IX U 706/18

Sprawa dotyczyła odwołania ubezpieczonego J. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., która odmówiła mu prawa do przeliczenia emerytury. Organ rentowy uznał, że dotychczasowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, ustalony z 9 kolejnych lat kalendarzowych (1985-1993) na poziomie 141,32%, jest nadal korzystniejszy niż wskaźniki obliczone według nowych metod (z 10 lat z 20 lat poprzedzających, z 10 lat z całego okresu, z 20 lat z całego okresu). Ubezpieczony domagał się przeliczenia emerytury z uwzględnieniem wynagrodzeń z konkretnych okresów pracy. Sąd Okręgowy w Gliwicach, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym opinii biegłego sądowego, oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że ubezpieczony nie spełnia warunków określonych w art. 110 i 111 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ obliczone przez biegłego wskaźniki nie były wyższe od poprzednio ustalonego. Sąd uznał opinię biegłego za przekonującą, a zastrzeżenia ubezpieczonego za bezzasadne, wskazując na brak dokumentacji potwierdzającej otrzymywanie niektórych składników wynagrodzenia (premii, wynagrodzenia za niedziele, dodatku zmianowego) w określonych okresach i wysokościach. Sąd podkreślił, że wysokość zarobków musi być ustalona na podstawie dokumentacji, a nie hipotetycznych wyliczeń. W konsekwencji, sąd oddalił odwołanie i zasądził od ubezpieczonego na rzecz ZUS zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 180 zł, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 102 kpc.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający