IX K 778/14

Sygn. akt V .2 Ka 69/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec (spr.) Sędziowie: SO Olga Nocoń SR (del.) Barbara Wajerowska-Oniszczuk Protokolant : Anna Mańka w obecności Magdaleny Szymańskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. sprawy: J. R. / R. /, syna B. i A. , ur. (...) w R. , oskarżonego o przestępstwo z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 27 listopada 2014r. sygn. akt IX K 778/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż na zasadzie art. 49 § 2 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 (dwieście) złotych; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze. Sygn. Akt V.2 Ka 69/15 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie o sygn. akt IX K 778/14 uznał oskarżonego J. R. za winnego tego, że w dniu 16 listopada 2014 roku w R. przy ul. (...) prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, na drodze publicznej, a to samochód osobowy marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, stwierdzonej wynikami badania przeprowadzonego na urządzeniu typu A. (...) odpowiednio I – 0,34 mg/l i II – 0,32 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu oraz na urządzeniu typu Alkometr A2.0 odpowiednio I – 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 1 kk i za to na mocy art. 178a § 1 kk skazał go na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Nadto na mocy art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego J. R. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz na mocy art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego wyżej środka karnego zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy oskarżonego od dnia 16 sierpnia 2014 roku do dnia 27 listopada 2014 roku. Na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 roku Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 240 złotych i wydatki poniesione od chwili wszczęcia postępowania w sprawie w kwocie 70 złotych. Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator, który na podstawie art. 425 kpk oraz art. 444 kpk zaskrzył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Na zasadzie art. 427 § 1 i § 2 kpk oraz powołując się na przepisy art. 438 pkt 2 kpk wyrokowi zarzucił: obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 335 § 1 kpk poprzez wydanie wyroku w trybie art. 335 kpk nie zawierającego orzeczenia na podstawie art. 49 § 2 kk świadczenia pieniężnego w sytuacji, gdy do Sądu skierowano akt oskarżenia z wnioskiem o wydanie wyroku i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków, zawierającym m.in. wniosek o orzeczenie wobec oskarżonego uzgodnionego z nim świadczenia pieniężnego. Podnosząc powyższe zarzuty w myśl art. 437 kpk skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja prokuratora okazała się zasadna i skutkować musiała zmianą zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez skarżącego. Niewątpliwie zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a to art. 343 § 7 kpk , co miało wpływ na treść orzeczenia. Sąd jest każdorazowo związany treścią wniosku prokuratora złożonego w trybie określonym w art. 335 kpk w tym sensie, że potrzeba dokonywania jakiejkolwiek zmiany jego treści powoduje rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych. W przedmiotowej sprawie Sąd meriti, mimo uwzględnienia wniosku prokuratora złożonego w trybie art. 335 kpk o skazanie J. R. za przypisane mu przestępstwo bez przeprowadzenia rozprawy, nie orzekł uzgodnionego z oskarżonym i ujętego we wniosku środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 200 złotych. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, brak powyższego rozstrzygnięcia był nie tyle efektem kwestionowania przez Sąd zasadności i potrzeby orzeczenia takiego środka, co przeoczeniem. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu Okręgowego nie zachodziła potrzeba wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym. Należało bowiem w treści wyroku powrócić do wzajemnych uzgodnień i wniosku prokuratora. Tak ukształtowana kara odpowiada parametrom określonym w art. 53 kk i możliwa jest sanacja rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego. Z tych powodów Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej.