IX Ka 390 / 17

Sąd Okręgowy w Toruniu, rozpoznając sprawę z apelacji obrońcy oskarżonej A. C., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 1 marca 2017 roku (sygn. akt II K 1548/16). Sąd Rejonowy uznał oskarżoną za winną zarzucanych jej czynów stanowiących wykroczenia skarbowe (art. 57 § 1 kks) i przestępstwo skarbowe (art. 77 § 2 kks), wymierzając łącznie karę grzywny w wysokości 6.000 zł za wykroczenia oraz karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 70 zł za przestępstwo. Apelacja obrońcy kwestionowała adekwatność wymierzonych kar, wskazując na nieintencjonalny charakter czynów i trudną sytuację finansową oskarżonej. Sąd Okręgowy uznał jednak, że kary grzywny w łącznej wysokości 6.000 zł i 2.100 zł nie były rażąco surowe. Podkreślono, że wyjaśnienia oskarżonej dotyczące braku złej woli zostały uznane za niewiarygodne, a brak zapłaty podatków wynikał z lekceważącego stosunku do obowiązków podatkowych, a nie obiektywnej niemożności. Sąd wskazał, że oskarżona świadomie kredytowała działalność kosztem należności Skarbu Państwa, doprowadzając do uszczuplenia należności publicznoprawnych na kwotę ponad 108.000 zł. Mimo trudności finansowych, oskarżona nie próbowała skorzystać z dostępnych instrumentów prawnych w celu zmiany terminów płatności. Sąd odwoławczy uznał, że orzeczone grzywny, mimo że będą dolegliwe, nie będą nadmiernie uciążliwe i stanowią właściwą reakcję na popełnione czyny. Na podstawie art. 113 kks i art. 634 § 1 kpk, sąd zwolnił oskarżoną z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, obciążając nimi Skarb Państwa ze względu na jej sytuację materialną.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający