IX W 1057/16

Sygn. akt IX W 1057/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2016 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie Wydział IX Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Wojciech Kottik Protokolant: Kalina Pawełko Bez udziału oskarżyciela publ. po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. sprawy E. D. syna W. i A. z domu M. ur. (...) w K. obwinionego o to, że: w dniu 01 lutego 2015 r., o godz. 09 ( 03’24’’) w miejscowości B. (...) kierując pojazdem o nr rej. (...) jadąc z prędkością 80 km/h przekroczył dozwolona prędkość o 30 km/h w obszarze zabudowanym przy ograniczeniu prędkości do 50 km/h - tj. za wykroczenie z art. 92 a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym , ORZEKA: I. obwinionego E. D. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 92 a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 92 a kw skazuje go na karę 200,- (dwieście) złotych grzywny; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw zwalnia obwinionego od kosztów postępowania i opłaty. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 01 lutego 2015 r. około godziny 09-tej na drodze krajowej numer (...) , gmina B. , obwiniony E. D. kierował należącym do niego samochodem osobowym marki T. o nr rej. (...) . Wracał w tym dniu z sanatorium w K. do domu. O godzinie 09 03 kiedy znajdował się w miejscowości B. gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, wymieniony kierował swoim pojazdem z prędkością 80 km/h, co zostało zarejestrowane przez radarowy przyrząd do pomiaru prędkości ustawiony na maszcie usytuowanym na 29 km, 2 hm tej drogi ( dowody: notatka urzędowa k. 4; raport k. 5) Obwiniony przesłuchany na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i wyjaśnił, że w dniu zdarzenia, kiedy wracał z sanatorium w K. do domu panowały bardzo trudne warunki atmosferyczne. W nocy były silne opady śniegu i tablice miejscowości były zaklejone śniegiem, na dowód czego przedstawił zdjęcia wykonane w tym dniu. Nie mógł zatem zorientować się, że przejeżdża przez teren zabudowany i dlatego nieświadomie przekroczył dozwolona prędkość. Jego zdaniem tego niedzielnego poranka był bardzo mały ruch i on nie stworzył żadnego zagrożenia w ruchu drogowym ( wyjaśnienia obwinionego k. 42, zdjęcia k. 37) Sąd zważył, co następuje: Wyjaśnienia obwinionego E. D. , który zaprzecza popełnieniu przypisanego mu wykroczenia, nie zasługują na uwzględnienie, albowiem przeczy im pozostały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie w postaci dowodu o charakterze obiektywnym, jakim jest zdjęcie z urządzenia do pomiaru prędkości oraz zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego Zdjęcie to przedstawia w sposób nie budzący wątpliwości markę oraz numer rejestracyjny samochodu należącego do obwinionego. Nadto stanowi dowód znacznego przekroczenia prędkości na trasie nr (...) przedmiotowego dnia, bo aż o 30 km/h. Co należy podkreślić, urządzenie radarowe do pomiaru prędkości ustawione jest na końcu terenu zabudowanego miejscowości B. , która jest miejscowością będącą siedzibą gminy. W związku z tym rozciąga się na długości ok. 1 kilometra, jest miejscowością zurbanizowaną, z budynkami wielorodzinnymi tzw. blokami i tym samym nawet jeśli kierujący nie dostrzegł tablicy miejscowości powinien bez trudu zorientować się, ze jest to teren zbudowany. Dodatkowo maszt z urządzeniem rejestracyjnym jest poprzedzony tablicą informacyjną o tym urządzeniu. W przekonaniu Sądu zdjęcia wykonane przez obwinionego ok. godzinę później niż moment zarejestrowany przez fotorejestrator nie może jednoznacznie wskazywać, że takie same warunki panowały wcześniej w miejscu zarejestrowania przekroczenia prędkości przez obwinionego (oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów od miejsca wykonania zdjęcia). Ważne jest również to, że przy rzekomo takich trudnych warunkach atmosferycznych każdy kierowca powinien poruszać się z prędkością znacząco niższą od administracyjnie dozwolonej. Obwiniony w krótkim odstępie czasowym pokonywał tę drogę ponownie i choćby z tego powodu powinien orientować się, że miejscowość B. to obszar zabudowany na którym obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Tym Sąd uznał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do tego, że obwiniony E. D. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 92a kw w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Przy wymiarze kary Sąd jako okoliczność obciążającą potraktował nagminność tego rodzaju wykroczeń popełnianych przez kierowców nie tylko na drodze nr (...) , ale także na większości dróg krajowych. Obostrzająco na wymiar kary miał wpływ było również znaczne przekroczenie dopuszczalnej na tym drogi prędkości, bo aż o 30 km/h. Istotną okolicznością łagodzącą przyjętą na podstawie wyłącznie deklaracji obwinionego jest jego dotychczasową niekaralność za wykroczenia i przestępstwa drogowe. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że kara grzywny w wymiarze 200 złotych jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu i stopnia jego zawinienia, a także spełni swoje cele w zakresie odniesienia pozytywnego skutku zapobiegawczego. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych w zw. z art. 119 k.p.w. Sąd zwolnił obwinionego z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania i opłaty uznając, iż ze względu na fakt osiągania przez niego niezbyt wysokich dochodów nie będzie w stanie ich uiścić.