IX U 1219/16

Decyzją z dnia 13 maja 2016 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonemu T. S. przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, argumentując, że nie podlegał on ubezpieczeniu społecznemu po przyznaniu prawa do emerytury. Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany decyzji i przeliczenia emerytury, wskazując na otrzymane po przyznaniu świadczenia kwoty od pracodawcy. Sąd Okręgowy w Gliwicach, rozpoznając sprawę, ustalił, że prawo do emerytury zostało przyznane T. S. od dnia 06.01.1996 r. Przed tą datą był zatrudniony i pobierał zasiłek chorobowy. Po nabyciu prawa do emerytury nie pracował i nie osiągał przychodu. W lutym 1996 r. otrzymał od pracodawcy kwotę 383,30 zł, która obejmowała zasiłek chorobowy za okres od 01 do 05 stycznia 1996 r. (przed nabyciem prawa do emerytury) oraz deputat węglowy. Podstawa wymiaru emerytury została ustalona na podstawie lat 1982-1987. Sąd powołał się na art. 110a ustawy emerytalnej, który umożliwia ponowne ustalenie wysokości emerytury, jeśli podstawę wymiaru składek stanowi okres przypadający po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy niż 250%. Sąd uznał, że ubezpieczony nie spełnia tych warunków, ponieważ po przyznaniu emerytury nie pozostawał w zatrudnieniu i nie odprowadzał składek. Wypłacona kwota zasiłku chorobowego dotyczyła okresu sprzed nabycia prawa do emerytury. W związku z tym, Sąd na mocy art. 477¹⁴ § 1 kpc oddalił odwołanie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający