IX KA 431/22

Sprawa dotyczyła obwinionego P. M., oskarżonego o złośliwe niepokojenie A. P. (1) poprzez obserwowanie jego posesji, robienie zdjęć pojazdom i spisywanie tablic rejestracyjnych. Sąd Rejonowy w G. uniewinnił obwinionego, obciążając kosztami Skarb Państwa. Oskarżyciel posiłkowy A. P. (1) złożył apelację, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych i nieustalenie, że obwiniony nękał całą rodzinę. Sąd Okręgowy uznał apelację za zasadną, stwierdzając błąd w ocenie dowodów przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy nie zgodził się z interpretacją wyjaśnień obwinionego, który przyznał się do działań, ale twierdził, że nie chciał niepokoić pokrzywdzonego, a jedynie dokumentować rzekomą samowolę budowlaną. Sąd Okręgowy uznał te wyjaśnienia za niedorzeczne i nielogiczne, zwłaszcza w kontekście fotografowania kuriera i twierdzenia, że przeszkadzały mu samochody, podczas gdy jednorazowo tylko jeden samochód zablokował mu przejazd. Sąd Okręgowy odniósł się również do zeznań świadka T. S., wskazując, że jego rada dotycząca dokumentowania wykroczeń nie stanowiła przyzwolenia na notoryczne działania obwinionego. Sąd Okręgowy podkreślił, że zeznania pokrzywdzonego, jego żony i syna, a także sąsiadki J. B., obiektywnie uzasadniały poczucie niepokoju i negatywny wpływ działań obwinionego na rodzinę i działalność gospodarczą. Sąd Okręgowy uznał, że zachowanie obwinionego wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 107 kw, a konflikt sąsiedzki nie umniejszał naganności jego poczynań. Z uwagi na zakaz reformationis in peius (art. 454 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw), Sąd Okręgowy uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, wskazując na potrzebę wnikliwej analizy dowodów i możliwości wydania wyroku skazującego.

Zagadnienia prawne (3)