IV U 98/13

Sygn. VUa 33/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V w składzie: Przewodniczący: SSO Magdalena Marczyńska Sędziowie: SSO Beata Łapińska (spr.), SSR(del.) Urszula Sipińska-Sęk Protokolant: Cezary Jarocki po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku M. A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o świadczenie rehabilitacyjne na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 czerwca 2013r. sygn. IV U 98/13 oddala apelację. Sygn. akt V Ua 33/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 6 marca 2013 roku, sygn. akt (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił M. A. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 22 lutego 2013 roku, M. A. nie jest niezdolna do pracy, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyznania tego świadczenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. A. podnosząc, że nie zgadza się z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt IV U 98/13, zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyni M. A. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 6 miesięcy, począwszy od dnia 19 stycznia 2013 roku. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego: M. A. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a następnie na pięciomiesięcznym świadczeniu rehabilitacyjnym do dnia 18 stycznia 2013 roku. Po tym okresie nadal była niezdolna do pracy z powodu wielopoziomowej dyskopatii i zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, która powoduje u niej nasilony zespół korzeniowo-bólowy z przewagą po stronie lewej. Sąd Rejonowy dokonując powyższych ustaleń faktycznych uznał opinię B. B. , biegłej sądowej specjalności neurolog, za prawidłową. Została ona sporządzona przez właściwego specjalistę, po dokonaniu analizy dokumentacji lekarskiej oraz badania ubezpieczonej. W ocenie Sądu Rejonowego brak zapisów o intensywnym leczeniu po dniu 18 stycznia 2013 roku nie może podważyć wniosków zawartych w opinii, a stwierdzających niezdolność do pracy u M. A. . Mając powyższe na uwadze, uznając że ubezpieczona spełnia przesłanki z art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , gdyż nadal jest niezdolna do pracy, ale rokuje odzyskanie zdolności do pracy po kolejnych miesiącach świadczenia rehabilitacyjnego, Sąd Rejonowy na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. i przyznał wnioskodawczyni prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 6 miesięcy, począwszy od dnia 19 stycznia 2013 roku. Apelację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy, skarżąc go w całości i podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa przez błędne przyznanie ubezpieczonej M. A. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres 6 miesięcy, poczynając od dnia 19 stycznia 2013 roku, podczas gdy ubezpieczona nie ma prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w tym okresie, gdyż nie zostały spełnione przesłanki do jej przyznania. Przy tak postawionym zarzucie apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Rejonowy nie przeprowadził dostatecznie starannej oceny i analizy zgromadzonej dokumentacji, jej merytorycznej wartości i nie wyjaśnił wszystkich ważnych dla sprawy okoliczności. A ponadto oddalił wniosek organu rentowego o przeprowadzenie uzupełniającej opinii biegłej neurolog. Mając powyższe na uwadze apelujący ponownie wniósł o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłej sądowej. Wnioskodawczyni M. A. przedkładając dokumenty potwierdzające leczenie wniosła o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, ze Sąd Odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach apelacji, o czym stanowi art. 378 k.p.c. Powyższe oznacza zakaz wykraczania przez Sąd II instancji poza te granice oraz nakaz rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i uznając je za prawidłowe przyjmuje je za własne. Odnosząc się do podniesionego zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 18 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wskazać należy, że jest on bezzasadny. Sąd Okręgowy podziela argumentację prawną syntetycznie wyrażoną przez Sąd Rejonowy. Zgodnie z powyższym przepisem świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jak wynika z opinii biegłej sądowej, M. A. jest niezdolna do pracy. Do dnia 18 stycznia 2013 roku, przez okres pięciu miesięcy korzystała z świadczenia rehabilitacyjnego, a w konsekwencji zasadne było przedłużenie tego okresu o dalsze 6 miesięcy. Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się właściwie do oceny opinii biegłej sądowej, w której stwierdzona została niezdolność do pracy ubezpieczonej. W istocie bowiem apelacja organu rentowego zmierzała do podważenia tej opinii. Jednakże nie sposób się zgodzić z skarżącym. Po pierwsze Sąd I instancji przy ocenie dowodu z pisemnej opinii biegłej sądowej, wskazał, że została ona sporządzona przez specjalistę z neurologii, po dokonaniu analizy dokumentacji medycznej i badaniu ubezpieczonej. Ocena opinii i uznanie jej za Sąd Rejonowy za przekonywującą nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów zakreślonej art. 233 k.p.c. Wskazać również należy, że już w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS wskazano, że ubezpieczona jest niezdolna do pracy. Dopiero w wyniku orzeczenia komisji lekarskiej ZUS stwierdzono, że wnioskodawczynie nie jest niezdolna do pracy. Natomiast jak chodzi o zarzuty dotyczące nie kontynuowania leczenia przez wnioskodawczynię, to jak wynika z dokumentacji medycznej przedłożonej w toku postępowania odwoławczego, M. A. w dniu 10 stycznia 2013 roku, a następnie w dniu 14 marca 2013 roku, w dniu 24 kwietnia 2013 roku, w dniu 29 maja 2013 roku, w dniu 28 czerwca 2013 roku, w dniu 19 września 2013 roku korzystała z wizyt lekarskich u lek. D. K. (k. 47-49). Ponadto ubezpieczona w okresie od dnia 18 lutego 2013 roku do dnia 1 marca 2013 roku oraz od dnia 17 czerwca 2013 roku do dnia 28 czerwca 2013 roku odbywała rehabilitację ambulatoryjną w Zakładzie (...) Sp. z o.o. w P. (k 44). Mając na uwadze powyższe, zarzuty Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczące braku kontynuacji leczenia przez wnioskodawczynie nie są uzasadnione. Zresztą nie można w ogóle podzielić poglądu organu rentowego, iż o stanie zaawansowania schorzenia decyduje liczba wizyt lekarskich. Wystarczające jest wdrożenie prawidłowego i skutecznego procesu leczenia, tak aby nie narażać chorego na konieczność częstych wizyt. Z uwagi na okoliczności wskazane powyżej, Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż nie ma potrzeby przeprowadzania uzupełniającej opinii sądowej, gdyż opinia sporządzona na potrzeby rozpoznawanej sprawy była jasna i precyzyjna. A w konsekwencji oddalenie wniosku organu rentowego było zasadne. Z tych samych względów, a dodatkowo z uwagi na treść przedłożonej przez ubezpieczoną dokumentacji medycznej, Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw do przeprowadzenia w toku postępowania odwoławczego, dowodu z pisemnej uzupełniającej opinii biegłej sądowej. W toku postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy z urzędu dokonał kontroli przebiegu postępowania przed Sądem I instancji mając na uwadze przesłanki jego nieważności. Jednakże nie stwierdził takich uchybień w procedowaniu przez Sąd Rejonowy. Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.