IX Ka 198/14

Sygn. akt IX Ka 198/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Rafał Sadowski Sędziowie SSO Aleksandra Nowicka SSO Marzena Polak (spr.) Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Kotarska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 roku sprawy: ⚫ M. Z. , oskarżonego z art. 288 § 1 kk ⚫ M. G. , oskarżonego z art. 288 § 1 kk ⚫ D. G. , oskarżonego z art. 288 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 6 lutego 2014 roku sygn. akt II K 456/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla punkt V; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Toruniu) na rzecz adwokata A. P. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; IV. zwalnia oskarżonych od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję, a wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 198/14 UZASADNIENIE M. Z. został oskarżony o to, że: w dniu 4 marca 2013 r. pomiędzy godzinami 19.00 -20.00 w m. C. posesja nr (...) gm. Z. , wspólnie i w porozumieniu z M. G. i D. G. umyślnie dokonał zniszczenia mienia, poprzez powybijanie n/n przedmiotem 23szt. szyb i pleks w oknach pomieszczenia gospodarczego typu wiata, powodując łączne straty w wysokości 3000 zł na szkodę S. K. - tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 kk . M. G. został oskarżony o to, że: w dniu 4 marca 2013r. pomiędzy godzinami 19.00 – 20.00 w m. C. posesja nr (...) gm. Z. , wspólnie i w porozumieniu z M. Z. i D. G. umyślnie dokonał zniszczenia mienia, poprzez powybijanie n/n przedmiotem 23 szt. szyb i pleks w oknach pomieszczenia gospodarczego typu wiata, powodując łączne straty w wysokości 3000 zł na szkodę S. K. - tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 kk . D. G. został oskarżony o to, że: w dniu 4 marca 2013 r. pomiędzy godzinami 19.00 – 20.00 w m. C. posesja nr (...) gm. Z. , wspólnie i w porozumieniu z M. Z. i M. G. umyślnie dokonał zniszczenia mienia, poprzez powybijanie n/n przedmiotem 23 szt. szyb i pleks w oknach pomieszczenia gospodarczego typu wiata, powodując łączne straty w wysokości 3000 zł na szkodę S. K. - tj. o przestępstwo z art. 288 § 1 kk . Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy w Toruniu , sygn. akt II K 456/13 uznał oskarżonych M. Z. , M. G. i D. G. za winnych popełnienia zarzucanego im aktem oskarżenia czynu z tym ustaleniem, iż wybili rzucając kamieniami co najmniej 7 szyb szklanych o łącznej wartości 980 zł oraz z tym ustaleniem, iż czyn ten miał charakter występku chuligańskiego tj. za winnych występku z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 57 a § 1 kk i za to na mocy art. 288 § 1 kk i art. 57 a § 1 kk wymierzył : - oskarżonemu M. Z. karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności - oskarżonemu M. G. karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności - oskarżonemu D. G. karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności której wykonanie na mocy art. 69§ 1, 2 i 4 kk i art. 70 § 2 kk warunkowo zawiesił w stosunku do oskarżonego M. Z. na okres 4 (czterech) lat tytułem próby, w stosunku do oskarżonego M. G. na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, zaś na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie kary wobec D. G. warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat tytułem próby. Na mocy art. 73 § 2 kk sąd oddał oskarżonych M. Z. i M. G. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, zaś na mocy art. 73 § 1 kk w okresie próby oddał także pod dozór kuratora sądowego oskarżonego D. G. . Na mocy art. 46 § 1 kk sąd zobowiązał oskarżonych M. Z. , M. G. i D. G. solidarnie do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego S. K. kwoty 980 ( dziewięciuset osiemdziesięciu) złotych. Na mocy art. 57 a § 2 kk orzeczono wobec każdego z oskarżonych nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego S. K. w wysokości 300 9(trzystu) złotych. Ponadto sąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia opłat sądowych i wydatków poniesionych w toku postępowania obciążając nimi Skarb Państwa. Wyrok ten zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o środkach karnych na korzyść oskarżonych oskarżyciel publiczny, zarzucając: - obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 57 a § 2 kk poprzez orzeczenie wobec oskarżonych M. Z. , M. G. i D. G. nawiązki na rzecz pokrzywdzonego S. K. w wysokości 300 zł mimo, iż sąd na mocy art.. 46 § 1 kk zobowiązał oskarżonych do naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego. Powołując się na powyższe oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie punktu V wyroku i o utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . Jednakże, należy zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd meriti błędnie zasądził od oskarżonych nawiązkę. Orzeczenie obowiązku naprawienia szkody nie pozwalało owej nawiązki zasądzić, w związku z czym Sąd Okręgowy dokonał stosownej korekty zaskarżonego wyroku – tak jak w wyroku odwoławczym. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku z urzędu. Z uwagi na sytuację majątkową i finansową oskarżonych, Sąd Okręgowy zwolnił ich od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję.