IX KA 595/23

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 595/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt (...) 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.5. Ustalenie faktów 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. S. M. karalność oskarżonego karta karna 191 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.1. 1.6. Ocena dowodów 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1 Karta karna Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot. 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. Apelacja obrońcy oskarżonego: 1. 
        Obraza przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 kpk oraz art. 7 kpk , mająca wpływ na treść zapadłego orzeczenia, poprzez dokonanie przez sąd I instancji dowolnej i wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, która doprowadziła do ustalenia, że oskarżony S. M. w dniu 29 września 2022 r. w chwili prowadzenia pojazdu mechanicznego posiadał we krwi tetrahydrokannabinol w stężeniu 7,5 ng/ml, tj. spełniała ustalone kryteria uznania go za osobę pod wpływem alkoholu czyli w stanie nietrzeźwości, podczas gdy w toku postępowania nie wykazano, że środek ten miał realny wpływ na sprawność psychomotoryczną oskarżonego w stopniu podobnym, jak w sytuacji znajdowania się pod wpływ alkoholu, 2. 
        Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że oskarżony S. M. dopuścił się czynu z art. 178a § 1 kk w sytuacji gdy ocena materiału dowodowego dokonana swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosku iż zachowanie wymienionego można co najwyżej rozpatrywać w kategoriach popełnienia czynu z art. 87 § 1 kw, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna. Przeprowadzona kontrola instancyjna wykazała, że sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, w poszanowaniu dla zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a ocena ta słusznie doprowadziła do ustalenia, że oskarżony S. M. swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzuconego mu przestępstwa. Wyjść należy od stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie została wydana opinia biegłego, w której wskazano, że stwierdzone we krwi osoby badanej ( S. M. ) stężenie tetrahydrokannabinolu (THC) ( 7, 5 ng/ml ) jest wyższe aniżeli próg dla stanu „pod wpływem” wg wytycznych środowisk naukowych ( 2,5 ng/ml ). Biorąc pod uwagę kryteria wskazane przez środowiska naukowe należy stan osoby badanej sklasyfikować jako stan „pod wpływem środka działającego podobnie do alkoholu” . Opinia ta, jako rzetelna, rzeczowa i logiczna zyskała pełną aprobatę Sądu Okręgowego. Zostały w niej określone przejrzyste zasady opiniowania. Badania na których podstawie wyciągnięto wskazane wyżej wnioski pozostawały w zgodzie z powszechnie obowiązującymi procedurami. Ważność wyników przeprowadzonych badań nie budziła najmniejszych wątpliwości. Były one wykonane i opracowane przez podmioty posiadające wiedzę specjalistyczną w omawianym zakresie. Opinię sporządzono w oparciu o aktualną wiedzę naukową na temat wpływu środków psychoaktywnych na zdolności psychomotoryczne. W opinii rzeczowo wskazano, że na podstawie danych zebranych w ramach projektu DRUID, Krajowa Konferencja Toksykologów Sądowych w 2014 roku opracowała zalecenia dotyczące opiniowania wskazując poziomy stężeń substancji psychoaktywnych, odpowiadające stanowi „trzeźwości”, „po użyciu” oraz „pod wpływem”. Stosowanie tych zasad zostało uznane za właściwe w postanowieniach Sądu Najwyższego II K 186/15 z dnia 23 lipca 2015 r., V KK 324/17 z dnia 26 października 2016 r., V KK 516/19 z dnia 19 listopada 2020 r. Zatem powszechna aprobata dla przyjętych przez opiniującego metod badawczych nie budziła żadnych wątpliwości co do zasadności i prawidłowości. Godzi się zaznaczyć, iż w toku postępowania przed sądem I instancji rzeczona opinia i przyjęte w niej metody nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Nie były także składne wnioski o wydanie opinii uzupełniającej. Dopiero w apelacji obrońca oskarżonego dążył do podważenia słuszności i waloru wyprowadzonych przez biegłego wniosków, jednakże jego argumentacja była w istocie polemiczna i nie zawierała żadnych zasadnych zastrzeżeń, które niweczyłyby wartość dowodową omawianego środka dowodowego. Uznać należało, że skarżący niesłusznie zakwestionował posłusznie się przez biegłego badaniami DRUID. Lektura opinii nie wskazuje, by okolicznością deprecjonującą wyniki opinii było to, że – jak podnosił obrońca - celem badań DRUID w Polce było określenie skali rozpowszechnienia alkoholu, leków i narkotyków w populacji kierowców i porównanie wyników zebranych w Polsce z wynikami zebranymi w innych krajach uczestniczących w programie DRUID. Apelujący wspomina o badaniu DRE (Drug Recognition Expert), ale jak sam wskazuje test ten stosuje się m.in. USA i Kanadzie. Poruszane przez skarżącego opinie zawarte w raporcie sporządzonym na zlecenie Departamentu Transportu USA – Amerykańskiego Urzędu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego są irrelewantne dla niniejszej sprawy. Tak jak wskazano powyżej przyjęte w wydanej opinii metody podlegały aprobacie zarówno podmiotu badawczego stowarzyszającego toksykologów, jak również Sądu Najwyższego. Obrońca w apelacji dążył do wykazania braku przydatności ustalonego w toku postępowania poziomu THC we krwi oskarżonego jako wyłącznej przesłanki ustalenia okoliczności znajdowania się oskarżonego pod wpływem środka odurzającego na możliwości psychomotoryczne oskarżonego w chwili jego zatrzymania. Opinia biegłego jest kategoryczna i jednoznaczna, a jej treść przesądza w sposób nie budzący żądnych wątpliwości, iż u oskarżonego występowała konkretna substancja w określonym stężeniu, co wpisywało się w stan określony w dyspozycji zarzuconego S. M. przestępstwa. Autor apelacji błędnie argumentuje, że opinia nie określa jaki wpływ ustalone stężenie miało na zdolności psychomotoryczne oskarżonego. To po pierwsze nie było zadaniem opinii, a po drugie to nie jest kluczowe, wszak wystarczające było stwierdzenie właśnie konkretnego stężenia które według ustalonych norm wpisywało się w stan odpowiadający stronie przedmiotowej przestępstwa z art. 178a § 1 kk . Owszem w opinii nie wskazano na oznaki w zachowaniu oskarżonego, które potwierdzałyby, że znajdował się on w chwili zatrzymania pod wpływem środka odurzającego, bo to nie należało do kompetencji biegłego niebędącego w bezpośredniej styczności w chwili zdarzenia z oskarżonym, a wynika z innej części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tak jak zauważył obrońca z treści obiektywnego materiału dowodowego w postaci protokołu pobrania krwi z dnia 29 września 2022 r. wynika, że u S. M. były widoczne oznaki wpływu środka odurzającego na jego zachowanie, tj. że w chwili pobrania krwi był spokojny, małomówny, przygnębiony. Stwierdzenie, iż przeprowadzone obserwacje oraz wywiad wskazują że badany może być pod wpływem substancji odurzających lub psychotropowych zostało odnotowane przez przeprowadzającego czynność pobrania krwi lekarza. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2023 r. (k. 131 akt) oskarżony podał, że jak zażywał marihuanę to czuł się ospały . Wobec tego na aprobatę zasługuje stwierdzenie Sądu Rejonowego, że zachowanie oskarżonego opisane w protokole pobrania krwi wpisuje się niejako w to, co oskarżony podał w swoich wyjaśnieniach na temat tego, jak działa na niego zażywana marihuana. Nie jest słuszne stanowisko autora apelacji, by w ten sposób doszło do błędnej interpretacji wyjaśnień oskarżonego w połączeniu z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Twierdzenia skarżącego są dowolne i odbiegają od logicznej wymowy wskazanych dowodów. Skoro będący w bezpośredniego styczności z S. M. lekarz wprost wskazuje, że badany może być pod wpływem substancji odurzających lub psychotropowych, to trudno zaaprobować narrację skarżącego, że nic na taki stan rzeczy nie wskazywało. Skarżący poruszył w apelacji treść notatki urzędowej z dnia 29 września 2022. (k. 1 akt) sporządzonej przez policjantów przeprowadzających względem S. M. kontrolę drogową. W notatce tej wskazano: „wylegitymowaliśmy kierującego, który na nasz widok dziwnie się zachowywał” , (…) „w/w mężczyzna w naszej obecności nerwowo się zachowywał w związku z czym podjęto decyzję o sprawdzeniu odzieży wierzchniej mężczyzny pod kątem posiadania środków odurzających i substancji psychotropowych.” . Obrońca stracił z pola widzenia te okoliczności, które niezaprzeczalnie stanowią ponowne zaprzeczenie prezentowanego przez niego stanowiska, iż nie były dostrzegalne objawy wpływu środka psychomotorycznego na oskarżonego. Tu podkreślić trzeba, że stwierdzone we krwi S. M. stężenie THC wynosiło 7,5 ng/ml, a zatem odpowiadało trzykrotności progu dla stanu „pod wpływem” przyjętego na poziomie 2,5 ng/ml. S. M. w toku postępowania sądowego (protokół rozprawy z dnia 22 czerwca 2023 r. k. 130v – 131 v) wyjaśnił: „Ja zachowałem odstęp 8 godzin, a to że to się zachowało w moim organizmie to był mój błąd. Ja paliłem 16 godzin przed godziną, o której mnie zatrzymano. (…) 24 h to było zalecenie, a ja paliłem 16 godzin przed zatrzymaniem. (…) Nie trzymałem się tych zaleceń, o których mówiłem, a więc tych 24 godzin, bo musiałem pracować na utrzymanie rodziny i spłatę kredytu.” Sąd meriti trafnie zatem argumentował, że oskarżony wiedział, że nie powinien prowadzić pojazdu przed upływem 24 godzin od zażycia marihuany, ponieważ na to wskazywała ulotka dotycząca jej stosowania, z którą się zapoznał – tak wynikało z jego wyjaśnień. Wskazywał on też, że wcześniej starał się nie prowadzić pojazdu, jeśli zażywał marihuanę. S. M. wiedząc, że w dniu 29 września 2022 r. będzie zmuszony do długiej podróży zażył marihuanę, a następnie zdecydował się kierować pojazdem, choć nie upłynęły zalecane 24 godziny. Nie sposób zatem było uznać, że oskarżony nie miał świadomości znajdowania się pod wpływem zażytego środka, skoro rozpoczął podróż samochodem już po 6 – 7 godzinach od jego zażycia, a zatem znacznie wcześniej niż zalecał producent, a przecież oskarżony miał doświadczenie w zażywaniu owego środka. Te konstatacje sądu I instancji były w pełni słuszne i zyskały pełną aprobatę Sądu Okręgowego. Motywy apelacji w żadnym razie nie niweczą trafności rzeczonych wniosków w kontekście oceny zachowania S. M. . Zawarte w apelacji twierdzenie, iż należy przyjąć, że w momencie rozpoczęcia podroży oskarżony nie znajdował się pod wpływem marihuany całkowicie odbiega od wyjaśnień samego oskarżonego. Na aprobatę zasługiwało także zawarte w wyżej wymienionej opinii twierdzenie, iż w przedmiotowej sprawie przyjęto założenie, że jeżeli po zdarzeniu badany nie przyjmował związków psychoaktywnych i o ile w momencie badania znajdował się w stanie „pod wpływem” związków działających podobnie do alkoholu to w chwili zdarzenia również znajdował się w stanie „pod ich wpływem” lub stanie dążącym do tego stanu. Mało znaczące są argumenty autora apelacji, iż od momentu zatrzymania do chwili pobrania krwi minęły ponad trzy godziny i oskarżony był już zmęczony całą sytuacją i prowadzonymi czynnościami wobec czego okoliczność, że był przygnębiony i spokojny nie był dowodem na pozostawanie przez oskarżonego pod wpływem marihuany. Oczywiście, że te okoliczności nie były wyłącznym dowodem pozostawania oskarżonego pod wpływem środka odurzającego, ale to pozostawało w spójności z całokształtem materiału dowodowego i przemawiało za finalnie wyprowadzonymi wnioskami. Nie zmieniały wymowy treści opinii i niezaprzeczalnych jej wniosków poruszone przez autora apelacji okoliczności wskazane w protokole pobrania krwi, tj. źrenice normlane, mowa wyraźna, chód pewny, reakcja źrenic na światło prawidłowa. Twierdzenie skarżącego, iż z akt sprawy nie wynika, aby oskarżony spowodował jakiekolwiek zagrożenie w ruchu drogowym i aby zażycie marihuany wpływało na jego zachowanie podczas prowadzenia pojazdu jest oczywistą niemogącą podlegać aprobacie wymiaru sprawiedliwości bagatelizacją zagrożenia jakie swoim zachowaniem stwarzają kierowcy będący pod wpływem środka odurzającego. Kierowanie pojazdem w tym stanie stanowi realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Upośledzenie czynności psychomotorycznych jest oczywiste i tylko szczęście powodowało, że zachowanie oskarżonego nie doprowadziło do poważniejszych konsekwencji jego nieodpowiedzialnego zachowania. Umniejszanie jego naganności godzi w poszanowanie dla dóbr prawnych innych osób, to jest uczestników ruchu drogowego mogących oczekiwać od pozostałych uczestników odpowiedzialności. Tak więc zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy prowadził w sposób oczywisty i niepodważalny do wniosku, że oskarżony S. M. dopuścił się czynu z art. 178a § 1 kk . W żadnym razie ocena materiału dowodowego dokonana swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie dawała podstaw do przyjęcia, iż zachowanie S. M. można było rozpatrywać w kategoriach popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 kw. Temu na przeszkodzie stanęło stężenie wykrytego u oskarżonego narkotyku – marihuany. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt (...) . Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Okręgowy ustalił, że podstawę prawną orzeczenia stanowią - w myśl art. 4 § 1 kk - przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023 r. Na mocy art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. (Dz.U.2022.2600) zmieniającej kodeks karny z dniem 1 października 2023 r. zmianie uległ art. 37a kk i jeżeli chodzi o sprawę niniejszą to zmiana polegająca na podwyższeniu dolnej granicy kary ograniczenia wolności w oparciu o ten przepis z 3 na 4 miesiące jest niekorzystna dla oskarżonego w związku z czym uznać należało, że ustawa obowiązująca poprzednio była względniejsza dla sprawcy. Wprawdzie w obecnym stanie prawnym fakultatywne stało się orzeczenie równoczesne orzeczenie środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku (w stanie prawnym do dnia 30 września 2023 r. stanowiło ono warunek skorzystania z rozwiązania przewidzianego w art. 37a kk ), ale w niniejszej sprawie zachodziły obligatoryjne podstawy do orzeczenia środka karnego (punkt II. wyroku Sądu Rejonowego) i rozstrzygnięcie to zostało zaaprobowane przez Sąd Okręgowy, stąd finalnie uznać należało, że względniejszy dla S. M. był stan prawny obowiązujący do dnia 30 września 2023 r. Sąd Okręgowy zaaprobował wymierzoną S. M. karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Była ona adekwatna do stopnia jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu zabronionego. Uwzględniała ona okoliczności przedmiotowe popełnionego przez S. M. przestępstwa. Kara ograniczenia wolności w rzeczonym wymiarze jest słuszną odpowiedzią na naganne zachowanie oskarżonego. Jej wychowawczy charakter pozwoli na wzbudzenie w nim refleksji odnośnie konieczności przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a w tym norm chroniących istotne dobro prawne – bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Prawidłowo na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Wskazany środek karny miał charakter obligatoryjny, a przyjęty przez sąd I instancji jego wymiar był minimalnym przewidzianym przez ustawę. Oskarżony, zarobkujący na jeździe samochodem, wsiadając za kierownicę będąc pod wpływem środka odurzającego, winien liczyć się jako osoba dorosła i w pełni poczytalna z prawnymi konsekwencjami takiego zachowania. Także słusznie na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W. kwotę 5.000 zł tytułem świadczenia pieniężnego. Rozstrzygnięcie to miało charakter obligatoryjny, a sąd I instancji orzekł minimalny przewidziany przez ustawę wymiar świadczenia pieniężnego. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też – jako słuszny – został on utrzymany w mocy. 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd Okręgowy, na podstawie 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk oraz art. 8 i art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), zasądził od oskarżonego S. M. na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w T. ) kwotę 180 zł opłaty za II instancję oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego nie znajdując powodów, aby oskarżonego z tego obowiązku zwolnić. PODPIS 1.1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację - obrońca oskarżonego S. M. , Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja - wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 22 czerwca 2023 r. w sprawie o sygn. akt (...) , 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ Zmiana