IX P 505/18

Powódka L. S. dochodziła od pracodawcy zasądzenia kwoty 11.491,23 zł tytułem wyrównania dodatku stażowego i dodatkowego wynagrodzenia rocznego za lata 2009-2014. Twierdziła, że dodatek stażowy był naliczany nieprawidłowo, a pracodawca celowo działał, aby doprowadzić do przedawnienia roszczeń, co narusza zasady współżycia społecznego. Pozwany (...) (...) w S. wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia. Sąd ustalił, że pracownica była zatrudniona od 2007 r., a jej łączny staż pracy uprawniał ją do dodatku stażowego od września 2009 r. Błąd w naliczaniu wynikał z błędnego wprowadzenia danych do systemu kadrowo-płacowego, co skutkowało wypłatą dodatku od maja 2012 r. Dopiero w listopadzie 2014 r. wprowadzono prawidłową datę stażową. Sąd uznał, że roszczenia uległy przedawnieniu zgodnie z art. 291 § 1 k.p., ponieważ pozew został wniesiony we wrześniu 2018 r., a najpóźniej wymagalne było wynagrodzenie roczne za 2014 r. z terminem płatności do 1 kwietnia 2015 r. (przedawnienie z dniem 1 kwietnia 2018 r.). Sąd odrzucił argument o naruszeniu zasad współżycia społecznego, stwierdzając brak dowodów na celowe działanie pracodawcy mające na celu ukrycie błędu. Podkreślono, że pracodawca nie miał obowiązku corocznego informowania o wzroście dodatku stażowego, a aneksy były przedkładane w związku z awansem lub waloryzacją. Pracownica, jako osoba wykształcona, mogła zweryfikować swoje wynagrodzenie na podstawie odcinków płacowych. Sąd zastosował art. 102 k.p.c. i nie obciążył powódki kosztami postępowania, uznając przypadek za szczególnie uzasadniony ze względu na błąd pracodawcy, który pozbawił ją znaczącej kwoty.

Zagadnienia prawne (2)