IV U 969/24

Sygnatura akt IV U 969/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 16 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Marta Sedlaczek Protokolant: Ewelina Janicka - Kłodawska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 roku we Wrocławiu na rozprawie sprawy z odwołania I. V. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we S. z dnia 21 sierpnia 2024 r. znak (...) o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy I. 
        zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we S. z dnia 21 sierpnia 2024 roku znak (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu I. V. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu uległ w dniu 19 stycznia 2024 roku, w łącznej wysokości 15% (piętnastu procent) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, w kwocie 21.465,00 złotych (dwudziestu jeden tysięcy czterystu sześćdziesięciu pięciu złotych); II. 
        oddala dalej idące odwołanie; III. 
        nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV U 969/24 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 21 sierpnia 2024 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we S. przyznał I. V. prawo do jednorazowego odszkodowania w wysokości 14310 zł za 10 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. Ubezpieczony I. V. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę. W uzasadnieniu ubezpieczony wskazał, iż lekarz orzecznik ZUS ustalił uszczerbek na zdrowiu w oparciu o diagnozę – nasilona płasko – koślawa deformacja stopy prawej z ograniczaniem ruchomości prawego stawu skokowego z pozycji (...) . W ocenie odwołującego się jego uszczerbek na zdrowiu powinien być oceniany w oparciu o pozycję 162b tabeli uszczerbkowej, stanowiącej o deformacji i zaburzeniach ruchomości(k. 3). W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we S. wniósł o oddalanie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu organ rentowy przyznał, że Komisja Lekarska ZUS ustaliła u ubezpieczonego 10 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. (k. 4). W piśmie procesowym z dnia 15 października 2024 r. (k. 10) ubezpieczony sprecyzował wniosek odwołania, wnosząc o jej zmianę i przyznanie mu jednorazowego odszkodowania w wysokości 35.775 zł za 25% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: I. V. w dniu 19 stycznia 2024 r. był zatrudniony na stanowisku kierowcy w (...) sp. z o.o. W tym dniu zgodnie z harmonogramem miał rozpocząć pracę o godzinie 5:00 rano. Podczas przemieszczania się do szatni wnioskodawca poślizgnął się na chodniku i upadł. Nie był w stanie podnieść się o własnych siłach. Ze względu na ból nogi zrezygnował z dalszej pracy. W tym samym dniu umówił się na wizytę lekarską w placówce (...) . Lekarz wystawił skierowanie RTG, USG oraz zalecił kule łokciowe, elewacje kończyny, zimne okłady żelowe, orteze oraz środki przeciwbólowe. Ubezpieczony otrzymał zwolnienie lekarskie do dnia 09 lutego 2024 r. Zdarzenie z dnia 19 stycznia 2024 r. zostało uznane za wypadek przy pracy. okoliczności bezsporne, a ponadto:  protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy – akta organu rentowego;  oświadczenie poszkodowanego – akta organu rentowego. I. V. wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o wypłatę jednorazowego odszkodowania w związku z wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu 19 stycznia 2024 r. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 19 lipca 2024 r. stwierdził 10 % (nr pozycji tabeli 162a) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. Ze względu na wniesiony przez ubezpieczonego sprzeciw, Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 14 sierpnia 2024 r. ustaliła 10 % (nr pozycji tabeli 162a) długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2024 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we S. przyznał I. V. prawo do jednorazowego odszkodowanie wysokości 14310 zł za 10 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. bezsporne, a nadto dowody:  wniosek ubezpieczonego o wypłatę świadczenia – akta organu rentowego;  orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 19.07.2024 r. – akta organu rentowego;  sprzeciw z dnia 05.08.2024 r. – akta organu rentowego;  orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dnia 14.08.2024 r. – akta organu rentowego;  decyzja ZUS z dn. 21.08.2024 r. – akta organu rentowego. I. V. został przebadany przez biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii. U I. V. rozpoznano stan po złamaniu kości skokowej i kości klinowatej przyśrodkowej prawej leczonym zachowawczo, z pozostawieniem koślowatości stępu prawego i wtórnymi zmianami zwyrodnieniowymi. W wyniku urazu spowodowanego wypadkiem przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. wynosi 15 % na podstawie pozycji z pkt 164a tabeli uszczerbkowej. I. V. doznał poważnego urazu kończyn dolnej prawej, czyli złamania kości stępu prawego. Został zaopatrzony w ortezę po stwierdzeniu złamania jak wyżej. Złamanie kości stępu nastąpiło bez przemieszczenia, złamania takie należą do złamań śródstawowych i z tego względu niezwykle ważne jest przywrócenie osi anatomicznych stawu skokowego, jego stabilności i wczesna rehabilitacja. Każde złamanie śródstawowe powoduje pewne zniszczenia wewnątrz stawu, uszkadzając chrząstkę stawową przez sam fakt przebiegu szczeliny wewnątrzstawu przez powierzchnie stawowe oraz przez wynaczynienie krwi do stawu i przez to zaburzenie jego wewnętrznej homeostazy. W przyszłości, nawet pomimo właściwego zrostu kości tworzących staw mogą rozwijać się w takim stawie wtórne zmiany zwyrodnieniowe. Dlatego tak ważne jest dokładne nastawienie złamań, właściwe ich ustabilizowanie i szybka rehabilitacja w celu przywrócenia właściwego procesu ruchomości. Powód rozpoczął rehabilitację po usunięciu unieruchomienia z kończyny prawej, kontynuował ją jeszcze w wielu seriach, nie doprowadziło to jednak do pełnego powrotu do funkcji stawu skokowego i stępu prawego. Staw skokowy, a zwłaszcza stęp prawy powoda jest zniekształcony, zniekształcenie to i ograniczenie ruchomości zwłaszcza w zakresie zgięcia grzbietowego jest niezwykle istotnym zaburzeniem funkcji, jest odczuwalne w chodzie przy każdym kroku(…) Rokowania co do stanu zdrowia na przyszłość w związku z przebytym wypadkiem i zastosowanym leczeniem w stosunku do kończyny dolnej prawej nie są pomyślne. Przy obecnym zniekształceniu do rozważenia pozostaje konieczność leczenia operacyjnego w postaci artrodezy podskokowej. Obserwacje powoda wyrażane niepokojem o statykę całej kończyny dolnej nie są wcale przesadzone. Taka zaburzona statyka może w ciągu wieli lat istotnie doprowadzić do wtórnych zmian zwyrodnieniowych nie tylko w stawie skokowym, ale również w kolanie i biodrze, jako następnych ogniwach łańcucha biomechanicznego kończyny dolnej. U powoda w trakcie badania przez biegłego sądowego badano ruchomość bierną, ubezpieczony nie wspominał o tym co to powoduje, deficyt wyprostu stopy prawej jest odczuwalny przy każdym kroku i nie pozwala w pełni wyprostować grzbietowo stopy prawej. dowody:   dokumentacja medyczna I. V. , k. 18-22;  pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii G. W. z dnia 08 maja 2025, k. 23- 29;  pisemna opinia uzupełniająca biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii G. W. z dnia 24 lipca 2025 r. – k. 48-50;  wyjaśnienia biegłego z dnia 09 października 2025 r., k. 68;  dokumentacja medyczna I. V. – akta organu rentowego. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w części. W niniejszym postępowaniu ubezpieczony I. V. ostatecznie domagał się zmiany decyzji z dnia 21 sierpnia 2024 r. poprzez przyznanie mu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. w wysokości odpowiadającej 25% uszczerbkowi na zdrowiu. Organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania wskazując, że komisja lekarska ZUS stwierdziła u ubezpieczonego 10 % uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku z dnia 19 stycznia 2024r. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawała wyłącznie wysokość procentowa doznanego uszczerbku na zdrowiu, będącego skutkiem wypadku przy pracy, jakiemu ubezpieczony uległ w dniu 19 stycznia 2024 r. Organ rentowy nie kwestionował bowiem, że zdarzenie z dnia 19 stycznia 2024 r. spełniało wymogi definicyjne wypadku przy pracy, podlegania przez ubezpieczonego ubezpieczeniom społecznym, w tym wypadkowemu. Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, wskazanych w treści uzasadnienia, albowiem ich wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości i nie została skutecznie podważona przez żadną ze stron w toku niniejszego postępowania, a Sąd nie znalazł podstaw, by czynić to z urzędu. Przede wszystkim jednak Sąd oparł się na dowodzie z opinii biegłego sądowego – specjalisty z zakresu ortopedii, który uznał za w pełni miarodajny. Przede wszystkim, biegłemu nie można odmówić umiejętności i kwalifikacji niezbędnych do sporządzenia opinii zgodnej z tezami dowodowymi zawartymi w postanowieniu dopuszczającym ten dowód. Zdaniem Sądu, biegły posiada wystarczającą wiedzę z dziedziny medycyny objętej zakresem przedmiotowym opinii, a więc był w stanie ustalić fakty potrzebne do sporządzenia opinii, dokonać ich właściwej, obiektywnej analizy, jak też wyprowadzić poprawne wnioski, pozostające w zgodzie z zasadami sztuki lekarskiej oraz wiedzą z zakresu danej dziedziny medycyny. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 2022r., poz. 2189 t.j. – dalej także jako ustawa wypadkowa) z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej dla ubezpieczonego, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy (art. 11 ust. 2 cytowanej ustawy), zaś za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie (art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy). Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji (art. 11 ust. 4 cytowanej ustawy). Zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 3 pkt 8 ustawy wypadkowej za wypadek przy pracy uważa się również nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w okresie ubezpieczenia wypadkowego z danego tytułu podczas wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych. Stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska (art. 16 ust. 1 ustawy wypadkowej). Przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji Zakładu, którą Zakład wydaje w ciągu 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej (art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy wypadkowej). Lekarz orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ( § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy wypadkowej). Ocena procentowa została określona w załączniku do rozporządzenia. W niniejszej sprawie, jak zostało to już wyżej wskazane, biegły sądowy z zakresu ortopedii w opinii datowanej na dzień 8 maja 2025 r. uznał, że ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. w wysokości 15 % z poz. 164a załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz.U. z 2020r., poz. 233 t.j.), dalej jako tabela uszczerbkowa. Biegły sądowy lek. med. G. W. w opinii głównej datowanej na 08 maja 2025 r. wyjaśnił, że wnioskodawca I. V. doznał poważnego urazu kończyn dolnej prawej, czyli złamania kości stępu prawego. Został zaopatrzony w ortezę po stwierdzeniu złamania jak wyżej. Złamanie kości stępu nastąpiło bez przemieszczenia, złamania takie należą do złamań śródstawowych i z tego względu niezwykle ważne jest przywrócenie osi anatomicznych stawu skokowego, jego stabilności i wczesna rehabilitacja. Każde złamanie śródstawowe powoduje pewne zniszczenia wewnątrz stawu, uszkadzając chrząstkę stawową przez sam fakt przebiegu szczeliny wewnątrzstawu przez powierzchnie stawowe oraz przez wynaczynienie krwi do stawu i przez to zaburzenie jego wewnętrznej homeostazy. W przyszłości, nawet pomimo właściwego zrostu kości tworzących staw mogą rozwijać się w takim stawie wtórne zmiany zwyrodnieniowe. Dlatego tak ważne jest dokładne nastawienie złamań, właściwe ich ustabilizowanie i szybka rehabilitacja w celu przywrócenia właściwego procesu ruchomości. Biegły z zakresu medycyny zauważył równocześnie, że I. V. rozpoczął rehabilitację po usunięciu unieruchomienia z kończyny prawej, kontynuował ją jeszcze w wielu seriach, nie doprowadzilo to jednak do pełnego powrotu do funkcji stawu skokowego i stępu prawego. Staw skokowy, a zwłaszcza stęp prawy powoda jest zniekształcony, zniekształcenie to i ograniczenie ruchomości zwłaszcza w zakresie zgięcia grzebietowego jest niezwykle istotnym zaburzeniem funkcji, jest odczuwalne w chodzie przy każdym kroku(…) Rokowania co do stanu zdrowia na przyszłość w związku z przebytym wypadkiem i zastosowanym leczeniem w stosunku do kończyny dolnej prawej nie są pomyślne. Przy obecnym zniekształceniu do rozważenia pozostaje konieczność leczenia operacyjnego w postaci artrodezy podskokowej. Lek. med. G. W. podał również w opinii głównej, iż obserwacje powoda wyrażane niepokojem o statykę całej kończyny dolnej nie są wcale przesadzone. Taka zaburzona statyka może w ciągu wieli lat istotnie doprowadzić do wtórnych zmian zwyrodnieniowych nie tylko w stawie skokowym, ale również w kolanie i biodrze, jako następnych ogniwach łańcucha biomechanicznego kończyny dolnej. Zastrzeżenia do wyżej opisanej opinii złożył organ rentowy, podając, że w toku postępowania przed organem rentowym wnioskodawca był badany przez biegłego ortopedę. Organ rentowy również wskazał, że biegły opisując ruch w stawach skokowych opisuje jedynie wartość kątową poszczególnych zakresów, a nie wskazuje czy chodzi o ruchomość czynną czy bierną. W związku ze zgłoszonymi zastrzeżeniami organ rentowy wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego sądowego albo dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności. Z tego względu, Sąd postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. dopuścił dowód z uzupełniającej pisemnej opinii biegłego sądowego celem ustosunkowania się do zarzutów zgłoszonych w piśmie pełnomocnika organu rentowego z dnia 4 czerwca 2025 r. Biegły sądowy lek. med. G. W. w treści opinii uzupełniającej z dnia 24 lipca 2025 r. wskazał, że biegli oceniają i ustalają wysokość uszczerbku na zdrowiu przede wszystkim na podstawie własnego badania przedmiotowego dokonywanego w dniu zgłoszenia się na badanie I. V. . Poddawane ocenie są odchylenia od stanu prawidłowego, co dotyczy zwłaszcza narządu ruchu, badana jest ruchomość w stawach kończyn i ruchomość kręgosłupa w jego poszczególnych odcinkach. Dokumentacja lecznicza, w tym ocena uszczerbku na zdrowiu dokonana przez innych lekarzy czy też instytucje ma znaczenie jedynie pomocnicze, nie może być decydująca, chociażby ze względu na odległość w czasie. W związku z powyższym biegły wyjaśnił, że nie może się kierować jedynie powtarzaniem wniosków wypływających z przytaczanego powtórnie badania przez Lekarza Orzecznika ZUS, tym bardziej, że badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS i biegłego sądowego są od siebie odległe w czasie. Biegły podkreślił, że w wydawanej opinii posiłkował się badaniem wnioskodawcy I. V. (badano ruchomość stawu skokowego bierną), stwierdził deficyt wyprostu stopy prawej, który jest odczuwalny przy każdym kroku i nie pozwala w pełni grzbietowo wyprostować stopy prawej. Do opinii uzupełniającej z dnia 24 lipca 2025 r. zastrzeżenia złożył ponownie organ rentowy. Organ rentowy wskazał, że biegły zapomina, iż jakkolwiek badania obrazowe są cennym uzupełnieniem dokumentacji medycznej, pomagają lekarzom klinicystom prowadzić prawidłowe i ukierunkowane leczenie, tak w przypadku orzecznictwa lekarskiego mają znaczenie drugorzędne. Organ rentowy złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu ortopedii. Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. na podstawie art. 235 (2) § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął dowód z opinii innego biegłego sądowego o który wnioskował pełnomocnik organu rentowego pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. i 04 listopada 2025 r. jako zmierzający do przedłużenia niniejszego postępowania, a jednocześnie zbędny wobec uznania, że wszystkie okoliczności istotne dla postępowania zostały wyjaśnione. Sąd uznał, że nie jest celowym przeprowadzanie dowodu z opinii kolejnego biegłego sądowego na te same okoliczności ze względów wyjaśnionych poniżej. Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. W toku postępowania zastrzeżenia do opinii składał tylko organ rentowy. W ocenie Sądu, zastrzeżenia złożone pismem z dnia 26 sierpnia 2025 r. i 04 listopada 2024 r. stanowiły jedynie polemikę ze stanowiskiem biegłego sądowego lek. med. G. W. . W związku z tym, po wniesieniu tych zastrzeżeń Sąd Rejonowy nie przedstawiał ich biegłemu celem ustosunkowania się i wydania przez biegłego kolejnej opinii uzupełniającej, ani nie zadecydował o dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności. Należy wskazać, że w ocenie Sądu Rejonowego bez znaczenia pozostawało to, że w toku postępowania przed organem rentowym wnioskodawca I. V. był badanyy przez lekarza z zakresu ortopedii. Gdyby ta okoliczność decydowała za każdym razem o zasadności zastrzeżeń organu rentowego, to żadna opinia wydawana przez biegłego sądowego w toku postępowania sądowego nie stanowiłaby miarodajnego środka dowodowego do ustalenia wysokości występującego uszczerbku na zdrowiu u wnoszących odwołania. Idąc tym tokiem myślenia, Sąd prowadzący postępowanie dowodowe, powinien zaniechać powoływania biegłych specjalności takiej samej jak lekarze orzecznicy ZUS, skoro lekarz danej specjalności już się wypowiedział o stanie zdrowia odwołujących się. Organ rentowy po wyjaśnieniu przez biegłego sądowego w opinii uzupełniającej z dnia 24 lipca 2025 r. , czy u I. V. badał ruchomość kątową bierną czy czynną nie odnosił się już więcej do tego sposobu badania wnioskodawcy. Zwrócić trzeba, że to Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego ( wyrok z dnia 19 grudnia 1990 r., I PR 148/90, OSP 1991/11/300 ): „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że sporządzone na użytek niniejszego postępowania opinie biegłego sądowego są logiczne, zupełne i mogą stanowić podstawę do czynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym długotrwały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego w związku z wypadkiem przy pracy w dniu 19 stycznia 2024 r. ustalono na poziomie łącznie 15%. Wysokość jednorazowego odszkodowania wynosi stosownie do art. 12 ustawy wypadkowej 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Wysokość przeciętnego wynagrodzenia należy badać na dzień wydania decyzji przez organ rentowy. Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r. (M. P. z 2024, poz. 162) kwoty jednorazowego odszkodowania z ZUS wynoszą 1431 zł za każdy procent orzeczonego długotrwałego i trwałego uszczerbku na zdrowiu. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 21 sierpnia 2024 r. i przyznał ubezpieczonemu prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 19 stycznia 2024 r. w wysokości odpowiadającej 15 % długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, tj. kwotę 21.465,00 zł, o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku. W pozostałym zakresie tj. ponad zasądzoną kwotę, Sąd odwołanie oddalił, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku . Sąd zaliczył nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy zwolnieni są od obowiązku ich poniesienia - z mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 785 t.j.), o czym orzekł w punkcie III sentencji wyroku. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.