IX P 411/22

sygn. akt IX P 411/22 UZASADNIENIE Powódka P. O. w S. pozwem złożonym w dniu 5 września 2022 r. wniosła o zasądzenie od pozwanego G. G. 900 zł wraz z odsetkami od dnia 29 września 2022 r. tytułem rezerwacji domku kempingowego położonego w P. . Domagała się także zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że jest właścicielem domków kempingowych położonych w P. , które są wynajmowane pracownikom. Zasady korzystania i odpłatności za domki zostały uregulowane w Zarządzeniu nr 12/17 z 16 stycznia 2017 r. w sprawie zasad korzystania i odpłatności za domki kempingowe usytułowane na P. N. S. O. w S. . Powódka wskazała, że pozwany jako pracownik powódki, dokonał rezerwacji jednego z domków, domek został mu przydzielony w okresie 11.06.2021 r. do 20.06.2021 r. Pozwany z wynajętego domku nie skorzystał, nie odwołał pobytu, nie poinformował także powódki o rezygnacji z pobytu. Powódka obciążyła zatem pozwanego opłatą za pobyt w kwocie 900 zł. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa a nadto o zasądzenie od strony powodowej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany podniósł zarzut niewykazania przez powódkę podstawy prawnej żądania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwany G. G. był pracownikiem P. O. w S. . Powódka jako pracodawca jest właścicielem trzech domków kempingowych położonych w P. na P. Namiotowym S. O. w S. . Z domków mogą korzystać pracownicy powódki, p. w stanie spoczynku, emeryci i renciści oraz ich rodziny. Zasady korzystania z domków wynikają z aktu wewnętrznego powodowego pracodawcy – Zarządzenia nr 12/17 P. O. w S. z dnia 16 stycznia 2017 r. w sprawie korzystania i odpłatności za domki kempingowe usytułowane w P. na P. N. S. O. w S. (dalej jako „Zarządzenie”). Powódka jest właścicielem trzech domków. Grono osób uprawnionych do korzystania z domków to około 400-600 pracowników. Z Zarządzenia wynika, że osoby zainteresowane pobytem w sezonie w domku kempingowym składają zamówienie do końca lutego danego roku kalendarzowego, po czym komisja socjalna pracodawcy dokonuje przydziału domków do 20 marca danego roku kalendarzowego (§ 2 i 3). Osoby, którym komisja socjalna przyznała domek, otrzymują od pracodawcy pisemne skierowanie, zaś osoby które nie otrzymały domku są informowane telefonicznie i wpisywane na listę rezerwową (§ 5 i 6). Odpłatność za pobyt w domku od 11 czerwca do 30 czerwca wynosi 90 zł za dzień za domek i jest regulowana przez pracownika z góry, czyli przed rozpoczęciem korzystania z domków (§ 9 i 10). W przypadku rezygnacji z pobytu pracownik ma obowiązek 7 dni przed planowanym pobytem, pisemnie poinformować pracodawcę. Brak zawiadomienia skutkuje obowiązkiem wniesienia należnej opłaty za pobyt (§ 11). W praktyce możliwe jest zawiadomienie o rezygnacji do ostatniego dnia przed wyjazdem. Ilość chętnych pracowników jest większa od ilości dostępnych domków i osoby z listy rezerwowej mogą wówczas skorzystać z wyjazdu. W przypadku rezygnacji przez osobę, która otrzymała domek, pracownik powódki A. G. dzwoni do osób z listy rezerwowej informując o możliwości skorzystania z pobytu. Dowód: Zarządzenie nr 12/17 P. O. w S. z dnia 16 stycznia 2017 r., k. 7-8; zeznania świadka A. G. , k. 36. Pozwany G. G. w roku 2021 wystąpił do powódki o przydział domku kempingowego i otrzymał skierowanie do domku od 11 do 20 czerwca 2021 r. Skierowanie wręczyła mu osobiście pracownica zajmująca się obsługą administracyjną domków A. G. . W pisemnym skierowaniu była wskazana data rezerwacji pobytu pozwanego, wysokość opłaty za pobyt wraz informacją o płatności z góry oraz pouczenie, iż brak zawiadomienia o rezygnacji z pobytu będzie skutkował obowiązkiem wniesienia należnej opłaty za pobyt. Pozwany skierowanie przyjął. Pozwany nie uiścił opłaty za pobyt przed datą pobytu, nie pojechał do domku, nie poinformował pracodawcy o rezygnacji z domku, przed pobytem oraz w trakcie. Powodowy pracodawca otrzymał informację o fakcie niewykorzystania pobytu przez pozwanego po upływie terminu pobytu. Firma sprzątająca domki po zakończeniu turnusu, po wejściu do domku dostrzegła, że domek nie był użytkowany i zgłosiła ten fakt powódce. Na miejscu w P. na P. N. S. O. nie ma pracowników powódki. Dowód: skierowanie nr 2/21 z 15.03.2021 r., k. 9 oraz 29-30; zeznania świadka A. G. , k. 36. Pracodawca dwukrotnie wzywał pozwanego do zapłaty kwoty 900 zł. Dowód: wezwania z 17 września 2021 r. oraz 7 października 2021 r., k. 11 i 12. Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny sprawy był bezsporny i ustalony został w oparciu o dowody z dokumentów przedłożonych przez powódkę oraz zeznania świadka A. G. . Sąd uznał je za wiarygodne. Pozwany nie kwestionował okoliczności wskazanych przez powódkę, wskazywał jedynie na brak podstawy prawnej roszczenia. Powództwo znajdujące podstawę prawną w treści art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2022, poz. 923, dalej jako: „ustawa o zakładowym funduszu”) w związku z § 9 – 11 Zarządzenia, okazało się zasadne. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu: Ustawa określa zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, zwanego dalej ,,Funduszem'', i zasady gospodarowania środkami tego Funduszu, przeznaczonego na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego. Przepis art. 2 pkt 1 i 4 ustawy o zakładowym funduszu zawiera definicje pojęć działalności socjalnej oraz zakładowych obiektów socjalnych i tak: działalność socjalna to usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, sprawowanej przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową; zakładowe obiekty socjalne to ośrodki wczasowe i kolonijne, domy wypoczynkowe, sanatoria, ogrody działkowe, obiekty sportowo-rekreacyjne, żłobki, kluby dziecięce i przedszkola oraz obiekty służące działalności kulturalnej. Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu: Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1-1b, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 263 oraz z 2021 r. poz. 1666). Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów. Jednym z obowiązków pracodawcy wyszczególnionym w art. 94 pkt 8 Kodeksu pracy jest zaspokajanie w miarę posiadanych środków potrzeb socjalnych pracowników. Realizując ten obowiązek pracodawca świadczy m.in. usługi na rzecz osób uprawnionych (swoich pracowników) na rzecz różnych form wypoczynku, m.in. oferując zakwaterowanie w zakładowych obiektach socjalnych, takich jak: ośrodki wczasowe i kolonijne oraz domy wypoczynkowe. Działalność pracodawcy jest finansowana z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Szczegółowe zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z funduszu socjalnego określa pracodawca w akcie wewnętrznym. W świetle zatem aktualnie obowiązującej regulacji prawnej, dotyczącej usług socjalnych świadczonych przez pracodawcę na rzecz pracowników, nie ulega wątpliwości, że działalność pracodawcy związana ze świadczeniem tych usług, wynika z ustawy o zakładowym funduszu oraz z aktu wewnętrznego obowiązującego u danego pracodawcy. Aktem wewnętrznym obowiązującym u powodowego pracodawcy, określającym zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu (art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu) jest Zarządzenie nr 12/17 (k. 7-8). Z regulacji zawartych w tym Zarządzeniu, a dokładnie z § 9-11 Zarządzenia wynikało: wysokość opłaty za pobyt – 90,00 zł za dzień za domek; termin zapłaty opłaty za pobyt – płatność z góry przed rozpoczęciem korzystania z domku oraz zasada, że przy rezygnacji z pobytu i braku zawiadomienia pracodawcy o rezygnacji – opłata za pobyt musi być uiszczona. Powyższe zasady świadczenia usług przez powodowego pracodawcę na rzecz pozwanego G. G. zostały powtórzone w pisemnym skierowaniu z dnia 15 marca 2021 r., dostarczonym pozwanemu. Pozwany przyjął pisemne skierowanie, akceptując w sposób dorozumiany zasady udostępniania domków kempingowych przez powódkę. Pozwany miał świadomość zasad świadczenia przez pracodawcę usługi udostępniania domku kempingowego. Zdaniem sadu, między stronami doszło do zawarcia umowy, której pozwany pracownik – G. G. nie wykonał. Z tego powodu w pkt I. wyroku, zgodnie żądaniem pozwu zasądzono na rzecz pracodawcy kwotę 900 zł wraz z odsetkami od dnia 29 września 2022 r. W tej dacie pozwany pozostawał już zwłoce z zapłatą, gdyż po pierwsze, opłata za pobyt winna zostać uiszczona z góry (przed rozpoczęciem pobytu), a ponadto, powódka wezwała pozwanego do zapłaty wyznaczając termin 28 września 2021 r. O kosztach procesu od pozwanego na rzecz powoda sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym Sąd obciąży stronę przegrywającą kosztami procesu poniesionymi przez przeciwnika procesowego. Koszty te ograniczyły się do kosztów zastępstwa procesowego strony powodowej w kwocie 270 złotych, których stawka wynika z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Z: 1) (...) , 2) (...) , 3) (...) . 14.04.2023 r.