IV U 880/25

Sygn. akt IV U 880/25 ​ WYROK ​ W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Marta Sedlaczek Protokolant: Ewelina Janicka - Kłodawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2025 roku we Wrocławiu sprawy z odwołania C. P. od decyzji (...) Oddział w K. znak (...) z dnia 23 czerwca 2025 r. o zasiłek chorobowy I. 
        zmienia zaskarżoną decyzję (...) Oddział w K. znak (...) z dnia 23 czerwca 2025 r. w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej C. P. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do dnia 22 kwietnia 2025 r. z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w zakładzie (...) we T. i zwalnia ją z obowiązku zwrotu zasiłku chorobowego za ten okres w kwocie 5.986,05 zł z odsetkami liczonymi od tej kwoty w wysokości 118,97 zł; II. 
        zasądza od organu rentowego na rzecz odwołującej się kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; III. 
        nieuiszczone koszty sądowe przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV U 880/25 UZASADNIENIE Ubezpieczona C. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata pismem z dnia 31 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego k. 38) wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego – (...) Oddział w K. z dnia 23 czerwca 2025 r. znak: (...) , którą organ na podstawie art. 17, art. 66 i art. 68 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz art. 84 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych odmówił prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w zakładzie (...) we T. oraz zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6.105,02 zł. Na ustaloną kwotę składało się należność główna 5.986,05 zł oraz odsetki 118,97 zł. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że w okresie od 1 czerwca 2024 r. ubezpieczona podlegała ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia w zakładzie (...) , a w okresie m.in. od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. była niezdolna do pracy z powodu choroby i z tego tytułu organ rentowy dokonał wypłaty zasiłku chorobowego. Dalej organ rentowy podniósł, że w trakcie postępowania ustalono, że zwolnienie w powyższym okresie ubezpieczona wykorzystała niezgodnie z przeznaczeniem, w sposób wskazany w protokole sporządzonym z urzędu. Zatem utraciła ona prawo do zasiłku chorobowego za ten okres, a kwota wypłacanego zasiłku podlegała zwrotowi wraz z należnymi odsetkami. Zaskarżając decyzje ubezpieczona wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. oraz zwolnienie jej z obowiązku zwrotu wypłaconego za ten okres zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6.105,02 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczona wskazała, że decyzja organu rentowego została podjęta w związku z kwestią, że w dniu 5 kwietnia 2025 r. zawarła ona związek małżeński. Od dnia 1 czerwca 2024 r. ubezpieczona była pracownikiem (...) (...) we T. . Zatrudniona była na stanowisku asystentki stomatologicznej, a do jej obowiązków należało przygotowywanie pacjentów do zabiegów, przygotowywanie gabinetu i stanowiska pracy lekarza dentysty czy współpraca z lekarzem dentystą w trakcie wykonywania zabiegów stomatologicznych. Począwszy od 7 stycznia 2025 r. stała się niezdolna do pracy z uwagi na zagrożenie ciąży i ryzyko przedwczesnego porodu, gdyż ubezpieczona cierpi na cukrzycę typu 1. W zaleceniach dotyczących codziennego trybu życia wskazano jej kontynuowanie leczenia u diabetologa, stosowanie leków, unikanie stresu, a także odbycie licznych konsultacji. Taka sytuacja trwała do dnia porodu w maju 2025 r., po którym ubezpieczona rozpoczęła korzystanie z rocznego urlopu macierzyńskiego. Dalej ubezpieczona podniosła, że kolejne zwolnienia lekarskie otrzymała na okres od 15 lutego do 18 marca 2025 r. oraz od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. Lekarz wskazał w nich, że „chory może chodzić”, a okresy niezdolności do pracy były oznaczane numerem 026. Nadto ubezpieczona wskazała, że termin ślubu został wyznaczony w grudniu 2024 r. Decyzja o ślubie miała związek ze stanem zdrowia oraz koniecznością zapewnienia przyszłemu mężowi dostępu do dokumentacji lekarskiej oraz podejmowania decyzji. Ślub odbył się zgodnie z planem w dniu 5 kwietnia 2025 r., ok. godziny 15:20. W uroczystości brało udział łącznie 13 osób: najbliższa rodzina i przyjaciółka, natomiast sama ceremonia trwała około 20 minut. Następnie w obiedzie z okazji zawarcia związku małżeńskiego uczestniczyło również około 13 osób, a uroczystość zakończyła się około godziny 18-19. Co więcej ubezpieczona podniosła powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych, że jej zachowanie w dniu 5 kwietnia 2025 r., nie pozostawało w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego, gdyż w zwolnieniu lekarskim lekarz wskazał, że ubezpieczona „może chodzić”, lekarz prowadzący zalecił jej krótkie i częste spacery, a mając na uwadze lokalizację Urzędu Stanu Cywilnego we T. , a także fakt, że zarówno do urzędu, jak i z powrotem przejechała samochodem, nie można twierdzić, że nadużyła tego zalecenia. Nadto uroczystość ślubna w urzędzie trwała około 20 minut, a więc nie wiązała się ze znaczącym wysiłkiem, a także pozostała część tej uroczystości poległa na obiedzie dla najbliższej rodziny, które trwało około 3-4 godzin, a ubezpieczona nie zachowywała się w sposób, który pozostawałby w sprzeczności z celami zwolnienia lekarskiego, tj. tańczyła czy piła alkohol (k. 23-27). Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji (k. 16-17). W toku dalszego postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczona C. P. urodziła się (...) Ubezpieczeniom społecznym podlegała z tytułu umowy o pracę w związku z zatrudnieniem w (...) (...) we T. na stanowisku asystentki stomatologicznej. Do jej obowiązków należało przygotowywanie pacjentów do zabiegów, przygotowywanie gabinetu i stanowiska pracy lekarza dentysty czy współpraca z lekarzem dentystą w trakcie wykonywania zabiegów stomatologicznych. Okoliczności bezsporne, a nadto: - wydruk ze strony internetowej, k. 7, 79. Ubezpieczona od dzieciństwa cierpi na cukrzycę typu pierwszego. Po zajściu w ciążę jej stan zdrowia uległ pogorszeniu, przejawiającemu się występowaniem migren, nudności, przewlekłego zmęczenia oraz rozchwianiem poziomu glikemii. W 9. tygodniu ciąży ubezpieczona zgłosiła się do lekarza ginekologa i odbyła łącznie sześć wizyt kontrolnych, każdorazowo połączonych z osobistym badaniem lekarskim. Od 12. tygodnia ciąży pozostawała na zwolnieniu lekarskim z uwagi na osłabienie i męczliwość, przy czym sama ciąża była obciążona współistniejącą cukrzycą. W okresie tym ubezpieczona była również hospitalizowana z powodu infekcji dróg moczowych. Trudności w utrzymaniu prawidłowej glikemii skutkowały nasilonym stresem oraz koniecznością wdrożenia terapii z wykorzystaniem pompy insulinowej. Ubezpieczona swoją ciąże prowadziła dwutorowo, tj. w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia oraz w ramach prywatnej opieki zdrowotnej. Sama ciąża przebiegała prawidłowo, ubezpieczona regularnie podejmowała wizyty u lekarza ginekologa oraz lekarza diabetologa. Przeciwskazaniem dla ubezpieczonej podczas ciąży było podejmowanie aktywności zawodowej. Ubezpieczona na zwolnieniu przebywała do dnia porodu, który nastąpił w dniu 16 maja 2025 r. Lekarze prowadzący ciążę zalecali ubezpieczonej stałą kontrolę poziomu cukru oraz pozostawanie pod opieką diabetologa. Jednocześnie wskazali na konieczność prowadzenia oszczędzającego trybu życia, nie formułując jednak zaleceń co do konieczności stałego leżenia w łóżku czy całkowitego ograniczenia aktywności poza domem. Ubezpieczonej rekomendowano odbywanie krótkich spacerów, umiarkowaną aktywność fizyczną oraz utrzymywanie kontaktów rodzinnych. Stan zdrowia ubezpieczonej nie uzasadniał konieczności nieprzerwanego pozostawania w domu ani całkowitego wyłączenia z życia społecznego. Dowód: zeznania świadka J. T. złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 79v.), - zeznania świadka G. P. złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 79v.-80), - zeznania świadka C. N. (1) złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 81). - przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonej C. P. na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 80) Ubezpieczona była niezdolna do pracy w okresach: - od 7 stycznia 2025 r. do 14 lutego 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) , numer statystyczny choroby 026, chory może chodzić, - od 15 lutego 2025 r. do 18 marca 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) , numer statystyczny choroby 026, chory może chodzić, - od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) , numer statystyczny choroby 026, chory może chodzić, - od 23 kwietnia 2025 r. do 20 maja 2025 r. na podstawie zaświadczenia lekarskiego (...) , numer statystyczny choroby 026, chory może chodzić. Kolejno w dniach 21 stycznia 2025 r., 4 marca 2025 r., 24 marca 2025 r. oraz 7 kwietnia 2025 r. ubezpieczona odbywała wizyty kontrolne w ramach prywatnej opieki zdrowotnej związanej ze stanem ciąży. W zaleceniach lekarskich brak było przeciwskazań do niewychodzenia przez ubezpieczoną z domu. Dowód: - zaświadczenie lekarskie z dn. 07.01.2025 r., (k. 12, 34), - karta wizyty z dn. 21.01.2025 r., (k. 8, 30), - zaświadczenie lekarskie z dn. 14.02.2025 r., (k. 13, 35), - karta wizyty z dn. 04.03.2025 r., (k. 9, 31), - zaświadczenie lekarskie z dn. 18.03.2025 r., (k. 14, 36), - karta wizyty z dn. 24.03.2025 r., (k. 10, 32), - karta wizyty z dn. 07.04.2025 r., (k. 11, 33), - zaświadczenie lekarskie z dn. 23.04.2025 r., (k. 15, 37). Pracodawca ubezpieczonej wnioskiem z dnia 19 marca 2025 r. zwrócił się do organu rentowego o wypłatę dla niej zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. Organ rentowy dokonał wypłaty ubezpieczonej zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 31 marca 2025 r. w dniu 8 kwietnia 2025 r. w kwocie 2.223,39 zł oraz za okres od 1 kwietnia 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. w dniu 23 kwietnia 2025 r. w kwocie 3.762,66 zł. Okoliczności bezsporne, a nadto: - zaświadczenie płatnika składek (...) z dn. 19.03.2025 r., (k. 41-44). W dniu 5 kwietnia 2025 r. ubezpieczona zawarła związek małżeński. Termin uroczystości został wyznaczony w grudniu 2024 r., tj. w okresie, w którym ubezpieczona dowiedziała się o ciąży i nie posiadała jeszcze orzeczonej czasowej niezdolności do pracy. Data ślubu w kwietniu 2025 r. stanowiła pierwszy dostępny termin w Urzędzie Stanu Cywilnego. Jednocześnie podjęto decyzję o zorganizowaniu po uroczystości obiadu dla najbliższej rodziny. Ceremonia odbyła się w Urzędzie Stanu Cywilnego we T. o godz. 15:20 i trwała około 15 minut, przy udziale 15 osób. Następnie małżonkowie wraz z gośćmi udali się do restauracji „ (...) ”, gdzie odbył się obiad rodzinny, przy czym ubezpieczona udała się tam samochodem. W obiedzie uczestniczyły te same osoby, które brały udział w ceremonii. Obiad trwał około dwóch godzin, zakończył się około godziny 18:00 i miał charakter wyłącznie konsumpcyjny – nie towarzyszyły mu elementy rozrywkowe, takie jak muzyka, tańce czy obecność DJ-a. Decyzja o zawarciu związku małżeńskiego została podjęta z przyczyn formalnych, w tym z uwagi na wskazania znajomych, iż korzystniej jest zawrzeć małżeństwo przed narodzinami dziecka. Ubezpieczonej zależało, aby ojciec dziecka posiadał pełną legitymację do podejmowania decyzji w sprawach dotyczących dziecka, co nie wynikało z samego upoważnienia do wglądu w dokumentację medyczną. Ubezpieczona nie informowała lekarzy o zamiarze zawarcia związku małżeńskiego w okresie orzeczonej czasowej niezdolności do pracy, albowiem nie brała pod uwagę, iż czynność ta mogłaby pozostawać w sprzeczności z celami zwolnienia lekarskiego. Sama uroczystość oraz następujący po niej obiad rodzinny nie wywarły negatywnego wpływu na stan zdrowia ani samopoczucie ubezpieczonej. Gdyby C. P. poinformowała lekarzy o zamiarze wzięcia udziału w uroczystości w USC i potem obiedzie rodzinnym lekarze nie wskazywaliby ubezpieczonej, że nie powinna podejmować takich czynności. Dowód: - korespondencja e-mail dotycząca organizacji obiadu z okazji zawarcia związku małżeńskiego, (k. 74-75), - zeznania świadka G. P. złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 79v.-80), zeznania świadka J. T. złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 79v.), - zeznania świadka C. N. (1) złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 81). - przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonej C. P. na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 80). Pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. organ rentowy zawiadomił ubezpieczoną o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie kontroli prawidłowości wykorzystywania zwolnienia lekarskiego. W dniu 13 czerwca 2025 r. ubezpieczona złożyła wyjaśnienia w sprawie zawarcia związku małżeńskiego w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego. W dniu 23 czerwca 2025 r. organ rentowy sporządził protokół z urzędu w zakresie dotyczącym kontroli prawidłowości wykorzystywania zaświadczeń o czasowej niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. znak: (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. oraz zobowiązał ją do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6.105,02 zł. Dowód: - zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dn. 03.06.2025 r. – akta organu rentowego, - pismo ubezpieczonej z wyjaśnieniami z dn. 13.06.2025 r. – akta organu rentowego, - protokół z urzędu z dn. 23.06.2025 r. – akta organu rentowego, - decyzja znak: (...) z dn. 23.06.2025 r. – akta organu rentowego. Udział ubezpieczonej w uroczystości zawarcia związku małżeńskiego, a następnie w obiedzie rodzinnym, nie pozostawał w sprzeczności z zaleceniami lekarskimi i nie wywarł negatywnego wpływu na jej stan zdrowia. W trakcie wizyty kontrolnej u lekarza specjalisty w zakresie ginekologii i położnictwa, podczas której wystawiono zaświadczenie lekarskie obejmujące kolejny okres niezdolności do pracy, już po zawarciu związku małżeńskiego, nie stwierdzono pogorszenia stanu zdrowia ubezpieczonej. Okoliczność uczestnictwa w uroczystości oraz w spotkaniu rodzinnym nie było sprzeczne z zaleceniami lekarskim, przeciwnie – mogło przyczynić się do poprawy stanu zdrowia ubezpieczonej poprzez redukcję stresu. Dowód: - zeznania świadka J. T. złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 79v.), - zeznania świadka C. N. (1) złożone na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 81). - przesłuchanie stron z ograniczeniem do przesłuchania ubezpieczonej C. P. na rozprawie w dn. 02.12.2025 r., (k. 80). Sąd Rejonowy zważył co następuje: Odwołanie jako zasadne podlegało uwzględnieniu. W niniejszej sprawie odwołująca się C. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata domagał się zmiany decyzji (...) (...) w K. z dnia 23 czerwca 2025 r. znak: (...) poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. i zwolnienie jej z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 6.105,02 zł oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c. , których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Nadto Sąd, ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy, oparł się na dowodzie z zeznań świadków: J. T. , G. P. oraz C. N. (1) , a także na przesłuchaniu stron z ograniczeniem do przesłuchania odwołującej się C. P. . Zeznania te Sąd ocenił jako wiarygodne, albowiem były one spójne, logiczne, wzajemnie się uzupełniały oraz korespondowały zarówno z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, jak i z dokumentacją znajdującą się w aktach organu rentowego. Świadkowie oraz odwołująca się zgodnie wskazywali, iż od dzieciństwa C. P. cierpi na cukrzycę typu pierwszego, a po zajściu w ciążę jej stan zdrowia uległ pogorszeniu, co przejawiało się występowaniem migren, nudności, przewlekłego zmęczenia oraz trudnościami w utrzymaniu prawidłowego poziomu glikemii. Wskazywali również, że odwołująca się pozostawała pod stałą opieką lekarza ginekologa oraz diabetologa, odbyła szereg wizyt kontrolnych, a od 12. tygodnia ciąży przebywała na zwolnieniu lekarskim z uwagi na osłabienie i męczliwość. Dalej świadkowie zgodnie podkreślali, że lekarze prowadzący ciążę zalecali jej oszczędzający tryb życia, stałą kontrolę poziomu cukru oraz pozostawanie pod opieką diabetologa, przy czym nie formułowali zaleceń co do konieczności stałego leżenia w łóżku czy całkowitego ograniczenia aktywności poza domem. Zeznania świadka G. P. oraz odwołującej się pozostawały również w zgodzie z ustaleniami dotyczącymi udziału w uroczystości zawarcia związku małżeńskiego w dniu 5 kwietnia 2025 r. oraz w następującym po niej obiedzie rodzinnym. Wskazywano, że uroczystość miała charakter formalny, trwała krótko, uczestniczyło w niej ograniczone grono osób, a sam obiad miał charakter wyłącznie konsumpcyjny, bez elementów rozrywkowych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 501 t.j.; dalej zwaną ustawą zasiłkową), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350 t.j.; dalej zwaną ustawą systemową), zwanym dalej "ubezpieczonymi". Takimi świadczeniami są między innymi: zasiłek chorobowy (art. 2 ust. 1 ustawy), który przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego oraz zasiłek opiekuńczy (art. 2 pkt 6 ustawy), który przysługuje na warunkach określonych w Rozdziale 7 ustawy zasiłkowej. Powyższe świadczenia przysługują więc osobie objętej ubezpieczeniem społecznym. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Zasiłek chorobowy jest świadczeniem, które przysługuje osobom ubezpieczonym w przypadku niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. Istotą zasiłku chorobowego jest kompensowanie utraty tych składników wynagrodzenia których pracownik nie uzyskuje w okresie nieświadczenia pracy wskutek niezdolności do pracy z powodu swojej choroby. Istotą prawa do zasiłku chorobowego w nieprzerwanym okresie jest ciągła niezdolność do pracy potwierdzona zwolnieniem lekarskim i świadczenie pracy w jakimkolwiek dniu tego zwolnienia powoduje utratę prawa do zasiłku przyznanego za cały okres tego zwolnienia. Jak stanowi art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Powyższy przepis zawiera dwie niezależne od siebie, mające samoistny charakter, przesłanki powodujące utratę prawa do zasiłku chorobowego. Pierwsza przesłanka to wykonywanie pracy zarobkowej (w okresie orzeczonej niezdolności do pracy). Druga to wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Wykorzystywanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia jest zawsze wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy. Celem zwolnienia od pracy jest zaś odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy, stąd w jego osiągnięciu przeszkodą mogą być wszelkie zachowania ubezpieczonego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok SN z dnia 14 grudnia 2005 r., III UK 120/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 338) . W orzecznictwie podkreśla się, iż dwie sytuacje (przesłanki) utraty prawa do zasiłku chorobowego z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej mają charakter niezależny (odrębny). Wystarczy więc, że w czasie orzeczonej niezdolności do pracy ubezpieczony wykonuje „pracę zarobkową” i nie jest niezbędne badanie czy była ona niezgodna z celem zwolnienia lekarskiego. Wykonywanie pracy zarobkowej niezależnie od jej wpływu na stan zdrowia stanowi samodzielną negatywną przesłankę prawa do zasiłku” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2006 r. w sprawie II UK 10/07, OSNP 2009/9-10/123). Utrata prawa do zasiłku chorobowego na podstawie art. 17 ustawy, oparta jest na założeniu nierzetelności zwolnienia lekarskiego, tj. na uznaniu, że jeżeli zaistniały wymienione zachowania, to w rzeczywistości nie zachodziła sytuacja chroniona prawem, a pracownik nadużył prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego. Utrata prawa do zasiłku chorobowego w okolicznościach art. 17 ustawy ma przeto na celu nie tyle represjonowanie ubezpieczonego za zachowanie sprzeczne ze statusem chorego, lecz raczej przeciwdziałanie wypłacie świadczeń (zasiłku chorobowego lub wynagrodzenia gwarancyjnego) w okolicznościach, które ustawodawca ocenia jako nadużycie prawa. Jest to więc nie tyle sankcja za naganne z punktu widzenia interesów instytucji ubezpieczeniowej zachowanie się ubezpieczonego, co odebranie prawa do nienależnego mu świadczenia w związku z nieistnieniem chronionej sytuacji (por. Komentarz do art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Inetta Jędrasik-Jankowska; LexPolonica) . W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż odwołująca się podlegała ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę. Bezsporne było również, że w okresie od dnia 19 marca 2025 r. do dnia 22 kwietnia 2025 r. odwołująca się była niezdolna do pracy, a także że w dniu 5 kwietnia 2025 r. zawarła związek małżeński. Spór między stronami koncentrował się natomiast wokół oceny, czy zachowanie odwołującej się w okresie orzeczonej czasowej niezdolności do pracy stanowiło nadużycie prawa do zasiłku chorobowego, poprzez wykorzystanie zwolnienia lekarskiego w sposób sprzeczny z jego celem. Organ rentowy, dokonując oceny prawa do spornego świadczenia, powołał się na treść art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, wskazując, iż odwołująca się w czasie orzeczonej niezdolności do pracy zawarła związek małżeński, a tym samym wykorzystywała zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem. W ocenie organu rentowego skutkowało to utratą prawa do zasiłku chorobowego oraz koniecznością zwrotu świadczenia wypłaconego za wskazany okres. W tym miejscu należy również wskazać, że zachowaniem niezgodnym z celem zwolnienia określić można takie postępowanie ubezpieczonego, które w powszechnym odczuciu jawi się jako nieodpowiednie dla osoby chorej i może rodzić wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Wiarygodność ubezpieczonego podważają w szczególności zachowania polegające na podejmowaniu aktywności sprzecznych z procesem leczenia, takich jak wyjazdy turystyczne, wykonywanie pracy zarobkowej czy też podejmowanie prac fizycznych we własnym zakresie, np. budowa domu, prace ogrodowe czy czynności gospodarskie. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wykorzystywaniem zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z jego celem jest zawsze wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy, albowiem celem zwolnienia jest odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy, a wszelkie zachowania utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję stoją w sprzeczności z tym celem ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., III UK 120/05, OSNP 2006, nr 21–22, poz. 338 ). Za zachowania niezgodne z celem zwolnienia w orzecznictwie uznano m.in.: nadużywanie alkoholu, podejmowanie działań, których chory powinien unikać ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 lipca 1991 r., III AUr 144/91 ), udział w imprezie towarzyskiej czy rozrywkowej, demontaż okien w budynku spółdzielni mieszkaniowej w celu wykorzystania ich dla potrzeb własnych ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 1999 r., I PKN 553/98, OSNP 2000, Nr 5, poz. 185 ), czy też uczestnictwo w wycieczce zagranicznej – pielgrzymce ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., I PKN 308/99, OSNP 2001, Nr 5, poz. 154 ). Jednocześnie w wyroku z dnia 2 kwietnia 1998 r., I PKN 14/98 Sąd Najwyższy wskazał, że udział pracownika we własnym ślubie w czasie zwolnienia lekarskiego zawierającego adnotację „chory może chodzić” nie koliduje z obowiązkami pracowniczymi i nie może być kwalifikowany jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. ( OSNP 1999, Nr 6, poz. 210 ). W ocenie Sądu zachowanie odwołującej się w dniu 5 kwietnia 2025 r. nie pozostawało w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego. Należy podkreślić, iż w orzeczonych okresach czasowej niezdolności do pracy odwołująca się miała wskazane w treści zaświadczenia lekarskiego, że „chory może chodzić”. Adnotacja ta, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, upoważnia ubezpieczonego do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, nie przesądzając jednocześnie, iż dopuszczalne jest podejmowanie wszelkich aktywności, niezależnie od ich charakteru i intensywności. Celem zwolnienia lekarskiego jest bowiem odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy, a ocena zachowania ubezpieczonego winna być dokonywana w kontekście tego, czy czynności podejmowane w okresie zwolnienia pozostają zgodne z zaleceniami lekarskimi oraz czy mogą prowadzić do przedłużenia okresu niezdolności do pracy. W tym zakresie Sąd zważył, iż choć odwołująca się nie informowała lekarzy prowadzących jej ciążę o zamiarze zawarcia związku małżeńskiego w okresie czasowej niezdolności do pracy, to okoliczność ta nie może być interpretowana jako zachowanie sprzeczne z celem zwolnienia lekarskiego. Należy bowiem podkreślić, że odwołująca się miała zalecane odbywanie krótkich spacerów, podejmowanie umiarkowanej aktywności fizycznej oraz utrzymywanie kontaktów rodzinnych, które wprost wskazywane były przez lekarzy jako czynniki pożądane z punktu widzenia jej stanu zdrowia oraz prawidłowego przebiegu ciąży. W konsekwencji podjęcie przez odwołującą się w dniu 5 kwietnia 2025 r. czynności polegających na przejechaniu samochodem do Urzędu Stanu Cywilnego, uczestnictwie w ceremonii ślubnej, a następnie udaniu się – również samochodem – na obiad rodzinny do restauracji, nie może być w ocenie Sądu kwalifikowane jako zachowanie wykraczające poza granice dopuszczalnej aktywności ani jako czynność nadmiernie obciążająca organizm odwołującej się. Były to bowiem czynności incydentalne, o ograniczonym czasie trwania i niewielkim stopniu intensywności, które mieściły się w granicach zaleceń lekarskich. Bezsprzecznie należy stwierdzić, iż uczestnictwo odwołującej się w uroczystości zawarcia związku małżeńskiego oraz w następującym po niej obiedzie rodzinnym nie doprowadziło do przedłużenia okresu jej rekonwalescencji. Z doświadczenia życiowego wynika, że prawidłowo przebiegająca ciąża trwa określony czas, niezależnie od tego rodzaju incydentalnych aktywności, które nie mają wpływu na jej długość. Nadto, jak zgodnie wskazywali świadkowie będący lekarzami specjalistami z zakresu ginekologii i położnictwa, udział odwołującej się w uroczystości nie wpłynął negatywnie na jej stan zdrowia, a sama ciąża przebiegała prawidłowo, pomimo obciążeń związanych z chorobami współistniejącymi odwołującej się. Po tym zdarzeniu nie zostało również odnotowane przez lekarzy pogorszenie jej stanu zdrowia czy wynikające jakieś negatywne konsekwencje dla płodu. Co trzeba również podkreślić słuchani w sprawie świadkowie J. T. i C. N. (1) zgodnie zeznawali, że gdyby C. P. uprzedziła ich o zamiarze zawarcia związku małżeńskiego w USC i uczestnictwie w obiedzie rodzinnym z tej okazji, nie odradzaliby ubezpieczonej podjęcia tych czynności. Dalej należy wskazać, iż sama uroczystość zawarcia związku małżeńskiego w Urzędzie Stanu Cywilnego we T. miała charakter incydentalny i trwała około 15 minut, a zatem nie wiązała się z koniecznością podejmowania przez odwołującą się znaczącego wysiłku fizycznego. Nawet przyjmując, że odwołująca się była zmuszona do krótkiego oczekiwania na przybycie gości, okoliczność ta nie zmienia faktu, iż nie stanowiło to dla niej nadmiernego obciążenia. Połączony z uroczystością ślubną obiad w restauracji również nie może być kwalifikowany jako zachowanie wyczerpujące dyspozycję sprzecznego wykorzystywania zwolnienia lekarskiego. Spotkanie to miało charakter rodzinny, trwało około dwóch godzin i sprowadzało się wyłącznie do konsumpcji