IX W 11/16

Sygn. akt IX W 11/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Aneta Żołnowska Protokolant: asyst. sędz. K. P. w obecności oskarżyciela publ. D. K. po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. i 29 lutego 2016 r. sprawy W. P. s. M. i E. z domu K. ur. (...) w C. obwinionego o to, że: w dniu 30 lipca 2015r. około godziny 08:07 w O. na ul. (...) kierując samochodem marki (...) o nr rej. (...) z naczepą marki K. o nr rej. (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego autobusu marki M. o nr rej. (...) w wyniku czego doprowadził do zderzenia z tym pojazdem powodując jego uszkodzenie oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia nie zatrzymując pojazdu - tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 kw, 97 kw w zw. z art. 23 ust. 1 art. 44 ust. 1 ustawy Prawa o ruchu drogowym ORZEKA: I. obwinionego W. P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 86 § 1 kw i za to z mocy art. 86 § 1 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 200,- (dwustu) złotych grzywny; II. uniewinnia obwinionego od popełnienia czynu z art. 97 kw; III. na podstawie art. 118 § 3 kpw obciąża obwinionego kosztami opinii biegłego w kwocie 639,40 (sześćset trzydzieści dziewięć 40/100) złotych, zwalniając od kosztów postępowania w pozostałym zakresie, zaś koszty postępowania w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt IX W 11/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30 lipca 2015r. K. R. (1) kierował autobusem (...) w O. m –ki M. nr rej. (...) . Na pętli na ul. (...) , zgodnie z wytycznymi pracodawcy, sprawdził stan techniczny pojazdu i udał się na trasę w kierunku ul. (...) . Około godz. 8.05 zatrzymał się na przystanku usytuowanym na ul. (...) , bezpośrednio za skrzyżowaniem z ul. (...) . Ze względu na przebudowę ulicy, przystanek ten znajdował się na prawym pasie ulicy. Do dyspozycji kierujących jadących w kierunku ul. (...) pozostawał jeden pas ruchu. W tym czasie z ul. (...) w ulicę (...) wjeżdżał W. P. kierujący (...) nr rej. (...) z naczepą K. nr rej. (...) . W trakcie omijania autobusu doszło do kontaktu luterka zewnętrznego prawego jego pojazdu z bokiem lewym w jego tylnej części, autobusu marki M. . Kontakt samochodów nie został zauważony przez obu kierujących ze względu na jego niewielkie nasilenie oraz wymiary pojazdów. K. R. (1) , w trakcie przygotowywania się do włączenia się do ruchu z przystanku, zwrócił uwagę na omijający go samochód M. , bowiem kierujący nim chwilę wcześniej użył sygnału dźwiękowego, który został odebrany przez kierującego autobusem jako ostrzeżenie. Po dojechaniu na przystanek końcowy na ul. (...) , kierowca autobusu, ponownie sprawdził stan techniczny pojazdu, ujawniając na tylnej części samochodu naniesienie substancji koloru czarnego o długości około 30 cm. O fakcie tym powiadomił dyspozytora. Na miejsce przybył patrol Policji, który dokonał oględzin pojazdu, ujawniając zarysowanie tylnego lewego narożnika pojazdu na wysokości około 3 metrów od podłoża z zaniesieniem barwy ciemnej. Na podstawie dokumentacji zdjęciowej pojazdu (...) ujawniono na lusterku zewnętrznym prawym, zarysowanie boku zewnętrznego lusterka górnego na długości około 30 cm, na lusterku dolnym – widoczne zarysowania boku zewnętrznego oraz na lusterku poziomym – widoczne zarysowania z ubytkami na krawędzi dolnej. (dowody: zeznania świadka K. R. k. 46-46v)notatka urzędowa k. 2, protokół oględzin pojazdu M. k. 4, opinia techniczna k. 50 - -60, 65, nagranie i zdjęcia k. 7, zdjęcia z monitoringu miejskiego k. 10-11) Obwiniony W. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, iż rzeczywiście w dniu 30 lipca był w O. , ale nie przypomina sobie zdarzenia. Twierdził, iż stawiany mu zarzut jest nieprawdopodobny i naciągany. Jednocześnie konsekwentnie twierdził, iż niemożliwym jest uszkodzenie lusterka autobusu przy wykonywanym prze niego manewrze, przy czym wskazywano mu, iż lusterko zostało uszkodzone w jego pojeździe, a uszkodzenia autobusie znajdowały się na jego tylnym narożniku. Nie wpłynęło to na zmianę wyjaśnień. ( k. 46) Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, albowiem są one jedynie przyjętą linią obrony zmierzająca do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane wykroczenie, która nie uległa zmianie pomimo zapoznania obwinionego z okolicznościami sprawy odmiennymi niż przedstawione przez niego w wyjaśnieniach. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka K. R. (1) bowiem są one spójne i logiczne. Świadek nie zauważył momentu kontaktu pojazdów, ale stanowczo zeznał, iż na pętli początkowej, a więc kilka minut wcześniej nie stwierdził żadnych uszkodzeń w pojeździe, ujawnił je na przystanku końcowym. Monitoring miejski i z autobusu nie pozostawia wątpliwości, iż obwiniony przejeżdżał w czasie zatrzymania pojazdu M. na przystanku. Biegły z zakresu ruchu drogowego, po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, przeanalizowaniu uszkodzeń oraz warunków drogowych istniejących w czasie zdarzenia i na podstawie manewrów jakie wykonywał obwiniony, stwierdził, iż nie można wykluczyć kontaktu pojazdów. Taki kontakt, w ocenie biegłego, jest bardzo prawdopodobny podczas przemieszczania się samochodu D. (...) z naczepą po łuku skrzyżowania – łuku o znaczniej krzywiźnie – skrętu w prawo. Za takim przebiegiem zdarzenia przemawiają również charakter, rozmiar i umiejscowienie zidentyfikowanych uszkodzeń w autobusie i samochodzie ciężarowym. Biegły zwrócił uwagę na wysokości uszkodzeń, które korespondują ze sobą. Należy pamiętać, iż do uszkodzenia doszło najprawdopodobniej w momencie podnoszenia podwozia autobusu przed włączeniem się do ruchu, stąd też nie sposób ustalić na jakim poziomie znajdował się M. względem pojazdu (...) w momencie kontaktu, co tłumaczy ewentualne drobne różnice w umiejscowieniu uszkodzeń względem podłoża. Sąd dął wiarę opinii biegłego, bowiem jest ona jasna, logiczna i spójna. Biegły wyczerpująco, na miarę skromnego materiału dowodowego, wypowiedział się na temat postawionego przed nim zagadnienia i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu wina obwinionego w zakresie zarzucanego mu wykroczenia z art. 86§1kw jest ewidentna i został mu udowodniona. Obwiniony W. P. w dniu 30 lipca 2015r. około godz. 08.07 w O. na ul. (...) , kierując samochodem m – ki (...) o nr rej. (...) z naczepą marki K. o nr rej. (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego autobusu marki M. o nr rej. (...) w wyniku czego doprowadził di zderzenia z tym pojazdem oraz spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Czyn ten wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86§1 kw w zw z art. 23 ust 1 Prawa o ruchu drogowym i z mocy tego przepisu został skazany i wymierzono mu karę jak w sentencji wyroku. Sąd uznał, iż w realiach niniejszej sprawy doszło do zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym ze względu na warunki drogowe, gabaryty pojazdu kierowanego przez obwinionego oraz fakt, iż do zderzenia doszło z autobusem (...) , w którym podróżowali pasażerowie. Wymierzając obwinionemu karę Sąd miał na uwadze z jednej strony niewielkie rozmiary uszkodzeń oraz stopień spowodowanego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z drugiej zaś wielokrotną karalność obwinionego za wykroczenia drogowe, w tym spowodowanie zagrożenia w ruchu drogowym ( k. 38, 39). W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, kara wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, tak ukształtowana wpłynie na obwinionego wychowawczo i zapobiegawczo oraz spełni swe zadania w zakresie prewencji ogólnej. Sąd uniewinnił obwinionego od wykroczenia z art. 97 kw w zw z art. 44 ust 1 Prawa o ruchu drogowym – oddalenie się z miejsca zdarzenia. Z uwagi na charakter zdarzenia, wymiary pojazdów oraz ograniczony rozmiar uszkodzeń, nie sposób przepisać obwinionemu winy w tym zakresie, bowiem mógł on nie zauważyć momentu kontaktu pojazdów, a tym bardziej ich uszkodzeń. Wobec skazania obwiniony został obciążony kosztami postępowania i opłatą.