IX Ca 316/18

Sygn. akt IX Ca 316/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Mirosław Wieczorkiewicz (spr.) Sędziowie: SO Jacek Barczewski SO Ewa Dobrzyńska – Murawka Protokolant: prac. sądowy Izabela Ważyńska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy z powództwa S. Ś. przeciwko K. S. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt X C 2381/16, I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów procesu za instancję odwoławczą. Jacek Barczewski Mirosław Wieczorkiewicz Ewa Dobrzyńska – Murawka Sygn. akt IX Ca 316/18 UZASADNIENIE Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 61.672,71,-zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że kwota 61.672,71,-zł stanowi skapitalizowane odsetki za opóźnienie w zapłacie należności głównej w wysokości 187.634,72,-zł wynikającej z umowy sprzedaży nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (stwierdzonej aktem notarialnym Rep. A nr (...) ) wyliczonych za okres od dnia 15 lutego 2013r. do dnia 15 lutego 2016r. wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska podał, że powód nie wezwał go do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Poza tym nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży nie została mu wydana przez powoda, który do chwili obecnej z niej korzysta. Wobec tego, pozwany podniósł zarzut potrącenia kwoty 108.000,-zł za bezumowne korzystanie z nieruchomości za lata 2014 - 2016. Ponadto wskazał, że nie otrzymał pieniędzy na zakup nieruchomości z zawartej na ten cel umowy kredytu, ponieważ pracownik banku zawiadomił kredytodawcę o wyłudzeniu kredytu przez pozwanego. Ostatecznie pozwany cofnął zarzut potrącenia i wniósł o oddalenie powództwa na podstawie art. 5 kc , ponieważ uiścił ¾ ceny sprzedaży, a całkowita spłata długu została mu uniemożliwiona przez powoda. Wyrokiem z dnia 5 października 2017r. Sąd Rejonowy w Olsztynie zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 61.672,71,-zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 16 marca 2016r. do dnia zapłaty oraz orzekł, że pozwany jest obowiązany zwrócić powodowi koszty procesu i ich szczegółowe wyliczenie powierzył referendarzowi sądowemu. Sąd Rejonowy ustalił, że umową z dnia 11 września 2008r. zawartą w formie aktu notarialnego (za rep. A nr (...) powód - wykonując swoje zobowiązanie z umowy sprzedaży - przeniósł na pozwanego własność niezabudowanej nieruchomości położone w Ł. przy ul. (...) (KW nr (...) ). Zgodnie z § 5 przedmiotowej umowy, cena za sprzedaż nieruchomości miała zostać zapłacona powodowi do dnia 11 października 2009r. z kredytu udzielonego pozwanemu przez (...) Bank (...) Spółka Akcyjna Oddział w Ł. na podstawie umowy kredytowej nr (...) z dnia 5 sierpnia 2008r. Pozwany - za zgodą powoda - zobowiązał się do uiszczenia części ceny (szczegółowo wskazanej w akcie notarialnym) na poczet zobowiązań powoda wobec (...) Banku S.A. w W. i ZUS oraz na pokrycie zaległych należności z tytułu podatku od osób fizycznych i opłaty egzekucyjnej. Cena pozostała do uiszczenia na rzecz powoda wynosiła 187.634,72,-zł. Dalej Sąd ten ustalił, że do Sądu Okręgowego w Łodzi wpłynął akt oskarżenia przeciwko O. S. i pozwanemu o to, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził (...) Bank (...) S.A. w G. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci pieniędzy w kwocie 1.758.290,-zł za pomocą wprowadzenia pracowników Banku w błąd co do swej sytuacji majątkowej, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk . Przedmiotowa sprawa jest rozpoznawana pod sygn. akt XVIII K 59/10. Umowa o kredyt zawarta pomiędzy pozwanym a Bankiem (...) została wypowiedziana pismem z dnia 17 lutego 2009r., a tym samym pozwany nie otrzymał dalszej transzy kredytu udzielonego pozwanemu. Postanowieniem z dnia 11 maja 2012 ., umorzono śledztwo o sygn. akt Ds. 1526/11 w przedmiocie min. poprzez podrobienia podpisu K. S. na stronie drugiej części szczegółowej oraz przerobieniu daty 20 czerwca 2008r. na 20 sierpnia 2008r. na stronie dziesiątej ogólnej części kredytu nr (...) z dnia 5 sierpnia 2008r. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2011r., umorzono śledztwo o sygn. akt 1 Ds. 781/11 w przedmiocie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzania mieniem (...) Banku (...) S.A. Oddział w Z. i pozwanego w ten sposób, że nieustalony sprawca podrobił podpis pozwanego jako kredytobiorcy na wniosku z dnia 15 września 2008r. o wypłatę I transzy kredytu mieszkaniowego do umowy kredytowej numer (...) z dnia 20 czerwca 2008r. w kwocie 687.895,24,-zł, która to kwota została wypłacona nieustalonej osobie, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk - wobec niewykrycia sprawcy. Na koniec Sąd I instancji ustalił, że postanowieniem z dnia 15 lutego 2016r. Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie sygn. akt X Co 131/16 nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z dnia 11 września 2008r. Rep. A nr (...) na rzecz powoda przeciwko dłużnikowi (pozwanemu) co do kwoty 187.634,72 zł. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie sygn. akt I C 1105/09: oddalił powództwo powoda o stwierdzenie nieważności umowy przeniesienia własności z dnia 11 września 2008r. sporządzonej w formie aktu notarialnego za rep. A (...) przed notariuszem E. Ś. w kancelarii notarialnej w Ł. . Mając to na uwadze Sąd Rejonowy wskazał, że bezspornie pozwany nie zapłacił powodowi reszty ceny sprzedaży w kwocie 187.634,72,-zł, która miała być uiszczona do 11 października 2008r. Powód domagał się skapitalizowanych odsetek od przedmiotowej kwoty, za okres od dnia 15 lutego 2013r. do dnia 15 lutego 2016r. Sąd I instancji dalej podał, że podstawę prawną tego roszczenia stanowił przepis art. 481 § 1 kc w zw. z art. 482 § 1 kc. Zgodnie z treścią pierwszego przepisu, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pienionego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że bezzasadne były twierdzenia pozwanego o braku winy za opóźnienie w zapłacie, czy też o niewydaniu mu przez powoda kupionej nieruchomości. Sąd Rejonowy przyjął również, że w akcie notarialnym stwierdzono, iż pozwany powinien zapłacić cenę do dnia 11 października 2008r., a więc pozwany od tej daty pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia pieniężnego. W tych warunkach Sąd I instancji uznał, że zgodnie z przepisem art. 482 § 1 kc , od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa. Zatem żądanie przez powoda zapłaty kwoty skapitalizowanych odsetek od ceny za sprzedaż nieruchomości (187.634,72,-zł) było uzasadnione. Poza tym pozwany, według Sądu Rejonowego, nie wykazał, aby roszczenie powoda było niezgodne z zasadami współżycia społecznego ( art. 5 kc ). Zdaniem tego Sądu pozwany także nie udowodnił, aby powód nie wydał mu nieruchomości, a śledztwa w przedmiocie podrobienia jego podpisu na dokumencie umowy kredytu zostały umorzone. W tych okolicznościach, Sąd I instancji powództwo uwzględnił w całości. O kosztach procesu Sąd ten orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc . Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu I instancji w całości. Powód zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1. 5 kc przez nie zastosowanie tego przepisu w sytuacji, zostały spełnione prawem przewidziane warunki tj. pozwany przedstawił dowody na to, że powód nadużył swego prawa żądania odsetek określonego w art. 481 § 1 kc poprzez nie stawienie się w umówionym terminie na nieruchomości dla przekazania niezbędnej dokumentacji technicznej nieruchomości i domu, zaniechanie wydania nieruchomości pozwanemu, usiłowanie bezzasadnego „odzyskania" nieruchomości przez złożenie zawiadomienia o rzekomo popełnionym przestępstwie wyłudzenia kredytu na zakup przedmiotowej nieruchomości i spowodowanie wstrzymania wypłacenia reszty sumy na zakup nieruchomości - sprawa o sygn. akt: XVIII K 59/10 Sądu Okręgowego w Łodzi toczy się nadal, 2. art. 476 kc i art. 546 § 2 kc przez nie zastosowanie, pominięcie wskazanych przepisów przy dokonywaniu ustaleń faktycznych co do wydania nieruchomości pozwanemu, w szczególności przez dokonanie zawężającej interpretacji pojęcia „wydania nieruchomości", oraz nie uwzględnienia zaistnienia okoliczności, za które pozwany jako zobowiązany nie ponosi odpowiedzialności, 3. art. 316 § 1 i 2 kpc przez pominięcie przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia dowodów w postaci kopii pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Widzewa w Łodzi A. P. (sygn. akt: Km 6455/14), fotografii nieruchomości - dowodów na usiłowania pozwanego zmierzające do wejścia w posiadanie nieruchomości (wydanie nie nastąpiło), 4. art. 299 kpc przez oddalenie wniosku o odroczenie rozprawy i przesłuchanie pozwanego na okoliczność działań podejmowanych w celu uzyskania posiadania nieruchomości i domu, a także złożenia dokumentów dotyczących działań pozwanego podejmowanych we wskazanym wyżej kierunku; twierdzę, że pozwanego pozbawiono możliwości obrony jego praw w tym procesie, 5. art. 328 § 2 kpc poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu orzeczenia podstaw faktycznych uwzględnienia powództwa, w szczególności nie podanie przyczyn pominięcia dowodów w postaci dokumentów złożonych przez pozwanego na rozprawie, a także przyczyn nie zastosowania art. 476 kc i art. 546 § 2 kc , a także pominięcia faktów - wprowadzenia sądu w błąd przez powoda co do nieznajomości adresu pozwanego. Na podstawie art. 382 kpc - pozwany domagał się dopuszczenie dowodów z kopii wezwań kierowanych przez pozwanego do powoda o wydanie nieruchomości - pisma z dnia: 17 września 2008 r, 16 kwietnia 2009 r., 26 września 2009 r., 12 czerwca 2010 r, 21 marca 2017 r. oraz 15 kwietnia 2017 r. Mając powyższe na uwadze, powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie celem przeprowadzenia postępowania i rozpoznania istoty sprawy, ewentualnie - zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości. W odpowiedzi powód wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co nastęuje: Apelacja jest bezzasadna. Kontrola instancyjna doprowadziła Sąd II instancji do przekonania, że ustalenia faktyczne i przyjęte rozstrzygnięcie prawne dokonane przez Sąd Rejonowy jest prawidłowe i odpowiada prawu. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia i wywody zostały przeprowadzone na podstawie poprawnej analizy dowodów oraz podanej tam podstawy prawnej, których ocena nie wykazała błędów natury faktycznej, czy logicznej, jak również jurydycznej. Sąd I instancji wskazał, jakie fakty uznał za potrzebne do ukierunkowanego we wniosku i żądanego rozstrzygnięcia oraz na jakich przesłankach oparł swoją decyzję. W konsekwencji ustalenia te i oceny Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, zwracając uwagę, że nie ma wobec tego potrzeby procesowej przeprowadzania na nowo w uzasadnieniu tego orzeczenia oceny każdego ze wskazanych wywodów, a wystarczy odnieść się do tych ustaleń i ocen, które zostały zakwestionowane w apelacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 października 1998 r., III CKN 650/98, Legalis nr 362243 , wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 2003 r., II UK 156/03, Lex nr 390069 , wyrok Sądu Najwyższego z 9 lutego 2012 r., III CSK 179/11, Lex nr 1165079 i uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016r., V CNP 34/15, Legalis nr 1406416 ). W niniejszej sprawie, powód domagał się zasądzenia kwoty 61.672,71,-zł stanowiącej skapitalizowane odsetki za opóźnienie w zapłacie należności głównej w wysokości 187.634,72,-zł wynikającej z umowy przeniesienia własności zabudowanej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (zawartej w formie aktu notarialnego A nr (...) ) za okres od dnia 15 lutego 2013r. do dnia 15 lutego 2016r. Roszczenie powoda zostało uwzględnione przez Sąd I instancji w całości. Na etapie postępowania apelacyjnego, pozwany (tak jak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym) podniósł zarzut sprzeczności roszczenia powoda z zasadami współżycia społecznego ( art. 5 kc ). Zdaniem pozwanego, powód nie wydając sprzedanej nieruchomości, nie przekazując dokumentacji technicznej domu położonego na zakupionym gruncie, składając zawiadomienie o popełnieniu przez pozwanego przestępstwa wyłudzenia kredytu (przez co skarżący nie miał pieniędzy na zapłatę resztę ceny) - nadużył swojego prawa do żądania odsetek na podstawie