posiłku. Udział w nim wzięli jedynie najbliżsi członkowie rodziny odwołującej się, a wydarzeniu nie towarzyszyły żadne elementy rozrywkowe, takie jak muzyka, tańce czy obecność DJ-a. Nadto odwołująca się zachowała wszelkie środki ostrożności i z urzędu do restauracji udała się samochodem. W ocenie Sądu czynności te mieściły się w granicach zaleceń lekarskich, które dopuszczały umiarkowaną aktywność oraz utrzymywanie kontaktów rodzinnych, uznawanych za czynnik sprzyjający redukcji stresu i poprawie samopoczucia. Potwierdzili to również lekarze prowadzący ubezpieczoną – J. T. i C. N. (1) . Nadmienić również należy, iż odwołująca się w toku postępowania konsekwentnie wskazywała, że decyzja o zawarciu związku małżeńskiego została podjęta z przyczyn formalnych, w tym z uwagi na sugestie osób trzecich, iż korzystniej było zawrzeć małżeństwo przed narodzinami dziecka. Odwołującej zależało, aby ojciec dziecka posiadał pełną legitymację do podejmowania decyzji w sprawach dotyczących dziecka, co nie wynikało z samego upoważnienia do wglądu w dokumentację medyczną. W świetle obciążeń zdrowotnych, jakie towarzyszyły odwołującej się w okresie ciąży, motywacja ta była w pełni racjonalna i uzasadniona. Resumując, w przedmiotowej sprawie zachowanie odwołującej się nie wyczerpywało dyspozycji art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, a w konsekwencji także art. 84 ust. 2 pkt 3 ustawy systemowej. Udział odwołującej się we własnym ślubie nie pozostawał w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, albowiem nie sprzeciwiały się temu zalecenia lekarskie. Odwołująca się nie miała przeciwwskazań do wychodzenia z domu ani do podejmowania umiarkowanej aktywności, gdyż jej stan zdrowia w przebiegu ciąży nie uzasadniał konieczności stałego leżenia w łóżku. Nadto sama czynność uczestnictwa w krótkiej uroczystości ślubnej oraz w następującym po niej obiedzie rodzinnym nie wywołała negatywnych konsekwencji w zakresie długości okresu niezdolności do pracy ani nie spowodowała pogorszenia stanu zdrowia odwołującej się. Zgodnie z art. 84 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego, z uwzględnieniem ust. 11 . Odsetki, z zastrzeżeniem ust. 1a , są naliczane od dnia następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty. Za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się: świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania; świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia.; świadczenia z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą z ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, co do których stwierdzono, że w okresie ich pobierania świadczeniobiorca wykonywał w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystywał zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie I. sentencji wyroku , na podstawie przepisu art. 477 14 § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżoną decyzję (...) (...) w K. z dnia 2 października 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującej się C. P. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 19 marca 2025 r. do 22 kwietnia 2025 r. z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w zakładzie (...) we T. i zwolnił ją z obowiązku zwrotu zasiłku chorobowego za ten okres w kwocie 5.986,05 zł z odsetkami liczonymi od tej kwoty w wysokości 118,97 zł. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zawarte w punkcie II . sentencji wyroku Sąd oparł na treści art. 98 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Wysokość kosztów ustanowienia pełnomocnika w sprawach z zakresu ubezpieczenia społecznego przez odwołującą się – jako stronę wygrywającą proces - wynika z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023r. poz. 1964 t.j.). Koszty te wynoszą 360 zł. Orzeczenie o odsetkach od kosztów zastępstwa procesowego oparto na treści art. 98 § 1 1 k.p.c. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie III. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.