IX U 346/17

Sprawa dotyczyła odwołania E.C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., która odmówiła mu prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury. Ubezpieczony domagał się uwzględnienia zarobków z okresu przypadającego po przyznaniu świadczenia, argumentując, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji przepisów z przeszłości dotyczących przechowywania dokumentacji. ZUS odmówił, ponieważ wskaźnik wysokości podstawy wymiaru, obliczony z najkorzystniejszych zarobków z lat 1969-2008, wyniósł 201,25%, a dokumentacja zarobkowa sprzed 1980 roku nie zachowała się. Sąd Okręgowy w Gliwicach, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym dopuszczeniu dowodu z opinii biegłej, ustalił, że wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury ubezpieczonego z 20 najkorzystniejszych lat (1971-1975 i 1980-1994) wynosi 226,91%. Sąd uznał opinię biegłej za rzeczową i przekonywującą, uwzględniającą stałe składniki wynagrodzenia wynikające z dokumentacji i układu zbiorowego pracy. Mimo że ubezpieczony pracował w trudnych warunkach i otrzymywał dodatkowe składniki wynagrodzenia (np. z Karty Górnika, deputat węglowy), sąd stwierdził, że wskaźnik ten jest niższy niż wymagane 250% określone w art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Sąd zauważył, że nawet z zachowanej dokumentacji z lat 1980-1995, tylko w niektórych latach zarobki przekraczały 250% średnich zarobków krajowych, co przy systemie dniówkowym i rosnących stawkach zaszeregowania, sugerowało, że wcześniejsze zarobki również byłyby niższe niż wymagany próg. W związku z tym, sąd na mocy art. 477¹⁴ § 1 kpc oddalił odwołanie jako niezasadne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający