IV U 593/18

Sąd Okręgowy w Siedlcach rozpoznał odwołanie K.K. od decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego z dnia 1 czerwca 2018 r., która odmówiła umorzenia należności w kwocie 24 831,69 zł z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz 5% opłaty. K.K. argumentował, że jego dochody z renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy są niewystarczające na podstawowe potrzeby, a stan zdrowia uniemożliwia zwiększenie dochodów. Sąd, analizując sprawę, ustalił stan faktyczny, zgodnie z którym K.K. ma 56 lat, nie pracuje zawodowo od 12 lat, utrzymuje się z renty w wysokości około 700 zł netto miesięcznie (około 500 zł po potrąceniach), mieszka sam w domu odziedziczonym po matce, którego jest współwłaścicielem w ½ części, a także współwłaścicielem działki rolnej. Sąd odwołał się do przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 68 ust. 1) oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego, które definiują „szczególnie uzasadnione przypadki” jako sytuacje losowe lub nadzwyczajne, powodujące niemożność spłaty zobowiązań bez uszczerbku dla zdrowia i bez perspektyw poprawy. Sąd uznał, że sytuacja K.K., choć trudna, nie spełnia tych kryteriów. Zadłużenie nie powstało nagle, nie jest wynikiem zdarzeń losowych, a stan zdrowia, choć niezadowalający, nie jest wyjątkowy. Sąd podkreślił, że K.K. posiada realne możliwości stopniowej spłaty zadłużenia, a także nie próbował skorzystać z możliwości rozłożenia należności na raty ani nie dokonywał dobrowolnych wpłat. W związku z tym, Sąd Okręgowy oddalił odwołanie K.K. na podstawie art. 477¹⁴ § 1 kpc.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający