IX W 2321/15

Sygn. akt IX W 2321/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2015 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Aneta Żołnowska Protokolant: sekretarz sądowy Anna Ostromecka w obecności oskarżyciela publ. D. K. po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. 07 i 28 września 2015 r. sprawy 1. J. Z. (1) s. A. i C. z domu F. ur. (...) w O. 2. L. S. (1) s. R. i E. z domu P. ur. (...) w D. obwinionych o to, że: w dniu 14 kwietnia 2015r. w godz. 06:00-17:05 w O. przy ul. (...) wspólnie i w porozumieniu umyślnie dokonali uszkodzenia mienia poprzez wybicie szyby w oknie i wypchnięcie dykty z okna o łącznej wartości strat 200 zł na szkodę B. J. (1) - tj. za wykroczenie z art. 124§1 kw ORZEKA: I. obwinionego J. Z. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 124 § 1 kw skazuje go na karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdziestu) godzin; II. obwinionego L. S. (1) uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; III. na podstawie art. 119 § 4 kw orzeka wobec obwinionego J. Z. (1) środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej B. J. (1) kwoty 200 (dwieście) złotych; IV. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego J. Z. (1) od kosztów postępowania i opłaty, w części uniewinniającej koszty postępowania ponosi Skarb Państwa; V. wyrok w stosunku do obwinionego J. Z. (1) jest wyrokiem zaocznym. Sygn. akt IX W 2321/15 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: B. J. (1) jest właścicielką mieszkania położonego na (...) kamienicy znajdującej się na ul. (...) w O. , a oznaczonej nr (...) . Lokal nie jest zamieszkały, okna od strony ulicy zabezpieczone są dyktą. W dniu 14 kwietnia 2015r. około godz. 16 – tej J. Z. (1) i L. S. (1) udali się na ul. (...) . Obaj znajdowali się w stanie nietrzeźwości. Ten pierwszy oświadczył koledze, iż pracownicy (...) w O. polecili mu znaleźć pustostan, który będzie mógł zająć. Poprosił go o pomoc w wyremontowaniu lokalu. Aby dostać się do mieszkania, J. Z. (1) wybił szybę i wyrwał zabezpieczającą okno dyktę. Tą drogą wszedł do wnętrza, otworzył drzwi wejściowe, którymi do mieszkania dostał się L. S. (1) . Mężczyźni zaczęli przy pomocy śrubokręta i młotka otwierać kolejne pomieszczenia. Przy tych czynnościach zastali ich funkcjonariusze Straży Miejskiej, którzy za pośrednictwem dyżurnego, wezwali na miejsce patrol Policji. Właścicielka mieszkania B. J. (1) nie stwierdziła, aby z mieszkania cokolwiek zginęło, bowiem nie przechowywała tam żadnych cennych przedmiotów. Drzwi wejściowe i znajdujący się w nich zamek nie był uszkodzony, choć mieszkanie w chwili przybycia służ było otwarte. Pokrzywdzona wartość uszkodzonego okna i jego zabezpieczenia wyceniła na kwotę 200 zł. (dowody: protokół zawiadomienie o przestępstwie k. 6 – 7, wyjaśnienia obwinionego L. S. k. 76-76v, zeznania świadków M. L. k. 46, Ł. H. k. 71v, Ł. J. k. 71v, M. P. k. 71v, B. J. k. 94, protokół oględzin k. 9-11, notatki urzędowe k. 5, 14-15, zdjęcia k. 16-18 ) Obwiniony J. Z. (1) nie składał wyjaśnień w sprawie. Obwiniony L. S. (1) nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż przyszedł na ul. (...) z kolegą, który szukał pustostanu. J. Z. wybił szybę i wypchnął dyktę w jednym z okien, wszedł do mieszkania, do którego wpuścił go przez drzwi wejściowe, które otworzył od wewnątrz. On sam miał tam się rozejrzeć, bo kolega prosił go o wyremontowanie lokalu. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego L. S. (1) , albowiem są one logiczne i spójne, znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w sprawie. Bezspornym jest, iż bezpośrednio po zatrzymaniu obwinieni mówili funkcjonariuszom o poszukiwaniu pustostanu. Żaden z nich nie kwestionował zniszczenia okna, a jedynie podkreślali działanie zgodnie z zaleceniami urzędników, a więc zgonie z prawem. Świadkowie nie byli w stanie stwierdzić, który z mężczyzn szukał mieszkania, bowiem obaj byli pod znacznym działaniem alkoholu i rozmawiali z nimi równocześnie. Nikt bezpośrednio po zdarzeniu i spytał który z nich dokonał zniszczenia szyby i dykty, bowiem początkowo czynności były prowadzone w kierunku włamania. Na miejscu stwierdzano otwarte drzwi wejściowe do mieszkania, które nie nosiły śladów włamania. Fakt ten potwierdza wyjaśnienia obwinionego L. S. (1) , który twierdził, iż wszedł do lokalu drzwiami. Wersję tego obwinionego potwierdza również fakt, iż to J. Z. szukał mieszkania, a nie L. S. (1) , który takowe posiada. Sąd dał wiarę przesłuchanym w sprawie świadkom, którzy zeznawali na okoliczność interwencji jaką przeprowadzali na miejscu zdarzenia. Ich zeznania potwierdza sporządzona na miejscu dokumentacja. Świadkowie ci nie mają żadnego powodu, by bezpodstawnie oskarżać któregokolwiek z obwinionych albowiem wykonywali jedynie swoje służbowe obowiązki. Sąd dał wiarę również zeznaniom pokrzywdzonej B. J. (1) , która opisała sytuację jaką zastała w mieszkaniu w trakcie interwencji służb. Oświadczyła, iż w mieszkaniu był dwa dni wcześniej i pozostawiła je zabezpieczone i zamknięte na klucz. Świadek zeznawała na okoliczności, które miała możliwość stwierdzić osobiście, jej spostrzeżenia odnośnie stanu mieszkania znalazły odzwierciedlenie w protokole oględzin miejsca. Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu wina obwinionego J. Z. (1) jest ewidentna i została mu udowodniona. W dniu 14 kwietnia 2015r. około godz. 16- tej w O. przy ul. (...) dokonał zniszczenie szyby i zabezpieczającej okno dykty o łącznej wartości 200 zł. na szkodę B. J. (1) . Czyn ten stanowi wykroczenie z art. 124§1 kw i z mocy tego przepisu obwiniony został skazany i wymierzono mu karę jak w sentencji wyroku. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd miał na uwadze jego uprzednią karalność za wykroczenie przeciwko mieniu. ( k. 33) W ocenie Sądu kara polegająca na pracy na cele społeczne wpłynie na obwinionego wychowawczo i zapobiegawczo oraz spełni swe zadania w zakresie prewencji ogólnej. Sąd orzekł o obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej kwoty 200 złotych. Ze względu na sytuację materialną, Sąd zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania i opłaty.