IV U 77/25

Sygn. akt IV U 77/25 UZASADNIENIE wyroku z dnia 15 kwietnia 2025 r. Decyzją z dnia 20 stycznia 2025 roku znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. , wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) odmówił przyznania K. T. prawa do wypłaty świadczenia wspierającego jako świadczenia niezrealizowanego po zmarłej w dniu 4 stycznia 2025 r. M. J. , wskazując że w dacie śmierci nie była ona uprawniona do pobierania świadczenia wspierającego . Odwołanie od tej decyzji złożyła K. T. – córka M. J. , domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania tego świadczenia za okres od dnia 19 czerwca 2024 r. do dnia 4 stycznia 2025 r. W uzasadnieniu odwołania oraz w piśmie procesowym z dnia 12 marca 2025 r. odwołująca poniosła, że jej matce należało się świadczenie wspierające z uwagi na uzyskanie przez nią 99 punktów skali potrzeby wsparcia. Podała także, że zmarła matka nie zdążyła złożyć wniosku o świadczenie wspierające w wymaganym terminie, mimo że wszystkie dokumenty zostały złożone w czerwca 2024 roku. O. rentowy w odpowiedzi na odwołanie domagał się oddalenia odwołania powołując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności wskazując że M. J. zmarła w dniu 4 stycznia 2025 r., nie była uprawniona do pobierania świadczenia wspierającego, gdyż wniosek o jego przyznanie został złożony przez odwołującą w dniu 17 stycznia 2025 r. już po śmierci matki W sprawie bezsporne było, że Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. decyzją z dnia 30 listopada 2024 roku ustalił poziom potrzeby wsparcia M. J. na poziomie 99 pkt od dnia złożenia wniosku o wydanie tej decyzji. Do dnia zgonu M. J. w dniu 4 stycznia 2025 roku, ani ona ani jej pełnomocnik odwołująca K. T. nie złożyła wniosku do ZUS o przyznanie świadczenia wspierającego, zaś wniosek o przyznanie niezrealizowanego świadczenia wspierającego odwołująca złożyła w formie elektronicznej w dniu 17 stycznia 2025 r. Sąd rozważył co następuje Odwołanie od zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. Dnia 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429), która wprowadziła nowy rodzaj świadczenia, jakim jest świadczenie wspierające. Świadczenie wspierające, w odróżnieniu od innych świadczeń opiekuńczych przeznaczonych dla opiekuna osoby wymagającej opieki, jest świadczeniem kierowanym bezpośrednio do osoby z niepełnosprawnością. Uprawnienie do tego świadczenia może być realizowane łącznie z innymi świadczeniami, takimi jak renta socjalna czy świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. W przepisach art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 3 powołanej ustawy ustawodawca określił zakres podmiotowy omawianego świadczenia, wskazując krąg osób do niego uprawnionych. I tak celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. Świadczenie wspierające zgodnie z art. 3 ust. 2 tej ustawy, przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 100, 173, 240, 1234 i 1429), zwanej dalej decyzją ustalającą poziom potrzeby wsparcia, w której potrzebę poziomu wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych . W razie śmierci osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2 przedmiotowej ustawy, świadczenie wspierające pobierane przez tę osobę przysługuje osobie wspólnie z nią zamieszkującej i gospodarującej za pełny miesiąc, w którym nastąpił zgon, o ile świadczenie to nie zostało za ten miesiąc wypłacone już osobie, o której mowa w art. 3 ust. 2 ustawy. Ustawa o świadczeniu wspierającym jak już wskazano wyżej, dedykowana jest wprost dla osoby niepełnosprawnej i nie zawiera jednocześnie odesłania do odpowiedniego stosowania do art. 136 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , który wskazuje kolejno po sobie grupy osób będących uprawnionymi do wypłaty świadczenia w razie śmierci osoby, której prawo do świadczenia zostało ustalone lub co najmniej osoba wystąpiła o prawo do tego świadczenia, jednakże nie zostało ono wypłacone. Natomiast na gruncie przepisów ustawy o świadczeniu wspierającym brak jest odpowiednika przepisu art. 136 ustawy emerytalnej, jak również brak jest odesłania do odpowiedniego stosowania tego przepisu. Przepisy art. 9 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniu wspierającym stanowią, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia decyzja z dnia 30 listopada 2024 r. o ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia M. J. stała się ostateczna w dniu 31 grudnia 2024 r., lecz M. J. zmarła w dniu 4 stycznia 2025 r. i przed jej zgonem nie został złożony wniosek do organu rentowego o przyznanie świadczenia wspierającego. W przedmiotowej sprawie zatem nie znajdzie zastosowania art. 4 ust. 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie śmierci osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, świadczenie wspierające pobierane przez tę osobę przysługuje osobie wspólnie z nią zamieszkującej i gospodarującej za pełny miesiąc, w którym nastąpił zgon, o ile świadczenie to nie zostało za ten miesiąc wypłacone już osobie, o której mowa w art. 3 ust. 2 .Dyspozycja tego przepisu odnosi się do sytuacji, gdy osoba niepełnosprawna pobierała świadczenie wspierające, tymczasem uprawniona nie pobierała tego świadczenia, mimo że decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna, ale przed jej śmiercią nie został złożony wniosek o przyznanie świadczenia wspierającego, zaś wniosek o wypłatę tego świadczenia jako niezrealizowanego został złożony już po jej śmierci przez odwołującą K. T. . Zatem nie można było uznać, że zmarła M. J. była uprawniona do świadczenia wspierającego. Mając powyższe argumenty na uwadze oraz opierając się na treści powołanych przepisów prawa materialnego, na zasadzie art. 477 14 §1 k.p.c. Sąd odwołanie oddalił.