K 3/12

Wniosek Prokuratora Generalnego dotyczył zbadania zgodności art. 95c § 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich z przepisami Konstytucji RP, w szczególności z art. 92 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3. Prokurator Generalny zarzucił, że ustawa nie reguluje w sposób dostateczny materii stosowania środków przymusu bezpośredniego wobec nieletnich umieszczonych w zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich lub młodzieżowych ośrodkach wychowawczych, a art. 95c § 1 zawiera jedynie upoważnienia dla Rady Ministrów i Ministra Sprawiedliwości do uregulowania tej kwestii w rozporządzeniach, przy czym Rada Ministrów nie wydała stosownego aktu. Zdaniem wnioskodawcy, takie uregulowanie narusza konstytucyjne wymogi dotyczące upoważnień ustawowych i ograniczenia praw jednostki. Marszałek Sejmu w swoim stanowisku argumentował, że ustawa o nieletnich zawiera wystarczające podstawy do wydania rozporządzenia, a przekazane do regulacji rozporządzeniem kwestie mają charakter techniczny i specjalistyczny, pozostając w zgodzie z celem ustawy. Trybunał Konstytucyjny, rozpoznając wniosek, stwierdził, że zakwestionowany art. 95c § 1 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich został uchylony z dniem 5 czerwca 2013 r. na mocy ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Ponadto, z dniem 8 października 2013 r. weszły w życie nowe przepisy dotyczące stosowania środków dyscyplinarnych wobec nieletnich. Zgodnie z ustawą o Trybunale Konstytucyjnym, utrata mocy obowiązującej przez akt normatywny stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania, o ile wydanie wyroku nie jest konieczne dla ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W związku z tym Trybunał postanowił umorzyć postępowanie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający