IV U 77/25

Decyzją z dnia 20 stycznia 2025 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił przyznania K. T. prawa do wypłaty świadczenia wspierającego po zmarłej matce, M. J., wskazując, że w dacie śmierci nie była ona uprawniona do pobierania tego świadczenia. Odwołanie od tej decyzji złożyła córka, K. T., domagając się przyznania świadczenia za okres od czerwca 2024 r. do stycznia 2025 r. Argumentowała, że jej matce należało się świadczenie z uwagi na uzyskanie 99 punktów w skali potrzeby wsparcia i złożenie dokumentów w czerwcu 2024 r., mimo że nie zdążyła złożyć wniosku o świadczenie wspierające. ZUS w odpowiedzi na odwołanie domagał się jego oddalenia, podkreślając, że wniosek o świadczenie został złożony po śmierci M. J. Sąd ustalił, że Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności decyzją z 30 listopada 2024 r. ustalił poziom potrzeby wsparcia M. J. na 99 punktów, ale do dnia jej śmierci (4 stycznia 2025 r.) nie złożono wniosku do ZUS o przyznanie świadczenia wspierającego. Wniosek o przyznanie niezrealizowanego świadczenia złożono elektronicznie 17 stycznia 2025 r. Sąd oddalił odwołanie, wskazując, że ustawa o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429) jest dedykowana bezpośrednio osobie niepełnosprawnej i nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania art. 136 ustawy o emeryturach i rentach, który reguluje wypłatę świadczeń po śmierci uprawnionego. Przepisy ustawy o świadczeniu wspierającym nie przewidują możliwości przyznania świadczenia po śmierci osoby, która nie złożyła wniosku o jego przyznanie przed zgonem, nawet jeśli decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. Dyspozycja art. 4 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym odnosi się do sytuacji, gdy osoba niepełnosprawna już pobierała świadczenie, co nie miało miejsca w tej sprawie. W związku z tym sąd uznał, że zmarła M. J. nie była uprawniona do świadczenia wspierającego.

Zagadnienia prawne (2)