IX P 240/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPowód, T. J., odwołał się od oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, domagając się odszkodowania. Pracownik był długotrwale nieobecny w pracy z powodu choroby (zator tętnicy płucnej). Po uzyskaniu orzeczenia o zdolności do pracy, pracodawca skierował go do pracy w innej lokalizacji, do której powód nie mógł dojechać z powodu braku odpowiednich połączeń komunikacyjnych. Pracodawca rozwiązał umowę, uznając, że pracownik wyczerpał okres zasiłkowy. Sąd uznał rozwiązanie umowy za niezgodne z prawem, argumentując, że pracodawca nie wykazał prawidłowości swojego stanowiska co do okresu zasiłkowego, nie poinformował pracownika o jego prawach i możliwościach, a także że skierowanie do pracy w nowej lokalizacji było nadmiernie uciążliwe i przyczyniło się do ponownego zachorowania pracownika. Sąd podkreślił, że pracodawca powinien był wystąpić do ZUS o wydanie decyzji w sprawie prawa do zasiłku, zwłaszcza w sytuacji sporu co do interpretacji przepisów. Zasądzono odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaPrawidłowe ustalenie okresu zasiłkowego, obowiązki informacyjne pracodawcy wobec pracownika, zasady współżycia społecznego w stosunkach pracy, ocena prawidłowości skierowania do pracy w innej lokalizacji.
Sprawa dotyczy specyficznych okoliczności faktycznych związanych z chorobą pracownika i interpretacją przepisów dotyczących okresu zasiłkowego.
Zagadnienia prawne (3)
Czy rozwiązanie umowy o pracę z pracownikiem długotrwale nieobecnym z powodu choroby, który uzyskał orzeczenie o zdolności do pracy, ale został skierowany do innej lokalizacji, jest zgodne z prawem, zwłaszcza w kontekście wyczerpania okresu zasiłkowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, rozwiązanie umowy o pracę w takich okolicznościach jest niezgodne z prawem.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że pracodawca nie wykazał prawidłowości swojego stanowiska co do wyczerpania okresu zasiłkowego, nie poinformował pracownika o jego prawach i możliwościach, a skierowanie do pracy w nowej lokalizacji było nadmiernie uciążliwe i przyczyniło się do ponownego zachorowania pracownika. Pracodawca powinien był wystąpić do ZUS o wydanie decyzji w sprawie prawa do zasiłku.
Czy pracodawca, będący płatnikiem zasiłków, może samodzielnie decydować o braku prawa pracownika do zasiłku chorobowego bez uzyskania decyzji ZUS, opierając się na piśmie organu rentowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, w przypadku sporu co do prawa do zasiłku, pracodawca powinien wystąpić do ZUS o wydanie decyzji, a jego własna ocena nie może być decydująca, jeśli nie znajduje dostatecznego oparcia w dowodach.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że zasiłek chorobowy jest świadczeniem z ubezpieczeń społecznych, a w razie sporu co do prawa do niego, strony mogą wystąpić do ZUS o rozstrzygnięcie w drodze decyzji. Pracodawca nie wykazał, że pracownik nie spełniał przesłanek do dalszej wypłaty świadczenia, a pismo ZUS nie zawierało przekonującego uzasadnienia.
Czy skierowanie pracownika do pracy w innej lokalizacji, do której nie ma możliwości dojazdu, może stanowić podstawę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, zwłaszcza gdy pracownik jest w podeszłym wieku i ma problemy zdrowotne?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, takie skierowanie, jeśli wiąże się z nadmiernymi utrudnieniami dla pracownika, może być uznane za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i wpływać na ocenę prawidłowości rozwiązania umowy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że skierowanie pracownika do pracy w D., do której nie miał możliwości dojazdu, było nadmierną uciążliwością, zwłaszcza po ciężkiej chorobie i w wieku przedemerytalnym. Działania pracodawcy doprowadziły do stresu i ponownego zachorowania pracownika.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. J. | osoba_fizyczna | powód |
| Wojewódzka Usługowa Spółdzielnia (...) w S. | spółka | pozwana |
Przepisy (9)
Główne
k.p. art. 53 § § 1 pkt 1 b
Kodeks pracy
Przewiduje możliwość rozwiązania z pracownikiem nieświadczącym pracy z usprawiedliwionych przyczyn po upływie wskazanych w przepisie okresów, gdy niezdolność do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze trzy miesiące.
