IX Ca 177/18

Sygn. akt IX Ca 177/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2018 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Barczewski (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Żegarska SO Dorota Ciejek Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Najdrowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy z powództwa W. P. przeciwko J. B. (1) o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I C 166/15, I. oddala apelację; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję odwoławczą. Agnieszka Żegarska Jacek Barczewski Dorota Ciejek Sygn. akt IX Ca 177/18 UZASADNIENIE Powód W. P. po ostatecznym sprecyzowaniu żądania domagał się zasądzenia od pozwanego J. B. (1) kwoty 55.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany w odpowiedzi na zażalenie powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 17 grudnia 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 486/14, kiedy działał jako pełnomocnik swojej żony, stwierdził nieprawdę jakoby komornik sądowy A. P. wyznaczył termin pierwszej licytacji 1/2 części nieruchomości położonej w M. przy ulicy (...) stanowiącej własność powoda a nadto podnosił, iż powód w zażaleniu stwierdził, że bliżej nieokreślony komornik wniósł do sądu wniosek o wyznaczenie daty pierwszej licytacji nieokreślonej przez pełnomocnika powódki nieruchomości a na potwierdzenie przedstawił załącznik w postaci „obwieszczenia o pierwszej licytacji nieruchomości”. Powód podniósł, że obwieszczenie to nie dotyczy jego osoby i jest to dokument sfałszowany, a cała sytuacja jest szkalująca i świadczy o lekceważącym stosunku do czynności procesowych, gdzie ze względu na powagę postępowania przed sądem używane sformułowania muszą być składane zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. J. B. (2) , który podpisał przedmiotowe zażalenie powstałe przy współudziale M. K. i załączył do niego obwieszczenie o licytacji nieruchomości z dużym prawdopodobieństwem wykonał je w celu rozpowszechnienia i narażenia na straty moralne i utratę dobrego imienia przez powoda a stwierdzając nieprawdę naruszył jego dobra osobiste. W odpowiedzi na pozew pozwany J. B. (2) wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska zaprzeczył, aby naruszył jakiekolwiek dobra osobiste powoda. Podał, że przedstawienie przez pozwanego w odpowiedzi na zażalenie informacji o wyznaczeniu terminu pierwszej licytacji nieruchomości należącej do powoda oraz dołączenie obwieszczenia o pierwszej licytacji nie stanowi naruszenia dóbr osobistych powoda ani nie narusza jego dobrego imienia czy wizerunku, a pozwany dołączając do odpowiedzi na zażalenie wydruk obwieszczenia ze strony internetowej komornika działał w dobrej wierze i nie mógł wówczas mieć wiedzy, że licytacja nie dojdzie do skutku ze względu na wyłączenie od udziału w sprawie komornika sądowego. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017r. Sąd Rejonowy w Mrągowie , w sprawie I C 166/15 w pkt I oddalił powództwo; w pkt II zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Rozstrzygnięcie to poprzedziły następujące ustalenia faktyczne. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29 listopada 2001 roku wydanym w sprawie I Nc 309/01/R Sąd Rejonowy w Biskupcu Roki Sądowe w Mrągowie nakazał T. P. (żonie W. P. ), aby zapłaciła J. B. (1) (prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą (...) w M. ) kwotę 6.074,15 złotych z odsetkami ustawowymi oraz kwotę 645,50 złotych tytułem kosztów postępowania. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 3 listopada 2014 roku Business (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. , której prezesem był M. K. nabyła od J. B. (1) wierzytelność stwierdzoną tym tytułem wykonawczym, a nakazowi zapłaty z dnia 29 listopada 2001 roku została nadana klauzula wykonalności na rzecz Business (...) sp. z o.o. z siedzibą w M. . W. P. działając jako pełnomocnik swojej żony T. P. w dniu 20 grudnia 2014 roku w sprawie I C 486/14 przeciwko J. B. (1) o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego w postaci nakazu zapłaty z dnia 29 listopada 2001 roku sygn. akt I Nc 309/01/R złożył zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 12 grudnia 2014 roku o oddaleniu wniosku o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego Km 690/01 prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P. . Do odpowiedzi na zażalenie, która została sporządzona przez M. K. a podpisana przez J. B. (1) , M. K. załączył wydruk obwieszczenia o pierwszej licytacji nieruchomości, z którego wynikało, że w dniu 19 stycznia 2015 roku w budynku Sądu Rejonowego w Mrągowie odbędzie się pierwsza licytacja ułamkowej części nieruchomości należącej do dłużnika W. P. położonej w M. przy ulicy (...) . Wydruk ten został sporządzony metodą „kopiuj-wklej” w programie (...) ze strony internetowej Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie Andrzeja Popowicza. W dniu 6 lutego 2015 roku W. P. złożył do Prokuratury Rejonowej w Mrągowie zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa poprzez załączenie do odpowiedzi na zażalenie w sprawie o sygn. akt I C 486/14 kserokopii obwieszczenia o licytacji nieruchomości, podczas gdy dokument ten nie nosi żadnych znamion dokumentu urzędowego, a z informacji uzyskanych z Sądu wynika, że w dniu wskazanym w obwieszczeniu nie była planowana żadna licytacja, co stanowi ujawnienie danych objętych tajemnicą postępowania egzekucyjnego i danych osobowych. Postanowieniem z dnia 13 marca 2015 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej w Mrągowie odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie zaistniałego w nieokreślonym czasie i miejscu podrobienia dokumentu dotyczącego obwieszczenia i pierwszej licytacji nieruchomości na szkodę W. P. , tj. o czyn z art. 270 § 1 kk wobec braku znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 22 maja 2015 roku Sąd Rejonowy w Mrągowie w sprawie o sygn. akt II Kp 47/15 nie uwzględnił zażalenia W. P. i utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia z dnia 13 marca 2015 roku. W dniu 19 stycznia 2015 roku nie było licytacji nieruchomości stanowiącej współwłasność W. P. położonej w M. przy ul. (...) . Informacja o planowanej licytacji nieruchomości została umieszczona w Internecie, lecz obwieszczenie o licytacji w formie pisemnej nie zostało rozesłane do Sądu I instytucji samorządowych oraz do prasy, ponieważ po przygotowaniu tych dokumentów, a przed ich wysłaniem Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie Andrzej Popowicz otrzymał informację o wytoczeniu przeciwko niemu przez W. P. sprawy o odszkodowanie. Wówczas komornik wystąpił do Sądu z wnioskiem o wyłączenie go od prowadzenia wszelkich spraw egzekucyjnych przeciwko W. P. , a obwieszczenie o planowanej licytacji zostało usunięte ze strony internetowej Kancelarii Komorniczej Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie Andrzeja Popowicza. W dniu 8 czerwca 2015 roku W. P. wystąpił do Sądu Rejonowego w Mrągowie z pozwem o zadośćuczynienie przeciwko M. K. w związku z naruszeniem przez niego jego dóbr osobistych poprzez podanie podczas przesłuchania na Komendzie Powiatowej Policji w M. informacji o pojawieniu się w obrocie publicznym dokumentu w postaci obwieszczenia komornika o pierwszej licytacji niewydzielonej części nieruchomości przy ulicy (...) w M. stanowiącej własność powoda. Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 roku wydanym w sprawie I C 281/15 Sąd Rejonowy w Mrągowie oddalił powództwo. W oparciu o tak poczynione ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy uznał, że zgłoszone powództwo jest niezasadne. W ocenie Sądu przedstawienie przez pozwanego w odpowiedzi na zażalenie powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 17 grudnia 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 486/14 obwieszczenia o terminie planowanej licytacji nieruchomości powoda i ujawnienie tej informacji podczas tego postępowania sądowego nie naruszyło w sensie obiektywnym dóbr osobistych powoda w postaci dobrego imienia czy wizerunku, ani przede wszystkim nie może być traktowane jako bezprawne i zawinione przez pozwanego. Sąd zwrócił uwagę, iż w istocie autorem przedmiotowej odpowiedzi na zażalenie nie był pozwany J. B. (2) lecz M. K. , który nabył od pozwanego wierzytelność będącą przedmiotem postępowania w sprawie I C 486/14, a kwestia naruszenia dóbr osobistych powoda przez M. K. z tego tytułu była przedmiotem rozpoznania w sprawie I C 281/15, która jest obecnie na etapie postępowania apelacyjnego. Sąd I instancji wskazał także, że pozwany powołując się na obwieszczenie, które uzyskał za pośrednictwem M. K. , który z kolei skopiował je ze strony internetowej komornika sądowego, działał w ocenie Sądu w dobrej wierze i nie mógł mieć wówczas wiedzy o tym, że licytacja nie dojdzie do skutku ze względu na fakt wyłączenia komornika od prowadzenia wszystkich spraw egzekucyjnych przeciwko powodowi, a jego celem nie było z pewnością zaszkodzenie powodowi, czy naruszenie jego dobrego imienia. Treść odpowiedzi na zażalenie stanowiła pismo procesowe i nie została ujawniona poza aktami akt sądowych. W dalszej kolejności Sąd wskazał, iż nawet jeżeliby przyjąć, że doszło jednak do faktycznego naruszenia dobra osobistego powoda, to nie wykazał on w żaden sposób, by na skutek ujawnienia informacji o planowanej licytacji jego nieruchomości w toku postępowania sądowego poniósł jakąkolwiek krzywdę. Orzeczenie o kosztach procesu oparte zostało o art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1348 ze zm.). Powód wniósł apelację od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez oddalenie wszystkich pytań do powołanego przez zemnie świadka M. K. , nie powołanie zgodnie z moim wnioskiem świadka Komornika Sądowego Andrzeja Popowicza i samodzielne przyjęcie w sposób wybiórczy zeznań M. K. ze sprawy I C 281/15, w której był stroną pozwaną w związku z bezpodstawnym oskarżeniem mnie przed organami władzy publicznej, przez co uniemożliwianie mi konfrontacji stwierdzeń pozwanego z relacją świadków, 2. art. 117 § 5 k. p. c. poprzez rozpatrzenie wniosku o ustanowienie pomocy prawnej z urzędu ( karta 81 sprawy) opierając się na opinii pełnomocnika pozwanego a nie zgodnie z brzmieniem tego artykułu z urzędu, 3. art. 228 § 2 k.p.c. pominiecie faktów znanych Sądowi urzędowo w związku z przyjęciem, że osoba fizyczna nie będąca stroną wskazaną w pozwie, jest uprawniona do wykonywania czynności procesowych, 4. art. 87 § 1 k. p. c. oraz art. 87 § 2 zd. l k. p. c. poprzez przyjęcie, że osoba nie mieszcząca się w katalogu podmiotów mogących być pełnomocnikami procesowymi, może pełnić taką funkcję w procesie cywilnym i dokonywać czynności zgodnie z art. 91 ust. 1 k. p. c. , 5. art. 379 pkt 2 k. p. c. poprzez przyjęcie, że osoba nie będąca ani stroną postępowania ani też nie wykazała określonego przepisami pełnomocnictw, jest uprawniona do sporządzania i wnoszenia pism procesowych w postaci załączników do zażalenia, mających wpływ na wynik sprawy, 6. art. 509 i 511 k. c. poprzez przyjęcie, że po dokonaniu cesji, następca prawny może wstąpić do sprawy toczącej się z art. 840 § 1 pkt 2 k. p. c. w stosunku do pierwotnego wierzyciela, 7. art. 788 § 1 k. p. c , poprzez przyjęcie w dniu złożenia odpowiedzi na zażalenie przez Pana J. B. (1) będącego stroną wskazaną w pozwie, następca prawny mimo braku rozpoznania przez Sąd jego wniosku o nadanie klauzuli wykonalności ( Postanowienie wydane 31 grudnia 2014r.) mógł uczestniczyć poprzez składanie pism w procesie, a nie wszcząć nowego postępowania egzekucyjnego na podstawie nowego tytułu wykonawczego. 8. art. 245 k. p. c. poprzez przyjęcie, że dokument postaci odpowiedzi na zażalenie podpisany czytelnie przez Pana J. B. (1) wraz z załącznikiem wskazanym w treści tego zażalenia, nie jest dokumentem prywatnym sporządzonym przez niego, 9. art. 253 zd. 2 k. p. c. poprzez przyjęcie, że J. B. (2) nie miał obowiązku udowodnienia prawdziwości tego dokumentu, z którego zgodnie ze swoją odpowiedzią, pragnął uzyskać negatywne skutki prawne w stosunku do mojej osoby, która w sprawie I C 486/14 nie była stroną, mimo zaprzeczenia, że załącznik ten nie pochodzi od niego, 10. art. 953 k. p. c. poprzez przyjęcie do zamkniętego katalogu osób tj. Komornika Sądowego, Pana J. M. K. , jako osoby uprawnione do publikowania i posługiwania się obwieszczeniem wymienionym w ty artykule, tylko dlatego, że Sąd uznał za prawdziwe nadane sobie przez M. K. uprawnień egzekucyjnych karta 60-63 (wysłuchanie przez Sąd) a więc quasi-Komornika, 11. art. 233 § 1 i 2 i art. 328 § 2 KPC poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na zupełnym pominięciu dla oceny zarzutów wniesionych w pozwie i pismach procesowych,, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, zarówno na etapie subsumcji, jak i wyrokowania, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych, mimo stwierdzenia przez Sąd w uzasadnieniu wyroku karta 7 „ być może" a w związku z tym zbadania czy występują przesłanki art. 24 k. c. , 12. art. 6 k. c. w zw. z art. 3 k. p. c. poprzez przyjęcie, że ciężar udowodnienia faktu bezprawności działania pozwanego spoczywa na mojej osobie, mimo że ze względu na specyfikę żądania ochrony dóbr osobistych to pozwany, jeżeli faktów tych nie przyznaje, ma obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących prawo powoda poprzez wskazanie konkretnych dowodów wynikających z litery prawa, że działanie niego nie miało znamion bezprawności W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podzielił i przyjął za własne ustalenia Sądu Rejonowego, zaaprobował także wnioski wywiedzione na podstawie tego materiału, a w rezultacie – ocenę prawną powództwa jako bezzasadnego w całości. Odnosząc się do złożonych przez powoda zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, Sąd Okręgowy podziela dominujące w judykaturze stanowisko, iż strona może powołać się na zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia i zarzut taki można ocenić jako zasadny, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wskazanych w art. 328 § 2 k.p.c. zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Niemożność przeprowadzenia takiej kontroli miałaby miejsce, gdyby sąd odwoławczy nie był w stanie dokonać oceny toku wywodu, który doprowadził sąd pierwszej instancji do wydania orzeczenia lub w przypadku zastosowania prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego (orzeczenia SN z dnia 16.10.2009 r., I UK 129/09, z dnia 30.09.2008 r., II UK 385/07, z dnia 26.11.1999 r., III CKN 460/98, OSNC 2000/5/100 oraz z dnia 26.07.2007 r., V CSK 115/07). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na odtworzenie motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy, wydając zaskarżone postanowienie oraz jakie poczynił ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego, co musiało skutkować negatywną oceną zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Zgodnie w treścią art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W przypadku art. 233 § 1 k.p.c. niezbędne jest wykazanie - przy użyciu argumentów jurydycznych - że sąd naruszył ustanowione w nim zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów, a więc że uchybił podstawowym regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów oraz że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Strona chcąca podważyć sędziowską ocenę dowodów nie może ograniczać się do przedstawienia własnej ich oceny, ponieważ jest to zwykłą polemiką ze stanowiskiem sądu nie mogącą odnieść skutku. Konieczne jest wskazanie w takiej sytuacji przyczyn, dla których ocena dowodów nie spełnia kryteriów określonych w art. 233 § 1 k.p.c. , czyli np. błędów sądu w logicznym rozumowaniu, sprzeczności oceny z doświadczeniem życiowym, braku wszechstronności, czy też bezzasadnego pominięcia dowodów, które prowadziłyby do odmiennych wniosków. Innymi słowy to ujmując okoliczność, że z tych samych dowodów wyciągnąć można wnioski odmienne, czy też odmiennie ocenić można moc poszczególnych dowodów, sama w sobie nie może stanowić podstawy do podważenia trafności ustaleń opartych na odmiennym przekonaniu sądu I instancji, gdy przekonanie to także zgodne jest z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i prawidłowego kojarzenia faktów. Same, nawet poważne, wątpliwości co do trafności oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jeżeli tylko nie wykroczyła ona poza granice zakreślone w art. 233 § 1 k.p.c. , nie powinny stwarzać podstawy do zajęcia przez sąd drugiej instancji odmiennego stanowiska. W kontekście rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelującego Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył żadnych przepisów procedury cywilnej ani prawa materialnego. Podniesione w apelacji zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji. Jako nieadekwatny należy uznać zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej , który stanowi, iż każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Powód nie wskazał zaś żadnych okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Rejonowym doszło do naruszenia art. 45 Konstytucji RP . W. P. nie został pozbawiony prawa do sądu, bowiem żądanie powoda zostało rozpoznane przez sąd. Podkreślić należy, iż realizacja prawa określonego w art. 45 Konstytucji z zachowaniem standardów wyznaczonych art. 2 Konstytucji nie oznacza jednak zapewnienia uzyskania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniem strony, a sam fakt rozstrzygnięcia sporu w sposób niekorzystny dla strony nie może uzasadniać postawienia zarzutu sformułowanego przez skarżącego. Powód nie wskazał zaś żadnych okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że w postępowaniu przed Sądem Rejonowym doszło do naruszenia art. 45 Konstytucji RP . Bezprzedmiotowe jest odwoływanie się w apelacji do norm zawartych w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w sytuacji gdy niepożądany przez skarżącego efekt w zakresie rozstrzygnięcia związany jest z naruszeniem przepisów regulujących sposób procedowania sądu. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 117 § 5 k.p.c. Wedle art. 117 § 5 k.p.c. przyznanie pełnomocnika z urzędu celem świadczenia pomocy prawnej, oprócz obowiązku wykazania niemożności pokrycia kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego zgodnie z art. 117 § 2 k.p.c. ustawodawca dodatkowo uzależnia od uznania przez Sąd na podstawie okoliczności konkretnego przypadku, że udział pełnomocnika z urzędu w sprawie jest potrzebny. Z treści wydanego w dniu 24 marca 2017r. postanowienia wynika, iż podstawą odmowy ustanowienia dla powoda pełnomocnika z urzędu nie był opinia pełnomocnika strony pozwanej, ale brak ustawowych przesłanek. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 k.c. w zw. z art. 3 k.p.c. wskazać należy, iż z pisemnego uzasadnienia w żaden sposób nie można wywieść wniosku, iż Sąd I instancji przyjął, że to powód ma udowodnić bezprawność działania pozwanego. Sąd I instancji stwierdził jedynie, iż zachowanie pozwanego nie naruszyło dóbr osobistych powoda, a ponadto nie może być traktowane jako bezprawne i zawinione przez pozwanego. Z treści uzasadnienia w żaden sposób nie wynika, że przyjęcie braku bezprawności jest skutkiem braku inicjatywy dowodowej powoda. W niniejszej sprawie powód domagał się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 24 § 1 k.c. , ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pienionego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Z zacytowanego przepisu wynika, że niemajątkowa ochrona dóbr osobistych jest uzależniona od dwóch przesłanek: naruszenia (albo zagrożenia) dóbr osobistych oraz bezprawności zachowania osoby naruszającej dobro osobiste. Wymienione przesłanki muszą wystąpić kumulatywnie. Ustawodawca przewidział jednak znaczące ułatwienie dla osoby żądającej ochrony w postaci domniemania bezprawności zachowania, w wyniku którego następuje naruszenie lub zagrożenie dobra osobistego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2002r., II CKN 1293/00, Legalis nr 56745 ). Zatem powód powinien wskazać, jakie jego dobro osobiste zostało naruszone, a ocenie Sądu podlega, czy dobro to jest dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 k.c. oraz czy rzeczywiście zostało naruszone przez określone działanie lub zaniechanie pozwanego. Dopiero w razie pozytywnego przesądzenia tych kwestii, konieczne jest podjęcie dalszych badań, w tym bezprawności działania, objętej domniemaniem prawnym, które powinien obalić pozwany (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lutego 2012r., IV CSK 276/11, Legalis nr 464043 ). W ocenie Sądu Okręgowego powód nie sprostał obowiązkowi wykazania, że jego dobro osobiste zostało naruszone. Brak jest zdaniem Sądu Okręgowego uzasadnionych okoliczności pozwalających przyjąć, że załączone do odpowiedzi na zażalenie obwieszczenie o licytacji nieruchomości powoda wpłynęło w jakikolwiek sposób na utratę przez niego dobrego imienia. Dobre imię jest bowiem określane mianem czci zewnętrznej, co obejmuje opinię, jaką o człowieku mają inne osoby (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2011 r., II CSK 431/10, LEX nr 784917). Naruszenie dobrego imienia polega na pomówieniu o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć tę osobę w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Podkreślić należy, iż przeciwko pozwanemu toczyła się egzekucja z udziału w nieruchomości, informacje zawarte w obwieszczeniu na moment jego zamieszczenia były aktualne, a przyczyną dla której przedmiotowa licytacja nie odbyła się, były podjęte przez powoda czynności skutkujące wyłączeniem komornika od prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Powód wskazuje, iż działania pozwanego miały na celu rozpowszechnienie informacji o toczącym się postepowaniu egzekucyjnym tymczasem to głównie zachowanie powoda przyczyniło się do rozpowszechnienia treści tego obwieszczenia w innych toczących się postępowaniach. Wskazać należy, iż dokonując oceny, czy doszło do naruszenia określonych dóbr osobistych nie można poprzestać jedynie na uczuciach psychicznych osoby, która twierdzi, że jest poszkodowaną takim zachowaniem. Przede wszystkim konieczne jest odwołanie się do obiektywnego punktu widzenia przeciętnego obywatela o prawidłowo wykształconej moralności. Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie osoby, jej stan psychiczny, ale to jaką reakcję wywołało naruszenie w społeczeństwie. Odwoływać zatem należy się do obiektywnej reakcji w kontekście całokształtu okoliczności sprawy (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa 443/15, opubl. LEX nr 1979328). W judykaturze podkreśla się, że kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych powinna być ujmowana w płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogły obiektywnie stać się podstawa do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Abstrahuje się tym samym od subiektywnych odczuć osób nadwrażliwych oraz takich, które zarówno różnych względów nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innych podmiotów Traktowanie dóbr osobistych wyłącznie w kategorii "indywidualnych wartości świata uczuć i stanu życia psychicznego człowieka" prowadziłoby do nieuzasadnionego i błędnego abstrahowania od zapatrywań moralnych i obyczajowych panujących w społeczeństwie. Kryteria obiektywne winny być uwzględniane zarówno wówczas, gdy chodzi o wyróżnienie poszczególnych dóbr osobistych, jak i przy ocenie, czy w konkretnym wypadku doszło do naruszenia takiego dobra. Chociaż nie oznacza to całkowitego pomijania czynnika subiektywnego, to nie byłoby właściwe i jurydycznie prawidłowe przyznanie rozstrzygającego znaczenia jedynie subiektywnemu odczuciu osoby żądającej ochrony prawnej. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 marca 1997r. III CKN 33/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 93 stwierdził, iż ocena czy nastąpiło naruszenie dobra osobistego, jakim jest stan uczuć, godność osobista i nietykalność cielesna, nie może być dokonana według miary indywidualnej wrażliwości zainteresowanego. (podobnie wyrok SN z dnia 5 kwietnia 2002r. II CKN 953/00 LEX nr 55098) Niezależnie od powyższego, nie można było uznać zachowania strony pozwanej za bezprawne. Pozwany w toczącym się przeciwko niemu postepowaniu o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego uprawniony był do wnoszenia pism procesowych, w tym odpowiedzi na zażalenie. Załączając wydruk o licytacji działał w dobrej wierze i zaufaniu do treści ogłoszenia umieszczonego przez funkcjonariusza publicznego jakim jest komornik sądowy. Na marginesie należy wskazać, iż nawet gdyby uznać, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda to jego roszczenie o zadośćuczynienie nie mogło by być uwzględnione. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przepis art. 445 § 3 stosuje się. Warunkiem przyznania zadośćuczynienia jest zatem wykazanie szkody niematerialnej czyli krzywdy. Taka jednakże w niniejszym postępowaniu nie została wykazana. Odnosząc się do zarzutów dotyczących charakteru w jakim występował M. K. w postępowaniu I C 486/14, wskazać należy, iż są one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd I instancji zwrócił jedynie uwagę, iż w rzeczywistości treść odpowiedzi na pozew sporządził M. K. , jednakże argumentacja dotycząca bezzasadności powództwa odnosiła się do osoby pozwanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd odwoławczy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. , mając na uwadze wynik postępowania i konieczność ustanowienia przez pozwanego pełnomocnika z wyboru celem ochrony przed bezpodstawnym powództwem. Dorota Ciejek Jacek Barczewski Agnieszka Żegarska