IX C 1521/15

Sygn. akt: IX C 1521/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2016r. Sąd Rejonowy w Opolu IX Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Piotr Sobków Protokolant: st. sekr. sądowy Grażyna Opałka po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016r. w Opolu sprawy z powództwa A. (...) w O. przeciwko H. Z. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt IX C 1521/15 UZASADNIENIE Powód A. (...) w O. domagał się zasądzenia od pozwanego H. Z. kwoty 480,05 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 19 listopada 2014r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany na podstawie umowy dzierżawy nr (...) z dnia 12 listopada 1999 r. jako dzierżawca nieruchomości rolnych wchodzących w skład (...) A. (...) zobowiązany był do wnoszenia opłat rocznego czynszu dzierżawnego w wysokości 1,4 kwintala pszenicy w dwóch ratach rocznych płatnych, w terminie do 30 września oraz do 28 lutego w wysokości wynikającej z przemnożenia połowy ilości powyżej określonej pszenicy przez średnia krajową cenę skupu pszenicy opublikowaną przez GUS za każde półrocze roku kalendarzowego. Zdaniem powoda pozwany był wzywany do dobrowolnej zapłaty należności. Pomimo wezwań nie uregulował zadłużenia. Wysokość zadłużenia na dzień wniesienia pozwu dotyczy raty płatnej do dnia 10 grudnia 2012 r., w wysokości 264,19 zł oraz odsetek ustawowych za zwłokę w płatności do dna 18 listopada 2014 r. w kwocie 215,86 zł. W dniu 16 lutego 2015 r. Sąd Rejonowy w Opolu wydał nakaz zapłaty, w postępowaniu upominawczym zgodnie żądaniem pozwu. Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty zaskarżając nakaz zapłaty w całości. Ponadto wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając stanowisko w sprawie pozwany nie kwestionował że zawarł umowę dzierżawy gruntu, niemniej działka o nr (...) pow. 1,204 ha we wsi Z. nie została mu formalnie przekazana jako grunt nadający się pod działalność rolniczą. Przedmiotowa działka porosła drzewami tym samym nieuzasadnione było pobieranie opłat przez 10 lat . Natomiast rozwiązanie umowy pozbawiło pozwanego prawa pierwokupu. Ponadto pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia gdyż jego zdaniem umowa dzierżawy została rozwiązana już, w dniu 31 sierpnia 2009 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 listopada 1999 r. została zawarta umowa dzierżawy gruntu należącego do Skarbu Państwa będącego obecnie w zasobie A. (...) w O. w postaci działki o nr (...) km 4 położonej w Z. gmina M. w skład którego wchodziły użytki rolne R – III b o powierzchni 0,2088 ha, R- IVa – o powierzchni 0,3851 ha , R- IV b o powierzchni 0,1566 ha, R-V o powierzchni 0,4499 ha z pozwanym H. Z. . Umowa dzierżawy została zawarta na okres od dnia 12 listopada 1999 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. Na podstawie ww. umowy pozwany jako dzierżawca zobowiązał się płacić wydzierżawiającemu roczny czynsz, w wysokości równowartości pieniężnej 1,4 g kwintali pszenicy w terminie do dnia 30 września za I półrocze według ceny skupu pszenicy w I półroczu i do dnia 28 lutego następnego roku za II półrocze według skupu pszenicy w II półrocze. Zgodnie z zapisami umowy jeżeli dzierżawca opóźniłby się z zapłatą czynszu za dwa pełne okresy płatności (dwie kolejne raty) umowa mogła zostać rozwiązana przez jednostronne oświadczenie woli wydzierżawiającego. Dowód: - umowa dzierżawy z dnia 12 listopada 1999 r. k. 9 - 10 Powódka A. (...) w O. w związku z niemożliwością ustalenia miejsca pobytu pozwanego oraz jego krewnych i w związku z stwierdzonym nieużytkowaniem gruntu oddanego pozwanemu na podstawie umowy nr (...) z dnia 12 listopada 1999 r. w dzierżawę, stwierdziła formalne zakończenie umowy dzierżawy z dniem 31 sierpnia 2009 r. Dowód: - notatka służbowa z dnia 15 października 2010 r. k. 11 - protokół zdawczo odbiorczy z dnia 22 października 2010 r. k. 12 W dniu 8 listopada 2013 r. pozwany został wezwany do zapłaty kwoty 445,42 zł w tym tytułem należności głównej kwoty 264,19 zł oraz odsetek, w kwocie 181,23 zł. Dowód: - wezwanie do zapłaty z dnia 8 listopada 2013 r. wraz dowodem odbioru k. 13 – 14 Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest bezzasadne. Poza sporem było to, że pozwany dzierżawił grunt rolny na podstawie umowy nr (...) zawartej w dniu 12 listopada 1999 r. Bezsporne było także to że protokołem zdawczo odbiorczym z dnia 22 października 2010 r. grunt w postaci działki nr (...) k.m. 4 został przekazany powodowi wobec wygaśnięcia z dniem 31 sierpnia 2009 r. umowy dzierżawy z dnia 12 listopada 1999 r. o nr (...) . Zgodnie z art. 693 § 1 i 2 k.c. przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków. W pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia. W ocenie Sądu pozwany podniósł skutecznie zarzut przedawnienia. Z materiału dowodowego, w sprawie wynika że umowa dzierżawy została zawarta jedynie na okres od dnia 12 listopada 1999 r. do dnia 31 sierpnia 2009 r. Ponadto sama powódka przyznała w piśmie z dnia 15 października 2010 r. (k. 11) że zakończenie dzierżawy działki o nr (...) km 4 o powierzchni 1,2004 ha nastąpiło z dniem 31 sierpnia 2009 r. Powyższe potwierdza dowód w postaci protokołu zdawczo odbiorczego z dnia 22 października 2010 r. Tym samym należało stwierdzić mając na uwadze także twierdzenia pozwanego, który dowodził iż nie użytkował gruntu na podstawie umowy nr (...) z dnia 12 listopada 1966 r., że faktycznie dochodzone pozwem roszczenie mogło dotyczyć, co najwyżej okresu pomiędzy listopadem 1999 r. a sierpniem 2009 r. Dla Sądu sam fakt nieużytkowania w powyższym okresie przez pozwanego gruntu nie miałby oczywiście żadnego znaczenia pozwanego wiązała umowa dzierżawy na podstawie której zobowiązał się do płacenia czynszu dzierżawnego nawet wtedy kiedy nie użytkował gruntu . Zatem nawet nie użytkowanie, w okresie od listopada 1999 r. do sierpnia 2009 r działki wobec braku innych uzgodnień stron nie powodowało zwolnienia pozwanego z płacenia czynszu dzierżawnego za ww. okres czasu. Zgodnie natomiast z art. 118 k.c. termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata. Zatem roszczenie dochodzone pozwem uległo przedawnieniu w dniu 31 sierpnia 2012r. Pozew zaś w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 19 listopada 2014r., a więc po upływie terminu przedawnienia. Powódka nie podnosił ani tym bardziej nie udowodniła, że został przerwany skutecznie bieg terminu przedawnienia. W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługiwały także pozostałe zarzuty podniesione przez stronę pozwaną w powie. Jak wynika z stanowiska powódki roszczenie nie dotyczyło jednak okresu pomiędzy listopadem 1999 r. a sierpniem 2009 r ale okresu późniejszego. Jednocześnie powódka nie kwestionowała, że pozwany zaprzestał uprawy gruntu po dniu 31 sierpnia 2009 r. Z materiału dowodowego w sprawie nie wynika także aby umowa dzierżawy była zawarta na kolejny okres po dniu 31 sierpnia 2009 r. Tymczasem powódka dochodziła w pozwie zapłaty raty czynszu dzierżawnego kończącej umowę dzierżawy płatnej rzekomo w terminie do dnia 10 grudnia 2012 r. oraz odsetek ustawowych za zwłokę, w płatności liczonych do dnia 18 listopada 2014 r. Ewidentnie zatem powódka dochodziła roszczenia po zakończeniu umowy najmu nie wskazując podstawy do jej naliczenia ( w umowie nie ma na ten temat żadnych informacji ). Sąd nie znalazł zatem podstaw aby uznać że roszczenie powódki było zasadne. Z przedłożonego Sądowi ksero umowy dzierżawy nie wynika aby powódka miała prawo naliczać tzw. ,, ratę kończącą dzierżawę ani że rata taka miałaby być płatna do dnia 10 grudnia 2012 r. Zgodnie z treścią umowy dzierżawy łączącej strony strona powodowa po wypowiedzeniu i rozwiązaniu umowy dzierżawy nie miała prawa do naliczania jakichkolwiek kolejnych opłat. Reasumując, powódka przejęła władanie nad gruntem objętym przedmiotem dzierżawy w dniu 22 października 2010 r. Zatem trudno mówić że pozwany miał po tej dacie możliwość korzystania z nieruchomości – czemu nie zaprzeczyła żadna ze stron procesu. Dlatego przyjęcie że powódce przysługiwałyby czynsz dzierżawny w okresie wskazanym w pozwie nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy i nie mógł budzić akceptacji tut. Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.