IV U 58/25

Sygn. akt IV  U 58/25 gm WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Magdalena Kuraj Protokolant: Milena Duławska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku we Wrocławiu sprawy z odwołania D. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we G. z dnia 21 listopada 2024 r., znak (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. 
        oddala odwołanie; II. 
        orzeka, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt IV U 58/25 UZASADNIENIE Ubezpieczony D. G. pismem z dnia 17 stycznia 2025 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 3) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we G. z dnia 21 listopada 2024 r. znak (...) , którą organ na podstawie art. 18 ust. 1 – 6 ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz art. 83 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych po rozpatrzeniu wniosku z 2 sierpnia 2024 r. odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 13 listopada 2024 r. orzekła, że stan zdrowia nie uzasadniał przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, wobec czego organ rentowy ustalił brak przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Zaskarżając decyzję ubezpieczony wniósł o przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres niezbędny do odzyskania zdolności do pracy. W uzasadnieniu swojego stanowiska ubezpieczony wskazał, że cierpiał na uciążliwy ból kręgosłupa lędźwiowego z promieniowaniem do lewej kończyny dolnej. Objawiało się to codziennym bólem o różnym stopniu nasilenia i drętwieniem lewej nogi oraz jej bólem powodując ograniczenia ruchowe, trudności w chodzeniu, siedzeniu czy staniu. Dolegliwości te uniemożliwiały mu wykonywanie dotychczasowej pracy jako operator wózka widłowego. Dalej ubezpieczony podniósł, iż lekarz specjalista u którego leczył się stwierdził niezdolność do pracy, a w zaleceniach otrzymał zakaz pracy fizycznej, oszczędzający tryb życia czy konieczność dalszego leczenia i rehabilitacji. Na marginesie ubezpieczony wskazał, że praca na stanowisku operatora wózka widłowego wymaga pełnej sprawności fizycznej, w tym sprawne poruszanie się, dźwiganie, długotrwałe siedzenie czy szybki refleks, a jego dolegliwości uniemożliwiają mu bezpieczne i efektywne wykonywanie obowiązków na tym stanowisku pracy (k. 3-4). Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 7). Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony D. G. urodził się (...) Od 1 marca 2022 r. był zatrudniony na stanowisku magazyniera. Okoliczności bezsporne, a nadto: wywiad zawodowy OL-10 z dn. 15.04.2024 r. – akta organu rentowego. Ubezpieczony od listopada 2023 r. podejmował leczenie w związku z bólami kręgosłupa. W badaniu RTG kręgosłupa lędźwiowego z dnia 30 listopada 2023 r. stwierdzono lewoboczne skrzywienie kręgosłupa lędźwiowego i odprostowanie jego lordozy. W dniu 5 stycznia 2024 r. ubezpieczony stawił się na konsultację w poradni ortopedycznej, podczas której rozpoznano u niego inne choroby tkanek miękkich związane z ich nadmiernym używaniem, przeciążeniem oraz przemęczeniem. W ramach zaleceń lekarskich wskazano konieczność wykonywania ćwiczeń rozciągających, podjęcia rehabilitacji oraz stosowania farmakoterapii. Następnie, w dniach 23 lutego 2024 r., 2 kwietnia 2024 r. oraz 13 maja 2024 r., ubezpieczony odbył kolejne wizyty kontrolne w poradni ortopedycznej z uwagi na utrzymywanie się zgłaszanych dolegliwości. Podczas tych wizyt zalecono m.in. wykonanie badań obrazowych, kontynuację rehabilitacji oraz dalsze leczenie farmakologiczne. W związku z rozpoznanymi schorzeniami ubezpieczonemu wystawiono skierowania na rehabilitację odpowiednio w dniach 19 grudnia 2023 r. oraz 12 kwietnia 2024 r. Rehabilitację tę ubezpieczony rozpoczął w dniach 21 marca 2024 r. oraz 28 maja 2024 r. Dowód: wynik badania RTG z dn. 30.11.2023 r. – akta organu rentowego, skierowanie z dn. 19.12.2023 r. – akta organu rentowego, karta wizyty z dn. 05.01.2024 r. – akta organu rentowego, karta wizyty z dn. 23.02.2024 r. – akta organu rentowego, karta wizyty z dn. 02.04.2024 r. – akta organu rentowego, skierowanie z dn. 12.04.2024 r. – akta organu rentowego, karta wizyty z dn. 13.05.2024 r. – akta organu rentowego, powiadomienie o zabiegach rehabilitacyjnych – akta organu rentowego, przesłuchanie ubezpieczonego D. G. na rozprawie w dn. 08.05.2025 r., (k. 25). Z dniem 13 maja 2024 r. ubezpieczony wykorzystał pełny 182 dniowy okres zasiłkowy. Okoliczności bezsporne. W dniu 25 kwietnia 2024 r. ubezpieczonemu zostało wystawione zaświadczenie o stanie zdrowia, gdzie rozpoznano u niego zmiany przeciążeniowe oraz zapalenie pasma biodrowo-piszczelowego. Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2024 r. ubezpieczony zwrócił się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego z ogólnego stanu zdrowia. Orzeczeniem z dnia 22 lipca 2024 r. Lekarz Orzecznik ZUS w oparciu o obowiązujące przepisy stwierdził, że ubezpieczony był niezdolny do pracy i w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istniały okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 2 miesięcy licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Decyzją z dnia 29 lipca 2024 r. znak: (...) organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 14 maja 2024 r. do 12 lipca 2024 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru. Dowód: zaświadczenie o stanie zdrowia OL-9 z dn. 25.04.2024 r. – akta organu rentowego, wniosek z dn. 29.04.2024 r. – akta organu rentowego, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dn. 22.07.2024 r. – akta organu rentowego, decyzja znak: (...) z dn. 29.07.2024 r. – akta organu rentowego, przesłuchanie ubezpieczonego D. G. na rozprawie w dn. 08.05.2025 r., (k. 25). W badaniu MR kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z dnia 11 września 2024 r. stwierdzono m.in. spłycenie fizjologicznej lordozy kręgosłupa lędźwiowego, lewoboczna skolioza lędźwiowa, na poziomie L4/L5 widoczna była pośrodkowo-dwuboczna protruzja krążka międzykręgowa modelująca worek oponowy oraz zwężająca otwory międzykręgowe, na poziomach L2/L3, L3/L4 i L5/S1 widoczne były uwypuklenia zarysu krążków międzykręgowych typu „bulging disc” modelujące worek oponowy czy wczesne zmiany zwyrodnieniowe trzonów kręgowych. W dniu 19 października 2024 r. ubezpieczony odbył wizytę w poradni neurochirurgicznej gdzie rozpoznano u niego chorobę krążków międzykręgowych lędźwiowych i innych z uszkodzeniem rdzenia kręgowego. W ramach zaleceń lekarskich wskazano konieczność podejmowania rehabilitacji, wykonanie dalszych badań obrazowych, a także prowadzenie oszczędzającego trybu życia. Dowód: wynik badania MR z dn. 11.09.2024 r. – akta organu rentowego, karta wizyty z dn. 19.10.2024 r. – akta organu rentowego. Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2024 r. ubezpieczony zwrócił się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego z ogólnego stanu zdrowia na dalszy okres. W dniu 3 września 2024 r. ubezpieczonemu zostało wystawione zaświadczenie o stanie zdrowia, gdzie rozpoznano u niego zapalenie pasma biodrowo-piszczelowego oraz zapalenie tkanek miękkich. Orzeczeniem z dnia 8 października 2024 r. Lekarz Orzecznik ZUS w oparciu o obowiązujące przepisy stwierdził, że ubezpieczony nie był niezdolny do pracy. W dniu 22 października 2024 r. ubezpieczony złożył sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika. Komisja Lekarska ZUS nr (...) orzeczeniem z dnia 13 listopada 2024 r. w oparciu o obowiązujące przepisy stwierdziła, że ubezpieczony nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją z dnia 21 listopada 2024 r. znak: (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: wniosek z dn. 02.08.2024 r. – akta organu rentowego, zaświadczenie o stanie zdrowia OL-9 z dn. 03.09.2024 r. – akta organu rentowego, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dn. 08.10.2024 r. – akta organu rentowego, sprzeciw z dn. 22.10.2024 r. – akta organu rentowego, orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dn. 13.11.2024 r. – akta organu rentowego, decyzja znak: (...) - (...) z dn. 21.11.2024 r. – akta organu rentowego, przesłuchanie ubezpieczonego D. G. na rozprawie w dn. 08.05.2025 r., (k. 25). U ubezpieczonego rozpoznano zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią oraz przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego. Niemniej ubezpieczony po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego przyznanego na okres 2 miesięcy nie był nadal niezdolny do pracy. W badaniu przedmiotowym stwierdzono u ubezpieczonego sprawny chód, wydolny. Stawał na palcach i piętach. Zniesienie fizjologicznej lordozy kręgosłupa lędźwiowego. Bólowe ograniczenie ruchomości kręgosłupa lędźwiowego, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych wzdłuż całego kręgosłupa. Bolesność palpacyjna kręgosłupa. Objaw szczytowy ujemny. W zakresie kończyn górnych nie stwierdzono zaników mięśniowych, siła mięśniowa obustronnie w normie, odruchy zachowane, bez zaburzeń czucia. W zakresie kończyn dolnych siła i napięcie mięśniowe w normie, odruchy ścięgniste zachowane, bez zaburzeń czucia. Objaw A. ’a dodatni obustronnie przy kącie około 80 stopni. Niewątpliwie ubezpieczony leczył się od kilku lat z powodu bólowych kręgosłupa lędźwiowego – wielopoziomowej dyskopatii. Dyskopatia to szerokie pojęcie obejmujące schorzenia krążka między kręgowego. W większości przypadków jest to pierwszy z etapów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Polega na uwypukleniu jądra miażdżystego, które powoduje ucisk i drażnienie korzeni rdzeniowych, rdzenia kręgowego lub innych struktur kanału kręgowego. Podstawowym objawem dyskopatii jest ból w zajętym odcinku kręgosłupa, z promieniowaniem wzdłuż dróg nerwowych (rwa kulszowa). Ponadto mogą występować zaburzenia czucia powierzchniowego w postaci: drętwienia, mrowienia (w obrębie unerwienia przez uciśnięty nerw rdzeniowy), niedowłady (czyli osłabienie) lub porażenia (czyli całkowite zniesienie siły mięśni) a po dłuższym okresie może dochodzić do zaniku mięśni (widoczne zmniejszenie obwodu np. uda, goleni). Większość dolegliwości spowodowanych dyskopatią (ponad 90%) kwalifikuje się do leczenia nieoperacyjnego. U części pacjentów, dolegliwości spowodowane dyskopatią ustępują samoistnie, jednak u większości pacjentów z tej grupy, dochodzi do kolejnych incydentów, zazwyczaj wymagających już leczenia operacyjnego. Leczenie zachowawcze w pierwszym etapie obejmuje farmakoterapię z zastosowaniem leków o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym oraz miorelaksacyjnym. W leczeniu zachowawczym dużą rolę odgrywają metody z zakresu fizjoterapii. Ubezpieczony od kilku lat leczy się z powodu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa lędźwiowego. Obecnie pozostaje pod kontrolą lekarzy ortopedy i neurochirurga, przyjmował leki przeciwbólowe oraz podejmował rehabilitację. Niemniej w badaniu przedmiotowym nie stwierdzono istotnego upośledzenia sprawności narządu ruchu, a jego dolegliwości bólowe nie uniemożliwiały mu wykonywanie pracy. Nie jest niczym nadzwyczajnym sytuacja, w której pacjent leczący się z powodu schorzeń kręgosłupa jednocześnie pracuje i korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych nawet tych, wykonywanych we własnym zakresie, tj. chodzenie na basen, ćwiczenia domowe czy korzystanie z różnych ofert klubów fitness. Każda choroba kręgosłupa ma swoje okresy remisji i zaostrzeń, a zaostrzenie dolegliwości bólowych kręgosłupa może być leczone w ramach krótkoterminowego zwolnienia lekarskiego. Dowód: opinia biegłego sądowego lekarza z zakresu neurochirurgii z dn. 01.08.2025 r., (k. 31-35), opinia uzupełniająca biegłego sądowego lekarza z zakresu neurochirurgii z dn. 25.09.2025 r., (k. 53-54). Sąd Rejonowy zważył co następuje: Odwołanie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. W niniejszej sprawie odwołujący się D. G. domagał się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń (...) we G. z dnia 21 listopada 2024 r. znak: (...) , odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego poprzez przyznanie mu prawa do tego świadczenia na dalszy okres. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c. , których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Sąd swoje ustalenia faktyczne oparł także na w pełni wiarygodnym – w ocenie Sądu - dowodzie z przesłuchania odwołującego się. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołującemu się należało przyznać prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii biegłego lekarza sądowego z zakresu neurochirurgii. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał sporządzoną na potrzeby sprawy opinie za kompletną, logiczną i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, t.j.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, t.j.; dalej jako ustawa systemowa). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 4). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału (...) do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389). Sąd Najwyższy w powołanej uchwale uznał więc, że niezdolność do pracy jako przesłanka prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przewidzianych ustawą zasiłkową, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Pojęcie to ma autonomiczny charakter i odnosi się do wszystkich świadczeń z "ubezpieczenia chorobowego", których warunkiem przyznania jest niezdolność do pracy z powodu choroby. Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt III UZP 16/15, że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy ( P. D. - (...) : Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, G. 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego. W sprawie bezsporne było, iż z dniem 13 maja 2024 r. odwołujący się wyczerpała okres zasiłkowy, decyzją z dnia 29 lipca 2024 r. znak: (...) organ rentowy przyznał odwołującemu się prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 14 maja 2024 r. do 12 lipca 2024 r. Sporne pozostawało natomiast to, czy po 12 lipca 2024 r. odwołujący się był nadal niezdolny do pracy i mogło przysługiwać mu prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował. Na okoliczność ustalenia, czy odwołujący się po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego przyznanego na okres 2 miesięcy był nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały nadzieję odzyskania zdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku operatora wózka widłowego i czy mógł mieć przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli tak to na jaki okres, czy konieczne było przebadanie odwołującego się przez biegłego innej specjalności i czy zasadne było orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu neurochirurgii. Powołany w sprawie biegły sądowy lekarz z zakresu neurochirurgii rozpoznał u odwołującego się zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego z wielopoziomową dyskopatią oraz przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego. Biegły po zapoznaniu się z aktami sprawy, w szczególności dokumentacją medyczną, a także przeprowadzeniu badania ocenił, że odwołujący po wyczerpaniu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego przyznanego na okres 2 miesięcy nie był nadal niezdolny do pracy. W badaniu przedmiotowym biegły stwierdził u odwołującego się sprawny chód, wydolny. Stawał na palcach i piętach. Zniesienie fizjologicznej lordozy kręgosłupa lędźwiowego. Bólowe ograniczenie ruchomości kręgosłupa lędźwiowego, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych wzdłuż całego kręgosłupa. Bolesność palpacyjna kręgosłupa. Objaw szczytowy ujemny. W zakresie kończyn górnych nie stwierdzono zaników mięśniowych, siła mięśniowa obustronnie w normie, odruchy zachowane, bez zaburzeń czucia. W zakresie kończyn dolnych siła i napięcie mięśniowe w normie, odruchy ścięgniste zachowane, bez zaburzeń czucia. Objaw A. ’a dodatni obustronnie przy kącie około 80 stopni. W uzasadnieniu biegły wskazał, że niewątpliwie odwołujący leczy się od kilku lat z powodu bólów kręgosłupa lędźwiowego - wielopoziomowej dyskopatii. Dyskopatia to szerokie pojęcie obejmujące schorzenia krążka między kręgowego. W większości przypadków jest to pierwszy z etapów choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Termin dyskopatia odnosi się także do potocznej nazwy przepukliny jądra miażdżystego tarczy międzykręgowej kręgosłupa. Polega na uwypukleniu jądra miażdżystego, które powoduje ucisk i drażnienie korzeni rdzeniowych, rdzenia kręgowego lub innych struktur kanału kręgowego. Mechanizm drażnienia jest przede wszystkim związany z uciskiem mechanicznym. Podstawowym objawem dyskopatii jest ból w zajętym odcinku kręgosłupa, z promieniowaniem wzdłuż dróg nerwowych (rwa kulszowa). Ponadto mogą występować zaburzenia czucia powierzchniowego w postaci: drętwienia, mrowienia (w obrębie unerwienia przez uciśnięty nerw rdzeniowy), niedowłady (czyli osłabienie) lub porażenia (czyli całkowite zniesienie siły mięśni) a po dłuższym okresie może dochodzić do zaniku mięśni (widoczne zmniejszenie obwodu np. uda, goleni). W badaniu przedmiotowym neurologicznym można stwierdzić takie objawy jak: osłabienie odruchów ścięgnistych - np. kolanowy (ucisk na nerw rdzeniowy wychodzący pomiędzy kręgami L4 i L5) - ze ścięgna N. ( ucisk na nerw rdzeniowy wychodzący pomiędzy kręgami SI i S2) i objawy rozciągowe - nasilenie dolegliwości bólowych przez naciągnięcie uciśniętych nerwów (np. objaw A. ’a czy objaw J. ). Większość dolegliwości spowodowanych dyskopatią (ponad 90%) kwalifikuje się do leczenia nieoperacyjnego. U części pacjentów, dolegliwości spowodowane dyskopatią ustępują samoistnie, jednak u większości pacjentów z tej grupy, dochodzi do kolejnych incydentów, zazwyczaj wymagających już leczenia operacyjnego. Leczenie zachowawcze w pierwszym etapie obejmuje farmakoterapię z zastosowaniem leków o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym oraz miorelaksacyjnym. W leczeniu zachowawczym dużą rolę odgrywają metody z zakresu fizjoterapii. Na szczególną uwagę zasługują te spośród nich, które wymagają od pacjentów aktywności w procesie usprawniania, oparte są na działaniu bodźców mechanicznych, oferują pacjentom edukację w zakresie prawidłowych wzorców ruchowych. Przykładem może być metoda McKenziego. W przypadkach, kiedy leczenie zachowawcze, oparte na wymienionych wyżej zasadach, zakończyło się niepowodzeniem, oraz w przypadkach nie kwalifikujących się do leczenia zachowawczego (mniej niż 5% pacjentów) proponowana jest interwencja chirurgiczna, najczęściej discektomia, czyli usunięcie części jądra miażdżystego, które uciska korzeń nerwowy. Co więcej biegły wyjaśnił, że zgodnie z zapisem ustawy osoba, która stała się niezdolna do pracy, w pierwszej kolejności ma prawo do zasiłku chorobowego. Zasiłek chorobowy można pobierać maksymalnie przez okres 182 dni, a w przypadku osoby chorej na gruźlicę przez 270 dni. Po wyczerpaniu okresu zasiłkowego osoba, która nadal jest niezdolna do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokuje na odzyskanie zdolności do pracy, może wystąpić o świadczenie rehabilitacyjne maksymalnie na okres 12 miesięcy. O świadczenie może wystąpić także osoba, która została skierowana na badania przez lekarza orzecznika ZUS w celu przyznania renty, a lekarz orzekł, że osoba rokuje na odzyskanie zdolności do pracy. Dalej biegły wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie wiadomo, iż odwołujący się od kilku lat leczy się z powodu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa lędźwiowego. Obecnie był pod kontrolą lekarzy: ortopedy i neurochirurga, przyjmował leki przeciwbólowe oraz rehabilituje się. Niemniej w badaniu przedmiotowym nie stwierdza się istotnego upośledzenia sprawności narządu ruchu. Biegły sądowy zwrócił uwagę, że stwierdzenie zdolności do pracy odwołującego się, nie oznacza, że uznał go za osobę zdrową. Zadaniem biegłego sądowego było stwierdzenie, czy ewentualne dolegliwości bólowe i choroby odwołującego, uniemożliwiają wykonywanie pracy zgodnie z wiekiem, wykształceniem, zawodem wyuczonym czy wykonywanym. Nie jest niczym nadzwyczajnym sytuacja, w której pacjent leczący się np. z powodu schorzeń kręgosłupa jednocześnie pracuje i korzysta z zabiegów rehabilitacyjnych nawet tych, wykonywanych we własnym zakresie jak chodzenie na basen, ćwiczenia domowe czy korzystanie z różnych ofert klubów fitness. Pacjenci korzystają także z możliwości leczenia (rehabilitacji) sanatoryjnej w ramach świadczeń NFZ i za okres pobytu otrzymują zasiłek chorobowy. Biegły sądowy zwrócił także uwagę, że każda choroba kręgosłupa ma swoje okresy remisji i zaostrzeń i nie jest tak, że kręgosłup boli ciągle. Pozostaje kwestią indywidualną, na ile ból uniemożliwia normalne funkcjonowanie i powoduje konieczność korzystania z zasiłku chorobowego. W ocenie biegłego sądowego zaostrzenie dolegliwości bólowych kręgosłupa może być leczone w ramach krótkoterminowego zwolnienia lekarskiego. Do opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu neurochirurgii, zastrzeżenia złożył tylko odwołujący się. Odwołujący się wskazał, że posiada wyłącznie wykształcenie podstawowe, a jego jedyną drogą do zatrudnienia była dotychczas praca fizyczna jako operator wózka widłowego i magazynier, którą wykonywał przez wiele lat i nie miał żadnych innych kwalifikacji zawodowych. To właśnie zdobyte doświadczenie, a nie wykształcenie, pozwalało mu dotąd utrzymać się na rynku pracy, a w obecnym stanie zdrowia z przewlekłymi objawami dyskopatii w ocenie odwołującego się nawet to staje się niemożliwe. Dalej odwołujący się podniósł, że biegły sam wskazywał w opinii, że występowały u niego wielopoziomowa dyskopatia, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, ból promieniujący do kończyny dolnej czy drętwienie czyli klasyczne objawy ucisku na korzenie nerwowe, które mają istotny wpływ na sprawność ruchową. Pomimo tego, biegły stwierdził brak istotnego upośledzenia sprawności. Jego zawód - operatora wózka widłowego i magazyniera – wymaga m.in. pełnej sprawności kończyn dolnych i górnych, a objawy, które u niego występują - ból, drętwienie, ograniczenia ruchowe, zaburzenia czucia i przewlekłe dolegliwości neurologiczne - uniemożliwiają bezpieczne wykonywanie takich zadań. Brak odniesienia się do specyfiki wykonywanego przez niego zawodu czyni opinię niepełną i nieprzydatną dla sprawy. Na marginesie odwołujący wskazał, że biegły stwierdził, iż zaostrzenia choroby można leczyć krótkimi zwolnieniami lekarskimi. Tymczasem jego objawy mają charakter przewlekły, utrzymują się od ponad dwóch lat i nie ustępują mimo leczenia i rehabilitacji. Wskazuje to jednoznacznie, że leczenie wymaga czasu i powinno być kontynuowane, również z pomocą świadczenia rehabilitacyjnego. W związku ze złożonymi zastrzeżeniami odwołujący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej. W opinii uzupełniającej biegły w odniesieniu do zarzutów odwołującego się wskazał, iż odwołujący jest młodym 32 - letnim mężczyzną. Nie ma żadnych przeszkód, aby uzupełnił swoje wykształcenie, a nie ograniczył się jedynie do ukończenia szkoły podstawowej. Nie przekonująca była zatem argumentacja, iż nie ma kwalifikacji do żadnej pracy. Dalej biegły podniósł, że odwołujący do 13 maja 2024 r. pobierał zasiłek chorobowy przez okres 182 dni. W dniu 2 maja 2024 r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, a w dniu 22 lipca 2024 r. Lekarz Orzecznik ZUS uznał, że odwołujący był niezdolny do pracy i przyznał prawo do świadczenia rehabilitacyjnego licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego na okres 2 miesięcy. Dlatego, niejako wstecznie, Lekarz Orzecznik ZUS w dniu 22 lipca 2024 r. uznał odwołującego za niezdolnego do pracy od 14 maja 2024 r. Ocena zdolności do pracy musi mieć zachowaną ciągłość, dlatego biegły sądowy był zobowiązany do oceny stanu zdrowia odwołującego się po 13 lipca 2024 r., tak jak Lekarz Orzecznik ZUS był zobowiązany do oceny stanu zdrowia po 13 maja 2024 r. Na marginesie biegły wyjaśnił, iż nie kwestionował faktu, że odwołujący się leczy się z powodu dolegliwości bólowych kręgosłupa lędźwiowego i że charakter tych dolegliwości był przewlekły, a także nie kwestionował opinii innych lekarzy, ale biegły w swojej niezależności zachowuje sobie prawo do własnej opinii w przedmiotowej sprawie. Do opinii uzupełniającej zastrzeżenia złożył odwołujący się wskazuj, że opinia biegłego sądowego nie spełniała wymogów rzetelności i kompletności, a jej treść w istotnej części wykracza poza zakres zleconych mu czynności. Biegły, zamiast ograniczyć się do oceny zdolności do pracy z przyczyn zdrowotnych, dokonał oceny jego wykształcenia, wieku oraz możliwości przekwalifikowania się, co nie mieści się w zakresie opinii medycznej i nie stanowi odpowiedzi na pytanie postawione przez Sąd. Biegły błędnie odniósł się również do celu świadczenia rehabilitacyjnego, sugerując możliwość wykorzystania go do zdobycia nowego wykształcenia. Tymczasem świadczenie to służy wyłącznie odzyskaniu zdolności do pracy i powrotowi do dotychczasowego zatrudnienia. Wniosek o jego przedłużenie złożyłem niezwłocznie po otrzymaniu decyzji ZUS, a ewentualne przesunięcia terminów wynikały z opóźnień po stronie organu rentowego. Dalej odwołujący się podniósł, iż opinia biegłego była ponadto niepełna, gdyż nie uwzględnia specyfiki jego pracy jako operatora wózka widłowego, w której obsługiwał ciężki sprzęt i przewoził ładunki o znacznej masie. Występujące u niego drętwienie kończyn stanowiły realne zagrożenie dla bezpieczeństwa, czego biegły nie przeanalizował, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia o zdolności do pracy. Biegły pominął również opinię neurochirurga z 19 września 2024 r., w której jednoznacznie wskazano zakaz wykonywania przeze mnie pracy fizycznej. Dokument ten został sporządzony przez lekarza specjalistę po osobistym badaniu i ma istotne znaczenie dla oceny zdolności do pracy, co czyni jego pominięcie poważnym uchybieniem. Odnosząc się do złożonych przez odwołującego się zastrzeżeń do opinii uzupełaniającej należy wskazać, iż w ocenie Sądu zastrzeżenia zgłoszone do uzupełniającej opinii biegłego miały charakter wyłącznie polemiczny i nie wskazywały na jakiekolwiek uchybienia merytoryczne, metodologiczne czy logiczne w sporządzonej opinii. Biegły sądowy w sposób szczegółowy i kompleksowy odniósł się do stanu zdrowia odwołującego się, dokonując jego oceny zarówno na podstawie dokumentacji medycznej, jak i przeprowadzonego badania. Sporządzona opinia i opinia uzupełniająca była jasna, spójna i wyczerpująca, a jej treść umożliwiła Sądowi dokonanie pełnej i wszechstronnej oceny zasadności zgłoszonych roszczeń. W konsekwencji, Sąd uznał, że materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie wyjaśniony, a dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w kierunku kolejnej opinii uzupełniającej bądź opinii innego zespołu biegłych tych samych specjalności byłoby niecelowe. Samo niezadowolenie strony z treści opinii, która nie jest dla niej korzystna, nie stanowi wystarczającej przesłanki do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę. Sąd ma prawo pominąć wnioski dowodowe, jeżeli uzna, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały już dostatecznie wyjaśnione (por. wyrok SN z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24). Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt I USK 307/23, specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli taki dowód został już przez Sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie „w razie potrzeby”. Nie można przyjąć, że Sąd zobowiązany jest do dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez Sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858). Zarzuty odwołującego się do opinii uzupełniającej biegłego sądowego nie mogły odnieść skutku, gdyż nie wskazują na żadne uchybienia, które podważałyby wartość dowodową opinii. Mają one charakter polemiczny i wynikają wyłącznie z niezadowolenia strony z niekorzystnych dla niej wniosków biegłego. Wbrew twierdzeniom odwołującego, biegły nie przekroczył zakresu swoich kompetencji. Odniesienie się do kwestii wykształcenia i doświadczenia zawodowego nastąpiło jedynie w odpowiedzi na argumentację samego odwołującego, który twierdził, że z uwagi na brak kwalifikacji nie może wykonywać żadnej innej pracy. Biegły nie oceniał perspektyw zawodowych odwołującego. Uwagi te nie stanowiły podstawy jego wnioskowania i nie wykraczały poza zakres opinii. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący rzekomego niezrozumienia przez biegłego celu świadczenia rehabilitacyjnego. Biegły prawidłowo skupił się na ocenie, czy po 12 lipca 2024 r. odwołujący był nadal niezdolny do pracy z przyczyn zdrowotnych. Kwestie proceduralne związane z terminami złożenia wniosków pozostają bez wpływu na ocenę medyczną, która była przedmiotem opinii. Za chybiony należy uznać zarzut nieuwzględnienia specyfiki pracy operatora wózka widłowego. Biegły dokonał oceny stanu zdrowia odwołującego w oparciu o pełne badanie przedmiotowe, w którym nie stwierdzono istotnych deficytów neurologicznych – siła mięśniowa była prawidłowa, odruchy zachowane, brak było zaburzeń czucia czy zaników mięśniowych. W świetle tych ustaleń nie można przyjąć, aby istniały obiektywne przeciwwskazania medyczne do wykonywania pracy fizycznej. Subiektywne dolegliwości bólowe, które mogą ulegać okresowym zaostrzeniom, nie są równoznaczne z trwałą lub długotrwałą niezdolnością do pracy. Nie można również podzielić zarzutu pominięcia opinii neurochirurga z 19 września 2024 r. Biegły miał dostęp do całej dokumentacji medycznej i jako osoba posiadająca wiadomości specjalne miał prawo do samodzielnej oceny materiału dowodowego. Odmienność wniosków nie świadczy o pominięciu dokumentu, lecz o niezależnej ocenie biegłego. Należy przy tym podkreślić, że opinia ta dotyczyła okresu wcześniejszego, podczas gdy zadaniem biegłego było ustalenie zdolności do pracy po 12 lipca 2024 r. W konsekwencji, w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu neurochirurgii i jego opinii uzupełaniającej. Przedmiotowe opinię były w ocenie Sądu spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstała ona w oparciu o badanie i wywiad z odwołującym się, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy. Reasumując, Sąd uznał opinię biegłego sporządzoną i uwzględnioną w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodną, podzielając dokonane w niej ustalenia i uznając, że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłego stanowiska ani kolejnego uzupełniania go w świetle złożonych przez odwołującego się zastrzeżeń, które stanowiły jedynie nieuzasadnioną z nimi polemikę. Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinia biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii, dokumentacja medyczna oraz wyjaśnienia odwołującego się, pozwolił Sądowi na dokonanie ustaleń, zgodnie z którymi stan zdrowia odwołującego się nie uzasadniał przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego po dniu 13 lipca 2024 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie w całości. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.