VIII Ka 779/14

Sygn. akt VIII Ka 779/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący-Sędzia SO Krzysztof Kamiński – spr. Sędziowie: SO Wiesław Oksiuta Del. SR Krzysztof Wildowicz Protokolant Teresa Lasota w obecności prokuratora Elżbiety Korwell, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy W. K. oskarżonego o czyn z art. 233§6 k.k. w zw. z art. 233§1 k.k. na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt VII K 993/13): I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. II. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60-zł. (sześćdziesięciu złotych) tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go pozostałymi kosztami sądowymi w kwocie 50-zł. (pięćdziesięciu złotych). UZASADNIENIE W. K. został oskarżony o to, że w dniu 01 kwietnia 2010 roku w Urzędzie Miejskim w B. po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 233§1 k.k. złożył fałszywe oświadczenie dotyczące utraty prawa jazdy kat. A.B.T, czym wprowadził w błąd Urzędnika Miejskiego w B. , to jest o czyn z art. 233§6 kk w zw. z art. 233§1 kk Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 30lipca 2014 r. w sprawie sygn. akt VII K 993/13 oskarżonego W. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na mocy art. 233§6 k.k. w zw. z art. 233§1 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 233§1 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 69§1 i 2 kk , art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 797,66 (siedmiuset dziewięćdziesięciu siedmiu 66/100) złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w sprawie. Powyższy wyrok, na podstawie przepisu art. 425§1-2 k.p.k. i 444 k.p.k. zaskarżył w całości obrońca oskarżonego i na zasadzie przepisu art. 438 pkt 1 i 4 k.p.k. powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił: I. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. przepisu art. 233§6 kk polegającego, przy prawidłowym ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony złożył przed starostą oświadczenie o utracie prawa jazdy, na przyjęciu, że oskarżony wypełnił znamiona wyżej wskazanego przepisu, podczas gdy przywołane w pisemnym uzasadnieniu przepisy art. 98 ust. 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym , wskazane jako przepisy ustawy przewidujące możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, zostały uchylone przez ustawę z dnia 5 stycznia 2011 r o kierujących pojazdami , z dniem 19 stycznia 2013 r, tj. nieobowiązywały w dacie wyrokowania; ewentualnie: II. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności, jakkolwiek z dobrodziejstwem warunkowego jej zawieszenia i niezastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia i wymierzenia oskarżonemu kary grzywny. Mając powyższe na uwadze, wniósł o zmianę wyroku oraz uniewinnienie oskarżonego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim nie ma racji apelujący zarzucając Sądowi Rejonowemu obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 233§6 k.k. poprzez przyjęcie, że oskarżony W. K. wypełnił znamiona w/w przepisu w sytuacji, w której w dacie wyrokowania (w dniu 30 lipca 2014 roku) nieobowiązywały przepisy warunkujące odpowiedzialność za złożenie fałszywego oświadczenia, tj. przepisy przewidujące możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem nieważności w sytuacji ubiegania się o wydanie wtórnika prawa jazdy. Faktem jest również, że przepis ustawy art. 98 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku o ruchu drogowym przewidujący taką możliwość został uchylony z dniem 19 stycznia 2013 roku, mocą art. 125 pkt 10b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 150) . Jednocześnie jednak treść uchylonego przepisu, co zupełnie pominął obrońca w swojej argumentacji, została „przeniesiona” do art. 18 ust 1 i 2 pkt 1a w/w ustawy, tj. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami . Zgodnie z jego brzmieniem, m.in. osoba posiadająca prawo jazdy jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu i na jej wniosek, po uiszczeniu stosownych opłat starosta wydaje wtórnik dokumentu, pod warunkiem złożenia oświadczenia o utracie dokumentu pod rygorem odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 k.k. Zarówno więc w dacie popełnienia przez W. K. przypisanego mu czynu, jak i w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji istniał przepis przewidujący możliwość odebrania od oskarżonego oświadczenia o utracie dokumentu prawa jazdy pod rygorem odpowiedzialności karnej. Dlatego też złożenie w dniu 01 kwietnia 2010 roku fałszywego oświadczenia przez W. K. dotyczącego utraty praw jazdy wyczerpało znamiona przypisanego mu czynu z art. 233§6 k.k. w zw. z art. 233§1 k.k. Całkowicie chybiony jest też drugi z podniesionych przez obrońcę zarzutów, a mianowicie zarzut rażącej niewspółmierności kary wymierzonej W. K. . Nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. , ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować. Niewspółmierność rażąca to znaczna, "bijąca w oczy" różnica między karą wymierzoną, a karą sprawiedliwą, zasłużoną (vide wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 r., II AKa 163/03, OSA 2003/11/113 ). Wbrew zarzutowi apelującego nie sposób uznać, aby kara wymierzona W. K. za przypisane mu przestępstwo, tj. kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat była niewspółmiernie surowa, a zwłaszcza w stopniu rażącym. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wymierzając w/w karę prawidłowo uwzględnił wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia wymiaru kary, właściwe je oceniając ( art. 53 k.k. ). Przede wszystkim wziął pod uwagę niewątpliwie wyższy niż znikomy społeczny stopień szkodliwości czynu oskarżonego, zasadnie wskazując, że W. K. działając świadomie i z premedytacją naruszył pewność obrotu prawnego (pewność wydawania decyzji administracyjnych, w drodze których wydawane są wtórniki prawa jazdy). Przy tym okazał lekceważące podejście do obowiązujących procedur prawnych. Prawidłowo odniósł się także do warunków i właściwości osobistych W. K. uwzględniając jego uprzednią karalność sądową. W świetle powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, kara 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, a więc w zdecydowanie dolnym ustawowym wymiarze z zastosowaniem probacji na najkrótszy możliwy okres czasu jest zdecydowanie współmierna do stopnia winy W. K. i społecznej szkodliwości dowiedzionego mu przestępstwa i jest karą sprawiedliwą, która należycie realizuje cele zapobiegawczo – wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Trzeba również podkreślić, że formułując zarzut rażącej niewspółmierności kary, a wiec zarzut przekroczenia granic swobodnego uznania sędziowskiego przy wymiarze kary sam apelujący nie wskazał żadnych okoliczności, których przy wymiarze kary – jego zdaniem – bądź to nie uwzględnił Sąd Rejonowy, bądź uwzględnił je w stopniu niedostatecznym. Nie uzasadniając w żaden sposób podniesionego zarzutu stwierdził jedynie, że rażąca niewspółmierność kary polega na niezastosowaniu przez Sąd Rejonowy nadzwyczajnego złagodzenia i wymierzenia kary grzywny. Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, zważywszy, że – jak wyżej wskazano – ocena surowości wymierzonej oskarżonemu kary w aspekcie tzw. ogólnych i szczególnych dyrektyw sądowego wymiaru kary nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Nadto, jak wynika z karty karnej W. K. , już wykonanie uprzednio wymierzonej temu oskarżonemu kary grzywny (w sprawie o sygn. akt II K 4/10 Sądu Rejonowego w Nowym Targu) było utrudnione (k. 289). Dlatego, nie podzielając żadnego z dwóch zarzutów apelującego, ani nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości podlegających uwzględnieniu z urzędu orzeczono, jak w pkt. I sentencji niniejszego wyroku. O opłacie za drugą instancję orzeczono na mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223), natomiast o pozostałych kosztach sądowych na podstawie art. 636§1 k.p.k. Na pozostałe koszty sądowe złożyły się: - koszt uzyskania informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego w kwocie 30-zł. ( art. 618§1 pkt 10 k.p.k. w zw. z §3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego /Dz. U. 2014 r. poz. 861/); - koszt doręczeń wezwań i innych pism – ryczałt – w kwocie 20-zł. ( art. 618§1 pkt 1 k.p.k. w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym /Dz. U. z 2013 r., poz. 663 j.t./ ).