IX W 1231/17

Sygn. akt IX W 1231/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik Protokolant: Radosław Biedrzycki bez obecności oskarżyciela publ. po rozpoznaniu w dniach 31 maja i 28 czerwca 2017 r. sprawy J. K. syna S. i A. z domu K. ur. (...) w W. obwinionego o to, że: w dniu 25 sierpnia 2016 r. w godzinach 13 00 do 18 00 w celu dokuczenia postawił pojazd pod posesją nr (...) w miejscowości Ł. gm. G. , następnie przez uchylone okno, znajdujące się od strony posesji nr (...) głośno odtwarzał muzykę, czym złośliwie niepokoił A. i M. T. (1) . W miejscu i czasie j/w podczas interwencji będąc legitymowany przez umundurowanych funkcjonariuszy ma swojej posesji nr (...) w m. Ł. gm. G. wbrew obowiązkowi nie podał własnych danych osobowych, - tj. o wykroczenia z art. 107 kw oraz art. 65 § 2 kw ORZEKA I. obwinionego J. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 107 kw oraz art. 65 § 2 kw i za to na podstawie art. 107 kw w zw. z art. 9 § 2 kw skazuje go na karę grzywny w wymiarze 300,- (trzysta) złotych II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od zryczałtowanych wydatków postępowania i opłaty. Sąd ustalił, następujący stan faktyczny: Obwiniony J. K. mieszka wraz żoną w (...) domu (...) położonym w miejscowości Ł. gm. G. . W sąsiednim (...) domu (...) oddzielonym drogą gruntową położonym ok. 20 metrów od domu obwinionego mieszkają pokrzywdzeni małżonkowie M. i A. T. (1) i ich 4-letnie dziecko. Pokrzywdzeni od kilku lat pozostają w konflikcie z obwinionym. W dniu 25 sierpnia 2016 r. obwiniony wykonywał w ogrodzie położonym przy swoim domu prace związane z budową kominka ogrodowego. Od wczesnych godzin rannych używał betoniarki a ok. godz. 11-tej ustawił bezpośrednio przy płocie swojej posesji z jej zewnętrznej strony należący do niego samochód osobowy m-ki O. (...) . Pozostawił w nim otwarte okno od strony posesji sąsiadów po czym włączył odtwarzacz muzyki ustawiony bardzo głośno i wykonywał dalej prace w ogrodzie. Głośno grająca muzyka przeszkadzała sąsiadom, M. T. m. in. nie mogła ułożyć dziecka do snu. Znając negatywne nastawienie obwinionego i uznając tę sytuację za celowe i złośliwe zachowanie z jego strony postanowiła zawiadomić dyżurnego Komisariatu Policji w O. . Ten wysłał na miejsce patrol w składzie (...) . Funkcjonariusze ci po przybyciu na miejsce potwierdzili, że przy posesji obwinionego stoi zaparkowany samochód z otwartym oknem od strony sąsiadów i w aucie tym gra głośna muzyka rockowa. Kiedy weszli na posesję obwinionego ten zdenerwował się ich wizytą i tym, że weszli na posesję nie pytając go o zgodę. Stwierdził, że jest melomanem i słucha muzyki, która nie może nikomu przeszkadzać. Nie chciał podać swoich danych personalnych twierdząc, że P. D. go zna. Chciał dzwonić do radia aby podać tę interwencję jako interesujący temat. Mimo prośby odmówił ściszenia lub wyłączenia grającej cały czas muzyki. Obwiniony muzykę tę wyłączył dopiero ok. godziny 18-tej (dowody: notatka urzędowa – k. 1; wydruki z G. M. k. 31-32; plan sytuacyjny – k. 22; kopia zawiadomienia k. 34; kopie dokumentów z prokuratury k. 40-42, wydruk zdjęcia k. 45, szkic obwinionego k. 46 zdjęcie – k. 68 zeznania świadków – T. S. – k. 35v, P. D. – k. 47-47v, M. T. – k. 47v; A. T. – k. 47v-48; R. M. – k. 48) Obwiniony w toku całego postępowania nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Jak wyjaśnił na rozprawie, ustawił swój samochód z grającym radiem w tym miejscu, bo budował kominek w ogródku i chciał słuchać muzyki. Jak stwierdził zarzucono mu, że o godzinie 13 10 miał ustawić samochód a już o godzinie 13 30 pojawiła się Policja. Zarzucił sąsiadom, że ci nie próbowali się z nim skontaktować, lecz od razu zawiadomili Policję. Podkreślił, że jego zdaniem od samochodu do domu pokrzywdzonych jest ok. 30 metrów. Zarzucił policjantom, że ci weszli na jego posesje nie pytając go o zgodę i chcieli od niego okazania dowodu osobistego a ten on pozostawił w samochodzie w pracy. (wyjaśnienia obwinionego – k. 35 – 35v) Sąd zważył, co następuje: Sąd generalnie nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu, są one li tylko próbą uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenia. Przeczą im, bowiem nie tylko wiarygodne zeznania pokrzywdzonych – małżonków M. i A. T. (1) , ale i funkcjonariuszy Policji – T. S. (2) i P. D. (2) . Świadkowie ci, to osoby zupełnie obce dla obwinionego, nieskonfliktowane z nim i w żaden sposób niezainteresowane w tym, aby w jakikolwiek bezpodstawny sposób pomawiać obwinionego. Odnosząc się do wyjaśnień samego obwinionego należy stwierdzić, że już w zakresie pierwszego zarzut myli się on co do godziny początkowej ustawienia samochodu z głośno grającą muzyką, bo jak wynika to zarówno z zeznań pokrzywdzonych jak i notatki interweniującego policjanta samochód obwiniony ustawił już o godzinie ok. 11-tej, a interwencja funkcjonariuszy miał miejsce ok. 12 25 . Można obwinionemu przyznać jedynie rację co do tego, że faktycznie do wniosku o ukaranie wkradł się błąd co do godziny początkowej tego zarzutu, bo faktycznie wpisano tam również godzinę 13-tą, a nie jak powinno to być godzinę ok. 11-tej. Natomiast obwiniony nie kwestionował tego, że postawił swój samochód z grającym radiem pod płotem swojej posesji. Według niego muzyka nie grała głośno, czemu przeczą nie tylko wiarygodne zeznania pokrzywdzonych ale i również obu funkcjonariuszy Policji, którzy wyraźnie stwierdzili, że była ona głośna i dokuczliwa. Co więcej obwiniony z niewiadomego powodu pozostawił otwarte okno w pojeździe i to od strony posesji sąsiadów, o których wiedział, że już wcześniej mieli zastrzeżenia do grającej głośno muzyki. Skoro, jak twierdzi obwiniony muzyka miała jedynie umilać mu wykonywane w ogrodzie prace, to dlaczego nie pozostawił otwartego okna wyłącznie od strony swojej posesji. Co więcej świadek A. T. wręcz stwierdził, że okno w pojeździe obwinionego od strony jego posesji było zamknięte a otwarte było okno wyłącznie od posesji pokrzywdzonych. Jeśli chodzi o kwestię dotyczącą odległości w jakiej stał samochód obwinionego od domu pokrzywdzonych to nie ma ona decydującego znaczenia dla oceny prawnej zachowania obwinionego. Jednak nawet na podstawie kopii mapy geodezyjnej dostarczonej przez obwinionego można wyliczyć, że odległość od ogrodzenia posesji obwinionego do domu pokrzywdzonych wynosi 22-23 metry (k. 33) Co istotne pokrzywdzeni dobitnie podkreślali, że będące przedmiotem niniejszego postępowania zachowania obwinionego wpisują się w cały ciąg zachowań, które mają służyć dokuczeniu im. Opisali oni konflikt, jaki od kilku lat toczy się między obwinionym a nimi, trudności, jakie napotykają próby kontaktu z nim, czego dobitnym przykładem jest również dokumentacja procesowa dołączona przez obwinionego. Sąd, stykając się bezpośrednio na rozprawie z tymi osobami nie dopatrzył się jednak w ich relacjach cech takiego subiektywizmu, który dyskredytowałby te zeznania. Opisywali oni swoją determinację w sprawie zapewnienia sobie i swojej rodzinie w tym małemu dziecku spokoju i wypoczynku we własnym domu. Jak już wspomniano wyżej relacje pokrzywdzonych potwierdzają zeznania wszystkich pozostałych świadków – funkcjonariuszy Policji, którzy, to w trakcie interwencji potwierdzili dobiegającą z samochodu obwinionego głośno odtwarzaną muzykę. Świadkowie, ci podkreślali trudności, jakie napotykali przy próbach kontaktu z obwinionym i prezentowane przez niego negatywne nastawienie do pokrzywdzonych. Odnośnie drugiego z zarzutów świadkowie ci podkreślili, że wbrew wywodom obwinionego nie chodziło im o to aby obwiniony okazywał im dowód osobisty ale aby jedynie podał swoje dane personalne, czego ten kategorycznie odmówił, twierdząc, że świadek P. D. go przecież zna, a na domu jest numer posesji, który może sobie spisać. Opisywali oni negatywne nastawienie, wręcz wrogość obwinionego do nich i do podejmowanych przez nich prawnych czynności służbowych. Sąd dał wiarę zeznaniom wymienionych świadków jako logicznym, rzeczowym, bezstronnym. Brali oni bezpośredni udział w przedmiotowym zdarzeniu, dlatego też mieli możliwość obserwowania całego zdarzenia, co pozwoliło im na jego obiektywną ocenę. Jako zupełnie niedorzeczne Sąd uznał twierdzenia obwinionego o rzekomym negatywnym nastawieniu świadków do niego, bo żaden z dowodów takiej tezy nie potwierdza. Ze wszystkimi tymi dowodami korespondują dowody w postaci dokumentów – notatki urzędowej sporządzonej przez interweniującego funkcjonariusza Policji oraz pisma dołączone przez obwinionego a nawet szkicu sytuacyjnego sporządzonego przez samego obwinionego. Powyższe dowody pozostają we wzajemnej relacji, uzupełniają się wzajemnie. W tych okolicznościach przeprowadzone dowody pozwalają na przypisanie obwinionemu popełnienia wykroczenia wypełniającego znamiona z art. 107 kw. Przepis art. 107 kw penalizuje złośliwe dokuczanie innej osobie. Może ono polegać na złośliwym wprowadzeniu w błąd albo na złośliwym niepokojeniu. Ustawodawca ochroną objął każdą osobę (człowieka) przed zachowaniami, które naruszają jej spokój osobisty, wywołują obawę czy poczucie zagrożenia ( zob. M. Kulczycki, J. Zduńczyk, O nowym…, s. 152; T. Bojarski, Polskie prawo wykroczeń…, s. 204 ). Jednocześnie należy zwrócić uwagę na pogląd, zgodnie z którym przedmiotem ochrony tego przepisu jest spokój psychiczny człowieka, przeciwdziałanie frustracji, irytacji oraz innym formom dyskomfortu psychicznego ( zob. M. Zbrojewska, w: T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska, Kodeks…, komentarz do art. 107 ). [ T. B. (red.), A. W. , J. F. , M. S. ; Kodeks wykroczeń . Komentarz; LexisNexis, W. 2011 ] Niepokojenie polega na doprowadzeniu do powstania u osoby niepokojonej uczucia obawy, może polegać na naruszeniu spokoju i równowagi psychicznej, wywołaniu uczucia gniewu, złości, niesmaku lub oburzenia. Może polegać np. na natarczywym, wielokrotnym dzwonieniu do drugiej osoby bez potrzeby ( zob. M. Siewierski, Kodeks karny…, s. 507; M. Kulczycki, J. Zduńczyk, O nowym…, s. 152-153; I. Śmietanka, w: J. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, Kodeks…, s. 250 ). Jednocześnie dla bytu tego wykroczenia istotne jest, że wprowadzenie w błąd albo niepokojenie ma się charakteryzować złośliwością po stronie sprawcy. Złośliwe będzie takie zachowanie, które ma na celu sprawienie innej osobie przykrości. Wyrządzenie przykrości jest elementem zachowania sprawcy, który podejmuje zabronione zachowanie „w celu dokuczenia” innej osobie. [ T. B. (red.)…; Kodeks … ] Przypisane obwinionemu zachowanie polegające na włączeniu głośnej muzyki w samochodzie, otwarcie okna od strony posesji pokrzywdzonych i opuszczeniu go na kilka godzin niewątpliwie wyczerpuje znamiona wskazywanej wyżej złośliwości, a tym samym wykroczenia z art. 107 kw. Analizując okoliczności niniejszej sprawy można stwierdzić, że przecież nic nie przeszkadzało aby obwiniony ustawił swój samochód na parkingu przy posesji od strony głównej drogi, bo wtedy nawet pozostawienie w pojeździe otwartych okien nie przeszkadzało by tak pokrzywdzonym (vide k. 31) Również zachowanie polegające na kategorycznej odmowie wyłączenia lub ściszenia muzyki zgłoszone interweniującym funkcjonariuszom stanowi wymowny przykład nastawienia obwinionego i świadczy niezbicie o jego faktycznym zamiarze dokuczenia pokrzywdzonym. Jeśli chodzi o drugi z zarzutów podkreślić należy, że funkcjonariusze nie żądali od obwinionego okazania dokumentu tożsamości a jedynie podania swoich danych czego, ten kategorycznie odmówił wypełniając tym samym normę zarzucanego mu przepisu art. 65 § 2 kw. Wymierzając obwinionemu karę Sąd wziął pod uwagę jako okoliczności obciążające znaczny stopień szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu wyrażający się w uporczywości i długotrwałości działania oraz popełnia dwóch czynów w krótkim odstępie czasu Zachowanie obwinionego cechowała wyjątkowa złośliwość, bo nawet interwencja Policji nie skłoniła go do zaprzestania zachowania nękającego pokrzywdzonych. Sąd jako jedyną okoliczność łagodzącą potraktował dotychczasową niekaralność obwinionego. Wymierzona obwinionemu kara ma stanowić dla niego przestrogę na przyszłość, wdrożyć go do przestrzegania porządku prawnego i powstrzymać od podobnych zachowań. Z uwagi na deklarowane prze obwinionego dochody oraz jego sytuacje rodziną Sąd uznał, że ukarany nie jest w stanie ponieść również ciężaru kosztów postępowania i opłaty.