k.p. art. 58
Kodeks pracy
Przewiduje prawo pracownika do odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia w przypadku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.
ustawa zasiłkowa art. 8
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Reguluje okres zasiłku chorobowego, który wynosi 182 dni (lub 270 dni w szczególnych przypadkach).
ustawa zasiłkowa art. 9
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Określa zasady wliczania okresów niezdolności do pracy do okresu zasiłkowego, w tym wliczanie okresów spowodowanych tą samą chorobą, jeśli przerwa między nimi nie przekracza 60 dni.
Pomocnicze
k.p. art. 42 § § 4
Kodeks pracy
Stanowi o możliwości okresowego powierzenia pracownikowi innej pracy niż określona w umowie, jeśli nie wiąże się to z nadzwyczajnymi utrudnieniami dla pracownika.
k.p. art. 8
Kodeks pracy
Zakazuje czynienia ze swojego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego.
ustawa zasiłkowa art. 61 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Przenosi obowiązek wypłaty świadczeń pieniężnych na pracodawców zgłaszających do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych.
ustawa zasiłkowa art. 63 § ust. 1 i 2
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Przewiduje możliwość wystąpienia przez ubezpieczonego lub płatnika składek do ZUS o rozstrzygnięcie o prawie do zasiłku w drodze decyzji.
ustawa zasiłkowa art. 13 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Wyłącza prawo do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia osób uprawnionych do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pracodawca nie wykazał prawidłowości swojego stanowiska co do wyczerpania okresu zasiłkowego. • Pracodawca nie poinformował pracownika o jego prawach i możliwościach wystąpienia do ZUS. • Skierowanie do pracy w nowej lokalizacji było nadmiernie uciążliwe i przyczyniło się do ponownego zachorowania pracownika. • Działania pracodawcy naruszyły zasady współżycia społecznego.
Odrzucone argumenty
Pracownik wyczerpał okres zasiłkowy. • Skierowanie do pracy w D. było zgodne z przepisami i umową. • Pracownik nie stawił się do pracy w wyznaczonej lokalizacji.
Godne uwagi sformułowania
nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego • nie może być tak, że w sprawie, w której występuje pracodawca będący płatnikiem zasiłków, jego ocena uprawnień pracownika do świadczenia (jeżeli nie znajduje dostatecznego oparcia w przedstawionych dowodach) ma charakter decydujący • nie bez powodu wszak ustawa zasiłkowa przewiduje możliwość wystąpienia o ustalenie uprawnień zasiłkowych nie tylko przez ubezpieczonego (pracownika), ale i płatnika składek • nie wystarczy wykazanie przez pracodawcę, iż oparł się na informacji organu co do liczenia okresu zasiłkowego, wszystko zależy od okoliczności konkretnej sprawy i przedstawionych przez strony dowodów
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Prawidłowe ustalenie okresu zasiłkowego, obowiązki informacyjne pracodawcy wobec pracownika, zasady współżycia społecznego w stosunkach pracy, ocena prawidłowości skierowania do pracy w innej lokalizacji."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznych okoliczności faktycznych związanych z chorobą pracownika i interpretacją przepisów dotyczących okresu zasiłkowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak ważne są obowiązki informacyjne pracodawcy i jak zasady współżycia społecznego mogą wpływać na ocenę legalności zwolnienia, nawet jeśli formalnie pracodawca opiera się na przepisach.
“Czy pracodawca może zwolnić pracownika po chorobie, ignorując jego prawa i zasady współżycia społecznego?”
Dane finansowe
WPS: 3700 PLN
odszkodowanie: 3700 PLN
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.