OSK 1010/04

OSK 1010/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Paweł Tarno
Małgorzata Stahl
Zygmunt Niewiadomski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ka 156/02 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2004-03-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.), Sędziowie NSA Małgorzata Stahl, Jan Paweł Tarno, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2004r. sygn. akt II SA/Ka 156/02 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
OSK 1010/04
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r. (sygn. akt II SA/Ka 156/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 grudnia 2001 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Zawierciańskiego z dnia 9 października 2001 r. zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą sąsiadom skarżącego D. i S. P. na budowę garażu dwuboksowego, przenośnego z blachy na działce nr 514 we Włodowicach Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż kwestionowane rozstrzygnięcie zapadło bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a zwłaszcza bez wyjaśnienia kwestii przebiegu granic działek w sytuacji gdy doszło, zdaniem skarżącego, do "popełnienia przestępstwa przez geodetów", wśród których był autor kopii mapy zasadniczej na której został sporządzony projekt budowlany. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd, odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi dotyczących braków dokumentacji projektowej, doszedł do przekonania, że wbrew tym zarzutom, braki dokumentacji zostały uzupełnione stosownie do wskazań Wojewody Śląskiego zawartych w decyzji z dnia 12 lipca 2001 r. wydanej w wyniku odwołania skarżącego i stanowiącej podstawę powtórnego rozpatrzenia sprawy zakończonej zaskarżonym rozstrzygnięciem (m.in. zamierzenie inwestycyjne określono zgodnie z wymogami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przeprowadzono rozprawę administracyjną). Co do zaś zarzutu niewyjaśnienia sprawy granicy działek skarżącego oraz inwestorów, to Sąd za zasadne uznał stanowisko organów administracji, orzekających w sprawie, iż są one związane granicami wykreślonymi na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a spór pomiędzy stronami w tej mierze nie może być rozstrzygany w postępowaniu o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Jeżeli zatem – konkluduje sąd – inwestorzy spełnili wymogi prawem przewidziane, w tym zachowali 3-metrową odległość od określonych na w/w mapie granic działki skarżącego, odległości wymaganej przepisami § 12 ust. 4 pkt 2 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to organy administracji były zobowiązane do wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wniósł adw. G. J., pełnomocnik z urzędu, R. J.. Żądając uchylenia zaskarżonego wyroku oraz uchylenia wcześniejszych decyzji administracyjnych podjętych w sprawie lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie przepisu § 12 ust. 2 pkt 4 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zamiast przepisu § 12 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia,
2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezawieszenie postępowania, celem uzyskania orzeczenia organu właściwego do określenia granic działek.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, iż odległość przedmiotowego garażu od działki skarżącego winna wynosić 4 m, a nie jak przyjęto 3 m i że sprawa ta nie była w ogóle przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji, orzekającego w sprawie, a powinna być i gdyby tak się stało to sąd powinien zawiesić postępowanie do czasu wyjaśnienia sprawy granic pomiędzy działkami inwestorów i skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania.
Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając je za nie mające usprawiedliwionych podstaw.
W kontekście tych stwierdzeń nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu § 12 ust. 4 pkt 2, ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) w sytuacji gdy, jak wynika to z projektu budowlanego, przedmiotowy garaż jest zwrócony w stronę granicy z działką skarżącego ścianą bez otworu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przywołany wyżej przepis, a nie przepis § 12 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia.
Przede wszystkim usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 125 § 1 pkt 1 i art. 125 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ ani z materiałów sprawy ani ze skargi kasacyjnej nie wynika aby w sprawie kwestionowanego przez skarżącego postępowania scaleniowego, w wyniku którego ukształtowane zostały granice działek inwestorów i skarżącego, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne czy sądowe, które mogłoby być uznane za zagadnienie prejudycjalne uzasadniające zawieszenie postępowania sądowego w myśl regulacji art. 125 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy w tym miejscu podnieść, że skarżący już w postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym to które zakończyło się zaskarżonym rozstrzygnięciem, wskazywał na sporną granicę "którą może ustalić tylko sąd" (pismo do Starostwa Powiatowego w Zawierciu z dnia 17 maja 2001 r.), a mimo to nie wykazał, że w sprawie zapadł wyrok sądu powszechnego. Z kolei w skardze do sądu pierwszej instancji pisze, że niepowodzeniem skończyły się jego próby skutecznego zainteresowania sprawą organów prokuratury. Brak było zatem w świetle materiału sprawy podstaw do przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że rozstrzygnięcie sprawy o pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu zależy od wyniku postępowania karnego lub administracyjnego w myśl wymagań art. 125 § 2 w/w Prawa. Samo subiektywne przeświadczenie skarżącego o noszącym znamiona przestępstwa postępowaniu scaleniowym, obiektywnie nie udokumentowanym, to za mało aby uznać że sąd pierwszej instancji winien zawiesić postępowanie na podstawie art. 125 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wielokrotnie przywoływanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi