 21.01.2002 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podkreślając, że stan zdrowia skarżącego uzasadnia pobieranie świadczenia rentowego dodał, iż ten stan zdrowia może być przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu taksówkarza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek określonych w par. 2 tego artykułu.
W niniejszej sprawie żadna z wyżej wymienionych w cytowanym wyżej przepisie przesłanek nie zachodzi. Tak więc w niniejszej sprawie rola sądu kasacyjnego ograniczać się będzie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia.
1. Podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zw. z par. 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19.10.1999 r. w sprawie kierowania na badania lekarskie (...) przez błędną wykładnię ww. przepisów wyrażająca się w bezzasadnym uznaniu, iż pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16.09.02 stanowi "inną informację" o jakiej, mowa w par. 3 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej rozporządzenia.
Odnosząc się do przedstawionego wyżej zarzutu należy zauważyć co następuje:
W art. 122 ust. 1 w pkt od 1-6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wymienione zostały przypadki, w których osoby fizyczne ubiegające się o kierowanie pojazdami lub kierujące pojazdami, podlegają badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
W pkt 4 cyt. wyżej artykułu, który stał się podstawą prawną wydania kwestionowanego przez skarżącego orzeczenia stwierdzono, że badaniu takiemu podlega kierujący pojazdem, skierowany na te badania decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Przesłanki wydania przez starostę decyzji, o której mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 - Prawa o ruchu drogowym, określone zostały z kolei w par. 3 ust. 1 pkt 3 - rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19.10.1999 r. w sprawie kierowania na badania lekarskie, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Stosownie do brzmienia tego przepisu starosta może wydać skierowanie na badania lekarskie w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy osobie posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem między innymi w przypadku otrzymania innej informacji wskazującej na występowanie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Przepis ten nie określa bliżej charakteru ww. informacji, a także jej zakresu. Nie wskazuje również od kogo winna pochodzić. W takiej sytuacji przez inną informację, o której mowa w pkt 3 ust. 1 par. 3 cyt. rozporządzenia, należy rozumieć każdą informację bez względu na źródło jej pochodzenia, zakres, formę o ile wskazuje ona z dużym prawdopodobieństwem na wystąpienie schorzeń świadczących o zaistnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż ocenę czy uzyskana informacja daje wystarczającą podstawę do wydania decyzji kierującej daną osobę na badania lekarskie, pozostawiono uznaniu organu administracji publicznej.
Kontrolując rozstrzygnięcie organu administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że dokonując oceny informacji zawartej w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, organy nie przekroczyły granic tego uznania. Stanowisko to w pełni zasługuje na akceptację.
Zawarte w piśmie z dnia 16.09.2002 - informacje pochodziły od organu państwowego, właściwego do przyznawania rent w sytuacji stwierdzenia uszczerbku zdrowia. Z pisma ZUS z dnia 16.09.2002 r. wynika, że skarżący z uwagi na stan zdrowia pobiera rentę, powstają zatem uzasadnione wątpliwości, czy stan jego zdrowia pozwala mu na kierowanie pojazdami mechanicznymi i to w celach zarobkowych. W tych warunkach zasadnym było potraktowanie informacji zawartych w piśmie z dnia 16.09.2002 jako wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.
2. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd art. 61 par. 4 Kpa. Kwestionowany w skardze kasacyjnej wyrok sądu wydany został w dniu 16.03.2004 r., a więc w okresie kiedy obowiązywała sąd procedura uregulowana przepisami obowiązującymi od dnia 1.01.2004 r. ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma to ten skutek, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, skarżący winien wskazać właściwy przepis ww. ustawy, który został naruszony przez sąd akceptujący ewentualne naruszenie prawa procesowego przez organy. Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa materialnego i procesowego wyłącznie przez Sąd, a nie organy administracyjne. Tak więc skarga kasacyjna musi zawierać zarzuty skierowane przeciwko wyrokowi /por. wyrok NSA z dnia 19.05.2004 r. FSK 80/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 12/.
Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę za nieusprawiedliwioną, na zasadzie art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.