IV U 579/13

Sygn. akt IV U 579/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2014r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant st. sekr. sądowy Marta Żuk po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2014r. w Siedlcach na rozprawie odwołania J. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 18 marca 2013 r. (Nr (...) ) w sprawie J. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy dla inwalidy wojennego oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 579/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18.03.2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia prawa do renty inwalidy wojennego J. M. . W uzasadnieniu decyzji pozwany ZUS stwierdził, że składając wniosek o to świadczenie, ubezpieczony nie złożył żadnego nowego dokumentu. Organ rentowy wskazał, że o to samo świadczenie toczyło się postępowanie w 2009 r. i wówczas decyzją z dnia 13.05.2009 r. odmówiono J. M. prawa do renty inwalidy wojennego. W niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył ubezpieczony J. M. , który zarzucił decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu przez ZUS, że do wniosku ubezpieczony nie dołączył żadnych nowych dokumentów świadczących, że niezdolność do pracy powstała w okresie „wrzesień 1939” w sytuacji, gdy już na etapie postępowania przed organem rentowym złożył zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wystawione przez lekarza psychiatrę z dnia 14.02.2013 r. wskazujące na związek wydarzeń II wojny światowej ze stanem zdrowia ubezpieczonego. Ponadto w uzasadnieniu odwołania J. M. twierdził, iż lekarz psychiatra w zaświadczeniu wskazał, że w związku z odebraniem go rodzicom w czasie wojny, występują u niego objawy depresyjno-neurasteniczne będące następstwem tego zdarzenia. W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wnosił o jego oddalenie. Pozwany argumentował, że decyzją z dnia 13.05.2009 r. został rozstrzygnięty spór o to samo świadczenie. Ubezpieczony nie odwoływał się wówczas od tamtej decyzji. Pozwany ZUS w swoich wywodach podkreślił, iż Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia 06.05.2009 r. stwierdziła niezdolność do pracy J. M. , ale niezdolność ta nie powstała we wrześniu 1939 r. W dalszej części odpowiedzi na odwołanie pozwany ZUS przytoczył treść przepisów art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 371 ze zm.). Zdaniem organu rentowego odwołanie nie wnosi do sprawy nowych dowodów faktycznych i prawnych, albowiem nie zostały wskazane nowe okoliczności dotyczące niezdolności do pracy ubezpieczonego. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Ubezpieczony J. M. ur. (...) jest uprawniony do emerytury. W dniu 12.01.2009 r. wystąpił on z wnioskiem do pozwanego Oddziału ZUS o przyznanie mu prawa do renty inwalidy wojennego. Do wniosku załączył dokumenty wystawione przez Związek (...) Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych potwierdzające, że jest on członkiem tej organizacji od 2004 r. Do wniosku załączył oświadczenie, w którym opisał losy wojenne swojej rodziny i swoje własne (k. 9 t. I a. r.). Z tego oświadczenia wynikało, iż w listopadzie 1943 r. był wraz z siostrą wieziony przez okupantów z B. w kierunku Niemiec. W czasie transportu J. M. był wykupiony w czasie postoju na terenie S. przez okolicznych mieszkańców i trafił wraz z siostrą do rodziny zamieszkałej we wsi S. , gdzie spędził okres do zakończenia wojny. Przeżycia te odbiły się na jego zdrowiu psychicznym. Ubezpieczony załączył do wniosku zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę M. A. (1) z dnia 09.04.2009 r., tj. po dacie wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS, z rozpoznaniem zespołu neurasteniczno-depresyjnego po przeżyciach w okresie drugiej wojny światowej spowodowane eksterminacją we wrześniu 1939 r. (k. 71 a. l.) Komisja lekarska ZUS w dniu 06.05.2009 r. zdiagnozowała u wnioskodawcy następujące schorzenia: chorobę niedokrwienną serca II CCS, nadciśnienie tętnicze, okresowy zespół bólowy kręgosłupa, zaćmę obu oczu, stan po usunięciu Ca w okolicy skroniowej (k. 74-75 a. l.). Komisja lekarska nie stwierdziła, aby niezdolność do pracy powstała we wrześniu 1939 r. Komisja nie odniosła się do zaświadczenia lekarza psychiatry. Orzeczenie komisji lekarskiej było podstawą do wydania decyzji z dnia 13.05.2009 r., na mocy której odmówiono ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z pobytem w miejscu odosobnienia na podstawie cytowanej wyżej ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach… (k. 33 t. I a. r. ). J. M. nie odwołał się od przytoczonej decyzji. W dniu 15.02.2013 r. złożył kolejny wniosek o to samo świadczenie i jednocześnie załączył zaświadczenie lekarskie o identycznej treści wystawione przez tego samego lekarza psychiatrę opatrzone datą 14.02.2013 r. (k. 77 a. l.). Pozwany ZUS uznał, że zaświadczenie to nie jest nową okolicznością w sprawie i zaskarżoną decyzją z dnia 18.03.2013 r. umorzył postępowanie na podstawie art. 105 kpa (k. 11 t. II a. r.). Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego przeprowadził dowód z opinii biegłych lekarza psychiatry i psychologa (k. 18-20 a. s.). Biegli po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną oraz po przeprowadzeniu badań przedmiotowych stwierdzili u J. M. : aktualne funkcjonowanie intelektualne w granicach inteligencji niższej niż przeciętna, osłabienie funkcji poznawczych na skutek zmian organicznych w CUN, które w umiarkowanym stopniu wpływają na funkcjonowanie opiniowanego, łagodne zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia depresyjne, adaptacyjne w wywiadzie. Zdaniem biegłych badania te nie dają podstaw do stwierdzenia, że opiniowany w przeszłości, jak i obecnie był niezdolny do pracy z przyczyn psychiatrycznych, a jego dolegliwości nie miały związku z przeżyciami z okresu wojny. Na rozprawie pełnomocnik ubezpieczonego popierając odwołanie wnosił o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka lekarza psychiatry M. A. (1) na okoliczność leczenia ubezpieczonego, a także wnosił o wywołanie opinii innych biegłych tych samych specjalności (k. 29 a. s.). W piśmie procesowym pełnomocnik ubezpieczonego zarzucił, iż biegli nie wskazali w uzasadnieniu opinii, na podstawie jakich przesłanek wysnuli wnioski zawarte w opinii ani nie przytoczyli jakie badania przeprowadzili. Ponadto pełnomocnik zarzucił, iż biegli nie odnieśli się do całej dokumentacji medycznej (k. 31-32 a. s.). Na kolejnej rozprawie pełnomocnik popierał wniosek o wezwanie biegłych na rozprawę, jednakże oświadczył, że nie jest w stanie postawić szczegółowych pytań do biegłych (k. 38 a. s.). Sąd oddalił ten wniosek dowodowy. W ocenie Sądu zarzuty postawione w piśmie procesowym wobec opinii są gołosłowne. W aktach sprawy znajduje się formularz badań sądowo-lekarskich poprzedzających opinię (k. 18-19 a. s.) W formularzu tym biegli opisali dokumentację medyczną, w tym zaświadczenie lekarza psychiatry M. A. , a także wskazali rodzaj badań, które przeprowadzili w trakcie wywiadu lekarskiego. Biegli podkreślili, iż ubezpieczony nie leczy się u lekarza psychiatry, a ponadto brak jest jakiejkolwiek dokumentacji z leczenia psychiatrycznego z lat 60-tych do 90-tych. Zdaniem Sądu opinia biegłych odpowiada wymogom art. 285 kpc . Wnioski biegłych zostały poparte wynikami własnych testów, a także szczegółowego wywiadu lekarskiego. Przedstawione wnioski są logiczne i przekonywujące. Sąd uznał, że wzywanie biegłych na rozprawę, bez wskazania jakie konkretne pytania miałyby być zadane, byłoby niecelowe. Pełnomocnik nie był w stanie sprecyzować, jakie kwestie podlegałyby wyjaśnieniu przez biegłych w ustnej opinii. Na marginesie należy stwierdzić, iż zaświadczenie lekarskie lekarza psychiatry o identycznej treści wydane w 2009 r. i 2013 r. bez leczenia w tym przedziale czasowym budzą wątpliwości, co do wiarygodności tych dokumentów pod względem medycznym. Reasumując, Sąd Okręgowy przyjął, iż opinia biegłych jest miarodajnym i obiektywnym dowodem stanu zdrowia psychicznego wnioskodawcy. Sąd podzielając wnioski zawarte w tej opinii uznał, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy z przyczyn psychiatrycznych w związku z przeżyciami wojennymi. W tej sytuacji Sąd uznał, ze nie została spełniona przesłanka art. 12 ust. 2 . pkt 1 w zw. z art. 3 i 4 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 24.01.1991 r. i stąd też z mocy art. 477 14 § 1 kpc orzeczono jak w sentencji.