IX U 1636/16

Sprawa dotyczyła odwołania K. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., która odmówiła ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury. ZUS argumentował, że wskaźnik wysokości wymiaru świadczenia, obliczony z uwzględnieniem zarobków z lat 1979-1991, byłby niższy od dotychczasowego i nie przekraczałby 250% z 20 lat kalendarzowych. Ubezpieczony, który pobiera emeryturę od 1990 roku, pracował w KWK (...) w latach 1963-1991. Wniosek o ponowne ustalenie emerytury złożył w oparciu o art. 110 i 110a ustawy o emeryturach i rentach. Sąd Okręgowy w Gliwicach, po analizie akt osobowych i rentowych oraz opinii biegłego, ustalił, że dokumentacja zarobkowa za okresy sprzed 1979 roku jest niekompletna. Brak jest ewidencji czasu pracy oraz adnotacji o pobieranych premiach i składnikach wynagrodzenia. Sąd uznał, że odtworzenie wynagrodzenia akordowego i premii, które miały charakter uznaniowy, jest niemożliwe. Biegła mogła uwzględnić jedynie stałe składniki wynagrodzenia. Najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 lat podlegania ubezpieczeniu, obliczony przez biegłą, wyniósł 194,25%. Sąd podkreślił, że zachowana dokumentacja zarobkowa za 13 lat wskazuje, iż tylko w pięciu latach wskaźnik był wyższy niż 250%, a wcześniejsze stawki zaszeregowania były niższe. W związku z brakiem możliwości udowodnienia korzystniejszych zarobków, Sąd na mocy art. 477^14 § 1 kpc oddalił odwołanie.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający