IX U 243/24

Sprawa dotyczyła odwołania A. J., matki małoletniej L. J., od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S., które utrzymało w mocy wcześniejsze orzeczenie nie zaliczające dziecka do osób niepełnosprawnych. Zespół wskazał, że małoletnia, mimo zdiagnozowanego Zespołu Aspergera, zaburzeń regulacji przetwarzania bodźców sensorycznych i astmy, potrafi utrzymać kontakt wzrokowy, jest spójna w wypowiedziach, podtrzymuje rozmowę i porusza się samodzielnie, nie wymagając opieki przewyższającej wiek. Matka argumentowała, że córka ma poważne zaburzenia neurorozwojowe, utrudniony kontakt werbalny, cechy autyzmu, wybiórczość pokarmową, brak instynktu samozachowawczego i samodzielności. Sąd, analizując stan faktyczny i dowody, w tym opinię biegłej z zakresu psychiatrii dziecięcej, uznał odwołanie za nieuzasadnione. Powołując się na przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz rozporządzeń wykonawczych, sąd stwierdził, że L. J. nie spełnia kryteriów niepełnosprawności, które wymagają niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych lub znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, powodującego konieczność stałej opieki lub pomocy przewyższającej opiekę nad zdrowym dzieckiem w danym wieku. Opinia biegłej potwierdziła, że dziecko funkcjonuje wysoko, nie powodując zaburzeń wymagających stałej opieki, a jego rozwój intelektualny jest odpowiedni do wieku, choć emocjonalny nieharmonijny. Sąd podkreślił, że konieczność motywacji do pewnych czynności jest typowa dla dzieci w tym wieku, a pewne odchylenia od normy nie przesądzają o całkowitej zależności od otoczenia.

Zagadnienia prawne (1)