art. 481 § 1 kc. W ocenie pozwanego, Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę tego, że pozwany nie ponosi odpowiedzialności, za brak przez powoda nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (zarzut naruszenia art. 476 kc i art. 546 § 2 kc ). Ponadto skarżący podniósł, że Sąd I instancji wydając wyrok pominął dowody w postaci: kopii pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Widzewa A. P. (Km 6455/14), fotografii zakupionej nieruchomości (zarzut naruszenia art. 316 § 1 i 2 kpc ), bezzasadnie oddalił wniosek o odroczenie rozprawy i nie przesłuchał pozwanego w charakterze strony (zarzut naruszenia art. 299 kpc ) oraz nie zawarł w uzasadnieniu podstaw faktycznych uwzględnienia powództwa (zarzut naruszenia art. 328 § 2 kpc ). Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że ze względu na podstawę prawną roszczenia powoda ( art. 481 § 1 kc w zw. z art. 482 § 1 kc ), zaprezentowane argumenty strony powodowej nie mogą doprowadzić do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 kc , jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z powyższego przepisu wynika, że odsetki należą się za sam fakt opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Jest to odpowiedzialność absolutna. Obojętne są więc rodzaj tego opóźnienia (zwykłe - art. 476 kc , czy też kwalifikowane - art. 477 kc ) oraz przyczyny tego opóźnienia. Bez znaczenia jest zwłaszcza to, czy jest ono spowodowane faktem, za który dłużnik ponosi odpowiedzialność i czy wierzyciel poniósł szkodę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2003r., II CKN 134/01, Legalis nr 66169 ). Dłużnik nie może się zwolnić z obowiązku zapłaty odsetek przez wykazanie, że nie ponosi odpowiedzialności za okoliczności, które spowodowały opóźnienie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1977r., II CR 63/77, Legalis nr 19980 ). Innymi słowy, wszystkie zarzuty apelacji wskazujące na brak winy pozwanego w braku terminowej zapłaty ceny za zakupioną nieruchomość są bezzasadne (zarzut naruszenia art. 476 kc i art. 546 § 2 kc ). Przechodząc do oceny zarzutu sprzeczności roszczenia powoda z zasadami współżycia społecznego wyjaśnić należy, że art. 5 kc ustanawia normę o wyjątkowym charakterze, znajdującą zastosowanie jedynie w szczególnych okolicznościach, kiedy nie można w inny sposób zabezpieczyć interesu osoby zagrożonej wykonaniem prawa podmiotowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 2000r., II CKN 292/00 Lex nr 521918 , wyrok Sądu Najwyższego z 31 maja 2006r., IV CSK 149/05, Lex nr 258681 ). W tym też kontekście, powołanie się na art. 5 kc jest niejako ostatecznością. W toku całego postępowania sądowego, pozwany konsekwentnie podnosił, że nie uiścił reszty ceny za zakupioną nieruchomość, ponieważ powód nie wydał mu przedmiotu sprzedaży (gruntu wraz z posadowionym na nim domem i jego dokumentacją techniczną). Zgodnie z przepisem art. 535 § 1 kc , przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Zatem jeżeli według twierdzeń pozwanego, powód faktycznie nie wydał mu sprzedanej nieruchomości, to skarżący mógł - na podstawie przepisu art. 467 pkt 4 kc - wpłacić kwotę 187.634,72,-zł do depozytu sądowego. Zgonie bowiem z art. 470 kc , ważne złożenie do depozytu sądowego ma takie same skutki jak spełnienie świadczenia i zobowiązuje wierzyciela do zwrotu dłużnikowi kosztów złożenia. Z tego powodu uznać należy, że - nawet przy ewentualnym braku wydania nieruchomości przez powoda – pozwany mógł zapobiec powstaniu roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie. Niemniej jednak zauważyć należy, że twierdzenia skarżącego o niewydaniu przez powoda sprzedanej nieruchomości do chwili obecnej, w świetle wszystkich okoliczności sprawy jawią się jako mało prawdopodobne. Po pierwsze, w § 6 aktu notarialnego z dnia 11 września 2008r. zostało wskazane, że wydanie przedmiotu umowy (nieruchomość położona w Ł. przy ul. (...) ) nastąpiło w dniu dzisiejszym (dzień zawarcia umowy). Oznacza to, że pozwany dysponował nieruchomością co najmniej od dnia 11 września 2008r. Po drugie, pozwany - za zgodą powoda - zobowiązał się do uiszczenia części ceny za nieruchomość (w wysokości szczegółowo określonej w akcie notarialnym) na poczet zobowiązań powoda wobec (...) Banku S.A. w W. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz na pokrycie zaległych należności z tytułu podatku od osób fizycznych i opłaty egzekucyjnej. Zaplata ceny została natomiast odroczona do 11 października 2008r. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego wynika, że pozwany - tytułem zapłaty części ceny - uregulował wszystkie ww. należności publicznoprawne oraz zobowiązania wobec osób trzecich ciążące na powodzie. Pozwany nie uiścił jedynie części ceny przypadającej powodowi w kwocie 187.634,72,-zł. Zatem nielogicznym wydaje się to, aby pozwany wpłacił na rzecz innych podmiotów niemalże 700.000,-zł za nieruchomość do której nie ma dostępu. Na marginesie należy zauważyć, że powyższe okoliczności nie miały znaczenia dla oceny zasadności roszczenia powoda. Zdaniem Sądu Okręgowego, brak uiszczenia kwoty 187.634,72,-zł wynikał jedynie z wypowiedzenia pozwanemu przez (...) Bank S.A. umowy kredytu, za który pozwany miał sfinansować transakcję. W tej sytuacji brak zapłaty reszty ceny, wynikał jedynie z braku na ten cel wystarczających funduszy przez skarżącego, a za taką okoliczność nie sposób przypisać winy stronie powodowej. Tymczasem należy zauważyć, że z punktu widzenia zasad stosowania art. 5 kc , nie jest rzeczą obojętną ocena zachowania się podmiotu prawnego pozostającego w konkretnym wypadku pod ochroną prawa. Związana z tym jest zasada "czystych rąk", a to oznacza, że nie może korzystać z ochrony art. 5 kc ten kto sam narusza zasady współżycia społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2011r., I PK 135/10, Legalis nr 361400 ). Tymczasem niewypełnienie przez pozwanego zobowiązania przez niemalże 10 lat od dnia jego wymagalności, nie może korzystać z ochrony prawnej na podstawie art. 5 kc. Na etapie postępowania apelacyjnego, pozwany próbował wykazać, że na przestrzeni wielu lat (2008 - 2017r.) wzywał powoda do wydania nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (k. 360 - 366). Po pierwsze, wskazać należy, że na podstawie art. 381 kpc ww. dowody uznano za spóźnione. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Sąd Okręgowy konsekwentnie stoi na stanowisku, że niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie zachodzi wówczas, gdy istniała obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia, czy błędnej oceny potrzeby powołania strona tego nie uczyniła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015r., IV CZ 4/15 , Legalis 1242527 ). Z powyższych względów, Sąd II instancji pominął wniosek dowodowy zawarty w apelacji jako spóźniony. Po drugie, w księdze wieczystej (KW nr (...) ) prowadzonej dla nieruchomości będącej przedmiotem umowy z dnia 11 września 2008r., jako właściciel widnieje pozwany. Z treści księgi wynika, że pozwany, jako właściciel nieruchomości został wpisany jako właściciel na podstawie ww. umowy (Rep. A nr 7816/2008) w dniu 27 marca 2009r. Trudno zatem uznać, że pozwany - widniejący w księdze wieczystej jako właściciel przez ponad 9 lat - nie może uzyskać dostępu do zakupionego w 2008r. gruntu. Poza tym wpis do księgi wieczystej w tym przypadku miał charakter deklaratoryjny, a więc pozwany mógł od 11 września 2008r., skierować przeciwko powodowi roszczenie windykacyjne, czego z tylko sobie wiadomych powodów nie uczynił. Powyższe okoliczności świadczą o bezzasadności twierdzeń pozwanego, które najprawdopodobniej są uzasadnione stanowiskiem procesowym pozwanego. Jako bezzasadne należy również określić zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Skarżący - przy zarzutach prawa procesowego - w pierwszej kolejności wskazał, że Sąd I instancji wydając wyrok pominął dowody w postaci: kopii pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi - Widzewa A. P. (Km 6455/14), fotografii zakupionej nieruchomości (zarzut naruszenia art. 316 § 1 i 2 kpc ). Za ugruntowany w orzecznictwie uznać należy pogląd, że strona nie może skutecznie zarzucać w apelacji uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisom postępowania polegającego na wydaniu postanowienia, które może być zmienione lub uchylone stosowanie do okoliczności, jeżeli nie zwróciła uwagi sądu na to uchybienie w toku posiedzenia, a w razie nieobecności - na najbliższym posiedzeniu, chyba że niezgłoszenie zastrzeżenia nastąpiło bez jej winy (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r. III CZP 55/05, Legalis 70737 ). Z protokołu rozprawy z dnia 22 września 2017r. wynika, że pełnomocnik pozwanego - prawidłowo wezwany - nie stawił się na rozprawę, a tym samym nie zakwestionował niedopuszczenia przez Sąd I instancji dowodów znajdujących się w aktach. Z tego też względu, strona skarżąca utraciła możliwość powoływania się na przedmiotowe uchybienie przed Sądem II instancji. W tym miejscu należy zauważyć, że warunkiem zaskarżalności niezaskarżalnych postanowień, które miały wpływ na wynik sprawy (np. oddalających wniosek dowodowy) jest zamieszczenie w środku zaskarżenia (apelacji) stosownego, wyraźnego wniosku w tym zakresie ( art. 380 kpc ). Należy przy tym podkreślić, że w odniesieniu do środków zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników wniosek taki powinien być jednoznacznie sformułowany, gdyż nie ma podstaw do przypisywania pismom wnoszonym przez takich pełnomocników treści wprost w nich niewyrażonych. Z kolei zarzut naruszenia art. 299 kc , można usprawiedliwić jedynie nieznajomością akt niniejszego postępowania. Otóż pełnomocnik pozwanego wskazał, że Sąd I instancji oddalił wniosek o odroczenie rozprawy i przesłuchanie pozwanego na okoliczność działań podejmowanych w celu uzyskania posiadania nabytej nieruchomości i domu. Tymczasem z protokołu rozprawy z dnia 17 sierpnia 2017r. wynika, że pozwany został przesłuchany w charakterze strony, a treść jego zeznań wskazuje, że przedstawił dokładnie swoją wersję zdarzeń związanych z umową sprzedaży nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (k. 288v - 289). Z akt sprawy wynika co prawda, że Sąd I instancji oddalił wniosek o odroczenie rozprawy, ale żądanie odroczenia dotyczyło innego posiedzenia, wyznaczonego na dzień 22 września 2017r. (ostatnia rozprawa przed wydaniem wyroku) i nie było w tym wniosku żądania przesłuchania stron. Również w tym przypadku, brak jest zastrzeżenia do protokołu w trybie art. 162 kpc oraz wniosku o rozpoznanie niezaskarżalnego postanowienia w trybie art. 380 kpc . Na koniec wskazać należy, że uchybienie wymogom określonym w art. 328 § 2 kpc może stanowić uzasadnioną podstawę apelacyjną, jeżeli skarżący wykaże, że z powodu wadliwości uzasadnienia zaskarżone orzeczenie uniemożliwia sądowi odwoławczemu sprawdzenie prawidłowości orzeczenia, które z tej przyczyny nie poddaje się kontroli apelacyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2010r., I UK 244/09, Lex nr 577821 ). Tymczasem taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd Rejonowy - wbrew twierdzeniom apelacji - dokładnie przedstawił podstawę faktyczną wyroku. Natomiast jak wynika z wcześniejszych rozważań, przepisy art. 476 kc oraz 546 § 2 kc nie miały zastosowania w sprawie, a więc Sąd I instancji nie miał obowiązku odniesienie się do tych regulacji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy oddalił wniosek o odroczenie rozprawy, ponieważ nie zachodziły przesłanki wynikające z treści art. 214 § 1 kpc . Pełnomocnik wskazał we wniosku o odroczenie rozprawy okoliczności związane z sytuacją rodzinną. Pełnomocnictwo nie zawierało ograniczenia w udzieleniu substytucji (k. 126), dlatego nie było podstawy faktycznej i prawnej do odroczenia posiedzenia apelacyjnego. Sąd II instancji oddalił również wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia innego postępowania przed Sądem Okręgowym w Łodzi (sygn. akt II C 848/17), ponieważ wskazane postępowanie cywilne nie ma wpływu na możliwość orzekania o przedmiocie sporu w niniejszym postępowaniu ( art. 177 § 1 pkt 1 kpc ). Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego na podstawie art. 385 kpc . O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc . Jacek Barczewski Mirosław Wieczorkiewicz Ewa Dobrzyńska - Murawka