K 1/86

Wniosek Federacji Zakładowych Organizacji Związkowych Pracowników Turystyki dotyczył zbadania zgodności art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL, który gwarantuje prawo do pracy i wynagrodzenia według ilości i jakości pracy. Wnioskodawca argumentował, że kwestionowany przepis pozbawił pracowników gastronomii wynagrodzenia za sprzedaż alkoholu. Sejm i Prokurator Generalny PRL w swoich wyjaśnieniach stwierdzili, że przepis ten jest zgodny z Konstytucją, wskazując, że ustawa ta jest formą realizacji konstytucyjnych praw obywateli w zakresie dbałości o zdrowie społeczeństwa i rodziny. Podkreślono, że przepis nie zakazuje wynagradzania według ilości pracy, a jedynie wyłącza uzależnianie wynagrodzenia od wpływów ze sprzedaży alkoholu, co ma na celu ograniczenie negatywnych skutków alkoholizmu. Trybunał Konstytucyjny, po analizie materiału dowodowego, w tym opinii biegłych i stanowisk uczestników postępowania, uznał przepis za zgodny z art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL. Sąd podkreślił, że konstytucyjne prawo do pracy nie może być interpretowane z pominięciem innych przepisów, w tym tych dotyczących dbałości o zdrowie społeczeństwa i przeciwdziałania negatywnym skutkom alkoholizmu. Trybunał wyjaśnił, że art. 10 ust. 4 ustawy nie pozbawia pracowników gastronomii wynagrodzenia za pracę, a jedynie eliminuje ich materialne zainteresowanie sprzedażą alkoholu. Sąd wskazał, że wynagrodzenie za pracę może być ustalane na podstawie kwalifikacji, wkładu pracy, stawek płac oraz premii za zadania niezwiązane ze sprzedażą alkoholu, co pozwala na uzyskanie wynagrodzenia odpowiadającego nakładowi pracy. Zmiana zasad wynagradzania może nastąpić w drodze modyfikacji przepisów układu zbiorowego pracy.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający