IX Ca 787/17

Powód W. K. domagał się od Koła Łowieckiego (...) w K. zapłaty 2 271,00 zł tytułem odszkodowania za szkody w plantacji pszenicy spowodowane przez dzikie zwierzęta oraz kosztów wyceny szkody. Powód twierdził, że koło nie zapewniło właściwej ochrony, a wartość szkody wyniosła 1 471,40 zł. Sąd Rejonowy w Kętrzynie oddalił powództwo, uznając, że powód nie udowodnił zaistnienia szkody ani jej rozmiaru, a także nie zachował procedury szacowania szkody przewidzianej w Prawie łowieckim i rozporządzeniu wykonawczym. Sąd wskazał na brak współpracy powoda, który odmówił udziału w oględzinach i samodzielnie zlecił wycenę rzeczoznawcy. Sąd Rejonowy podkreślił, że opinia prywatna nie stanowi dowodu w sprawie, a zdjęcia nie pozwalały na ocenę stanu uprawy. Dodatkowo, sąd rejonowy powołał się na art. 48 pkt 3 Prawa łowieckiego, wskazując, że powód, żądając usunięcia ambony i zabraniając wstępu na pola, mógł wypełnić znamiona przepisu wyłączającego prawo do odszkodowania. Sąd Okręgowy w Olsztynie, rozpoznając apelację powoda, częściowo ją uwzględnił. Sąd Okręgowy ustalił, że powód zgłaszał szkodę już jesienią 2014 r., co zostało pominięte przez sąd pierwszej instancji. Sąd Okręgowy uznał, że pozwany nie zareagował na pierwsze zgłoszenie szkody i nie wykazał, by brak ten był skutkiem zachowania rolnika. Z uwagi na błędy proceduralne obu stron, które uniemożliwiły prawidłowe oszacowanie strat, Sąd Okręgowy, powołując się na art. 322 Kodeksu postępowania cywilnego, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 735,50 zł, stanowiącą połowę wartości szkody oszacowanej w prywatnej opinii. Sąd Okręgowy uznał, że zwierzęta wolno żyjące stanowią własność Skarbu Państwa, a obowiązek naprawienia szkody nałożono na dzierżawców obwodów łowieckich, którzy odpowiadają na zasadzie ryzyka. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego nastąpiło na zasadzie wzajemnego zniesienia.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający