IV U 96/20

Sprawa dotyczyła odwołania funkcjonariuszki Policji D.S. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia 25 listopada 2019 r., która odmówiła przyznania jednorazowego odszkodowania z tytułu choroby pozostającej w związku ze służbą. Powódka argumentowała, że jej schorzenie (zaburzenia depresyjno-lękowe) zostało zdiagnozowane w 2012 roku, co potwierdzało orzeczenie o inwalidztwie w związku ze służbą, a tym samym dawało jej prawo do odszkodowania. Kwestionowała stanowisko organu rentowego o przedawnieniu roszczenia, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego wskazujące, że roszczenia z tytułu chorób zawodowych nie ulegają przedawnieniu. Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie odwołania, podnosząc, że jednorazowe odszkodowanie przysługuje, jeśli uszczerbek na zdrowiu nastąpił nie później niż w ciągu 3 lat od dnia zwolnienia ze służby, a roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat. Sąd Rejonowy w Świdnicy ustalił, że powódka pełniła służbę do 31 lipca 2012 r., a od lipca 2011 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim z przyczyn psychiatrycznych. Orzeczenia lekarskie z lat 2012, 2015 i 2019 potwierdziły związek schorzenia z pełnieniem służby i spowodowany nim uszczerbek na zdrowiu (20%). Sąd uznał, że przesłanka 3-letniego terminu od zwolnienia ze służby została spełniona, ponieważ datę powstania uszczerbku na zdrowiu należy uznać za rok 2012, kiedy stwierdzono inwalidztwo. Sąd podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, jednorazowe odszkodowanie z tytułu chorób zawodowych ma charakter świadczenia z ubezpieczenia społecznego i nie podlega przedawnieniu. W konsekwencji sąd zmienił zaskarżoną decyzję, zasądzając na rzecz powódki 19 680 zł tytułem jednorazowego odszkodowania oraz 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający