IV U 554/23

Sygnatura akt IV U 554/23 gm ​ WYROK ​ W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Barbara Guzik-Szymura Protokolant: Monika Trybuł po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 roku we Wrocławiu na rozprawie sprawy z odwołania U. M. od decyzji (...) Oddział we G. z dnia 12 kwietnia 2023 roku, znak: (...) o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy I. 
        zmienia zaskarżoną decyzję (...) Oddział we G. z dnia 12 kwietnia 2023 roku, znak: (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującemu się U. M. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 roku za dalsze 24% trwałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 30.456,00 zł (trzydzieści tysięcy złotych czterysta pięćdziesiąt sześć złotych); II. 
        oddala odwołane w pozostałym zakresie; III. 
        koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygnatura akt IV U 554/23 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: (...) (...) Oddział we G. u, na podstawie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 lipca 2022 r., przyznał ubezpieczonemu U. M. jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy jakiemu ubezpieczony uległ w dniu 27 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska (...) orzeczeniem z dnia 13 marca 2023 r. ustaliła, że stały uszczerbek na zdrowiu wynosi 26%, zatem ubezpieczonemu przysługiwało odszkodowanie w wysokości 32.994,00 zł, tj. 26 x 1.269,00 zł za każdy procent stałego uszczerbku na zdrowiu. Nadto, organ rentowy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzją z dnia 27 października 2022 r. wypłacono ubezpieczonemu jednorazowe odszkodowanie w wysokości 6.798,00 zł, tj. 6 x 1.133,00 zł za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Na kwotę do wypłaty składa się: jednorazowe odszkodowanie w kwocie 25.380,00 zł, tj. 20 x 1.269,00 zł za każdy procent uszczerbku na zdrowiu oraz wyrównanie w wysokości 816,00 zł, tj. 6 x 136,00 zł wynikające ze zwiększenia stawki za każdy procent uszczerbku na zdrowiu od kwietnia 2023 r. Jednocześnie, organ rentowy powyższym rozstrzygnięciem uchylił decyzję z dnia 27 października 2022 r. oraz 2 stycznia 2023 r. Ubezpieczony U. M. pismem z dnia 24 lipca 2023 r . (data stempla pocztowego, k. 38) wniósł odwołanie od ww. decyzji organu rentowego – (...) Oddział we G. z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: (...) . Zaskarżając decyzję ubezpieczony wniósł o jej zmianę poprzez ustalenie, że doznał 80% stałego uszczerbku na zdrowiu i w związku z tym przyznanie mu jednorazowego odszkodowania wynoszącego 101.520,00 zł. Uzasadniając swoje stanowisko ubezpieczony wskazał, że zaskarżonej decyzji zarzucał zaniżenie wysokości jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. W następstwie błędnych ustaleń w przedmiocie doznanych urazów, ich charakteru i rozmiaru uszczerbku na zdrowiu oraz skutków ubocznych związanych z wypadkiem organ rentowy ustalił stały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 26%. Dalej ubezpieczony wskazał, że zaświadczenie wystawione przez (...) (...) (...) we G. potwierdza, że uraz głowy ze złamaniem kości czaszki, wstrząśnienie mózgu i liczne krwiaki oraz uszkodzenie kory mózgowej wraz z ważnymi ośrodkami spowodował encefalopatię, zaburzenia pamięci, koncentracji, zaburzenia snu, funkcjonowania w życiu codziennym oraz zawodowym. Wymienione obrażenia potwierdzają zasadność zakwalifikowania 50% stałego uszczerbku na zdrowiu. Nadto, ubezpieczony wskazał, że doznał następujących urazów w wyniku wypadku: złamanie łuski kości skroniowej lewej, krwiak podtwardówkowy okolicy skroniowej lewej, krwiak przymózgowy okolicy czołowej prawej, krwawienie podpajęczynkowe tylno-bocznej części prawej szczeliny Ł. oraz bruzdach korowych na podstawie prawego płata skroniowego oraz przedniej części prawej płata ciemieniowego. Dalej ubezpieczony podniósł, że obrażenia głowy okazały się najgorsze i do dnia dzisiejszego sprawiały, że nie był w stanie bez tabletek i odpowiednich zabiegów funkcjonować i pracować. Komisja Lekarska (...) zakwalifikowała jego uraz w pozycji 10a i przyznała 6% uszczerbek na zdrowi, co w opinii ubezpieczonego było krzywdzące. Nadto, ubezpieczony wskazał, że co do ustalonego uszczerbku z pozycji 58a w wysokości 10%, z pozycji 104 w wysokości 5% nie ma zastrzeżeń. Natomiast w zakresie ustalonego uszczerbku z pozycji 99a w wysokości 5% wskazał, że było to ustalenie zbyt małe, pozycja ta nie do końca odnosiła się do jego przypadku, albowiem miał złamaną łopatkę w kilku miejscach, która zarastała się 2 lata, a przez okres 3 lat musiał być poddawany rehabilitacji. Co więcej ubezpieczony podniósł, że nie uwzględniono w orzeczeniu następstw powypadkowych jakie nastąpiły, tj. uszkodzenia kręgosłupa, rdzenia kręgowego i ich następstw. W ocenie ubezpieczonego do zakwalifikowania jego urazu w tym zakresie odpowiednia byłaby pozycja 93h lub 94a, zaś sam uszczerbek na zdrowiu winien wynosić 10% (k. 3-7). Odpowiadając na odwołanie , (...) Oddział we G. , w piśmie z dnia 14 czerwca 2023 r., wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji (k. 26-27). Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. ubezpieczony U. M. wskazał, że domaga się przyznania jednorazowego odszkodowania za skutki wypadku przy pracy za łączny uszczerbek na zdrowiu w wysokości 56%, nie cofając jednak odwołania w pozostałym zakresie ze zrzeczeniem się roszczenia i nie uzyskawszy zgody organu rentowego, którego pełnomocnik nie był obecny na rozprawie, na cofnięcie odwołania w tej części bez zrzeczenia się roszczenia. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony U. M. urodził się (...) Od 1 września 1989 r. prowadził działalność gospodarczą m.in. w zakresie produkcji magnetycznych i optycznych niezapisanych nośników informacji pod firmą (...) z siedzibą we G. , z którego to tytułu podlegał pod ubezpieczenie wypadkowe. Okoliczności bezsporne. W dniu 27 sierpnia 2016 r. ubezpieczony w ramach zwykłych czynności związanych z prowadzaniem działalności gospodarczej postanowił wymierzyć i dociąć w kasetowej płytce sufitowej otwór uszczelniający. Rozstawił drabinę wysuwaną i wszedł na nią, aby wymierzyć otwór, kiedy to nagle górna część drabiny zsunęła się i ubezpieczony spadł na maszynę, a następnie upadł na posadzkę tracąc przytomność. Ubezpieczony został przewieziony do szpitala, gdzie rozpoznano uraz śródczaszkowy, wstrząśnienie mózgu, liczne złamania żeber oraz złamanie łopatki. Ubezpieczony zgłosił do organu rentowego ww. zdarzenie w dniu 30 września 2016 r. Następnie w dniu 6 grudnia 2016 r. sporządzono kartę wypadku nr (...) , w której uznano zdarzenie za wypadek przy pracy, a także nie stwierdzono naruszenia obowiązujących przepisów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, ani innych regulacji dotyczących ochrony życia i zdrowia. Ponadto wykluczono, aby ubezpieczony znajdował się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. W toku postępowania przed organem rentowym ustalono, że ubezpieczony na dzień wypadku przy pracy nie zalegał z opłacaniem składek na ubezpieczenia społeczne. Dowód:  karta wypadku nr (...) z dn. 06.12.2016 r. – akta organu rentowego;  zapytanie o zaleganie z opłacaniem składek w dniu wypadku – akta organu rentowego;  notatka w sprawie ustalenia uprawnień do świadczeń wypadkowych z dn. 27.08.2016 r. – akta organu rentowego. W dniu 27 sierpnia 2016 r. ubezpieczony był hospitalizowany na Oddziale Neurochirurgii, celem konsultacji neurochirurgicznej, gdzie stwierdzono, że nie wymagał on leczenia neurochirurgicznego, a wskazana była hospitalizacja na Oddziale Chirurgicznym. W okresie od 27 sierpnia 2016 r. do 9 września 2016 r. ubezpieczony był hospitalizowany na Oddziale Chirurgii Ogólnej, gdzie rozpoznano u niego uraz śródczaszkowy, wstrząśnienie, liczne złamania żeber oraz złamanie łopatki. Nadto, w wykonanej diagnostyce obrazowej stwierdzono złamanie łuski kości skroniowej lewej, krwiak podtwardówkowy okolicy skroniowej lewej, krwiak przymózgowy okolicy czołowej prawej, krwawienie podpajęczynówkowe w tylno-bocznej części prawej szczeliny Sylwiusza oraz bruzdach korowych na podstawie prawego płata skroniowego oraz w przedniej części prawego płata ciemieniowego, korowe wyznaczenia w prawym płacie skroniowym, stłuczenie płuca lewego, szczelinowa odma opłucnowa lewa, płyn w lewej jamie opłucnowej, wieloodłamkowe złamanie podgrzebieniowej części lewej łopatki oraz złamani żeber po stronie lewej od I do IX. W badaniu TK głowy z dnia 23 grudnia 2016 r. stwierdzono drobne ogniska obniżenia gęstości w lokalizacji jąder podkorowych przemawiające za przebytymi zmianami naczyniopochodnymi oraz całkowitą regresję cech krwawienia w zakresie mózgowia. W dniu 17 stycznia 2017 r. ubezpieczony odbył wizytę w poradni neurologicznej, gdzie rozpoznano u niego urazowy krwotok podtwardówkowy oraz powierzchowny uraz szyi. Natomiast w dniu 16 lutego 2017 r. odbył kolejną wizytę w poradni neurologicznej. Kolejno w dniu 24 maja 2017 r. odbył wizytę w poradni chirurgii ogólnej. Badanie MR kręgosłupa szyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r. wykazało na poziomie C4/C5 widoczną centralną wypuklinę krążka międzykręgowego uciskającą na worek oponowy, w trzonach kręgowych widoczne zmiany zwyrodnieniowe pod postacią osteofitów, natomiast rdzeń kręgowy bez zmian ogniskowych. Podczas badania EMG z dnia 26 czerwca 2017 r. rozpoznano u ubezpieczonego mononeuropatię kończyn górnych. Poza wydłużeniem latencji fali F w nerwie łokciowym prawym pozostałe badania nerwów obu kończyn górnych były prawidłowe. W dniu 26 lipca 2017 r. ubezpieczony odbył wizytę w poradni chirurgii ogólnej oraz w poradni neurologicznej w związku z doznanymi urazami i utrzymującymi się stanami bólowymi. W dniu 21 września 2017 r. ubezpieczony odbył wizytę w poradni chirurgii urazowo-ortopedycznej, gdzie rozpoznano u niego inne przemieszczenia krążka międzykręgowego szyjnego. Ubezpieczono zalecono ćwiczenia rehabilitacyjne oraz skierowano do poradni neurochirurgicznej. Kolejno w dniach 8 sierpnia 2018 r. oraz 21 marca 2019 r. ubezpieczony odbył wizyty w poradni neurologicznej. Dowód:  karta informacyjna z dn. 27.08.2016 r. – akta organu rentowego.  karta informacyjna z dn. 09.09.2016 r. – akta organu rentowego.  wynik badania TK z dn. 23.12.2016 r. – akta organu rentowego.  karta wizyt z dn. 17.01.2017 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 16.02.2017 r. – akta organu rentowego.  wynik badania MR z dn. 28.04.2017 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 24.05.2017 r. – akta organu rentowego.  wynik badania EMG z dn. 26.06.2017 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 26.06.2017 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 26.06.2017 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 21.09.2017 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 08.08.2018 r. – akta organu rentowego.  karta wizyty z dn. 21.03.2019 r. – akta organu rentowego. Ubezpieczony w dniu 28 lutego 2018 r. został skierowany do objęcia leczeniem specjalistycznym w poradni zdrowia psychicznego. Od 20 marca 2018 r. był leczony w poradni z rozpoznaniem łagodnych zaburzeń funkcji poznawczych z dominacją objawów uszkodzenia płatów czołowych oraz zespołu stresu pourazowego. W toku procesu leczniczego obserwowano wyraźne osłabienie koncentracji, podzielności i przerzutności uwagi, osłabioną zdolność uczenia się, osłabienie zdolności planowania, organizowania i wykonywania czynności złożonych oraz celowych. Dalej obserwowano osłabienie sprawności w zakresie planowania wypowiedzi – osłabiona dyscyplina i precyzja myślenia, wypowiedzi depresyjne, często na dużym poziomie ogólności, tempo mowy nierówne. W badaniu MR mózgowia z dnia 28 kwietnia 2021 r. stwierdzono obustronnie w istocie białej półkuli mózgu widoczne pojedyncze, drobne ogniska hiperintensywne w obrazach T2-zal. i T2-tirm mogące odpowiadać przebytym zmianom naczyniopochodnym. Ubezpieczony w okresie od 4 lipca 2020 r. do 18 lipca 2020 r., od 14 sierpnia 2021 r. do 28 sierpnia 2021 r. oraz od 13 sierpnia 2022 r. do 27 sierpnia 2022 r. był uczestnikiem turnusów rehabilitacyjnych w Centrum (...) . Ubezpieczony ze względu na nieodwracalny charakter choroby wymagał stałego leczenia w postaci farmakoterapii, mikropolaryzacji mózgu oraz psychoterapii. Pomimo leczenia i intensywnej rehabilitacji funkcji poznawczych, objawy i odchylenia neurologiczne utrzymywały się nadal. Występujące objawy u ubezpieczonego spełniały kryteria zaburzeń neurologicznych i psychicznych uwarunkowanych ograniczenie – encefalopatia ze zmianami charakterologicznymi w stopniu umiarkowanym. Dowód:  historia choroby – poradnia zdrowia psychicznego – akta organu rentowego,  zaświadczenie lekarskie z dn. 17.08.2018 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie lekarskie z dn. 25.01.2019 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 13.05.2020 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie z dn. 15.06.2020 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 17.06.2020 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 01.07.2020 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 22.07.2020 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 16.09.2020 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 20.01.2021 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 28.04.2021 r. – akta organu rentowego,  wynik badania MR z dn. 28.04.2021 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 02.06.2021 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie z dn. 30.07.2021 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 13.12.2021 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 23.02.2022 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 16.03.2022 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie z dn. 06.05.2022 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 18.05.2022 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 06.07.2022 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie z dn. 01.08.2022 r. – akta organu rentowego,  karta wizyty z dn. 03.08.2022 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie lekarskie z dn. 14.12.2022 r. – akta organu rentowego. Badanie TK klatki piersiowej z dnia 16 grudnia 2022 r. wykazało m.in. gładko konturowane odcinkowe pogrubienie opłucnej, deformację pourazową łopatki lewej – stan po przebytym wieloodłamkowym złamaniu, zniekształceniu jej trzonu wraz z kątowym ustawieniem w okolicy kąta dalszego, cechy podwichnięcia w stawie barkowo-obojczykowym lewym czy stan po przebytych złamaniach żeber strony lewej. Badanie EMG z dnia 11 stycznia 2023 r. wykazało zmiany mieszane polineuropatyczno-korzeniowe w badanych nerwach obu kończyn górnych. U ubezpieczonego pomimo wieloletniego leczenia w poradni zdrowia psychicznego oraz stosowanego leczenia i intensywnej rehabilitacji poznawczych obserwowało się pogorszenie stanu zdrowia, w tym zmniejszenie sprawności umysłowej, szczególnie utratę pamięci werbalnej i niewerbalnej, uczenia się, wnioskowania, spostrzegania, logicznego myślenia i orientacji wzrokowo-przestrzennej. Mimo stosowania farmakoterapii, tj. leków przeciwdepresyjnych oraz prokognitywnych obserwowało się ich mierną skuteczność. Dowód:  wynik badania TK z dn. 16.12.2022 r. – akta organu rentowego,  wynik badania EMG z dn. 11.01.2023 r. – akta organu rentowego,  zaświadczenie lekarskie z dn. 15.05.2023 r., k. 23-24, 58-59. Wnioskiem z dnia 18 lipca 2022 r. ubezpieczony zwrócił się do (...) Oddział we G. o wypłatę jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. W dniu 10 sierpnia 2022 r. organ rentowy ustalił uprawnienia ubezpieczonego do świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego. Orzeczeniem z dnia 19 września 2022 r. Lekarz Orzecznik (...) ustalił w oparciu o obowiązujące przepisy 6% stałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. nr pozycji tabeli 10a, tj. łagodne zaburzenia procesów poznawczych – pourazowe. Decyzją z dnia 27 października 2022 r., znak: (...) organ rentowy przyznał U. M. jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. za 6% stałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 6.798,00 zł. W dniu 12 grudnia 2022 r. ubezpieczony złożył odwołanie od ww. decyzji. Natomiast w dniu 20 grudnia 2022 r. ubezpieczony złożył sprzeciw od orzeczenia Lekarza Orzecznika (...) z dnia 19 września 2022 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W dniu 20 grudnia 2022 r. Główny Lekarz Orzecznik przywrócił ubezpieczonemu termin na wniesienie sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika (...) z dnia 19 września 2022 r. W związku z przywróceniem ubezpieczonemu terminu na wniesienie sprzeciwu odwołaniu z dnia 12 grudnia 2022 r. nie nadano biegu sądowego. Orzeczeniem z dnia 28 grudnia 2022 r. Komisja Lekarska (...) nr (...) ustaliła w oparciu o obowiązujące przepisy 6% stałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. nr pozycji tabeli 10a. Decyzją z dnia 2 stycznia 2023 r., znak: (...) organ rentowy przyznał U. M. jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. za 6% stałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 6.798,00 zł. Pismem z dnia 16 stycznia 2023 r. Przewodniczący Komisji Lekarskich (...) przedstawił Naczelnemu Lekarzowi (...) sprawę ubezpieczonego z prośbą o rozpatrzenie w trybie zwierzchniego nadzoru. Pismem z dnia 1 lutego 2023 r. Naczelny Lekarz (...) przekazał do ponownego rozpatrzenia w trybie nadzoru przez komisję lekarską sprawę ubezpieczonego w związku z budzącym wątpliwości orzeczeniem Komisji Lekarskiej (...) z dnia 28 grudnia 2022 r. Orzeczeniem z dnia 13 marca 2023 r. Komisja Lekarska (...) nr (...) ustaliła w oparciu o obowiązujące przepisy 26% stałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. nr pozycji tabeli 10a – 6%, 58a – 10%, 99a – 5% oraz 104 – 5%, łącznie 26%. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: (...) organ rentowy przyznał U. M. jednorazowe odszkodowanie z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. za 26% stałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 32.994,00 zł. Jednocześnie, organ rentowy uchylił wcześniejsze decyzje z dnia 27 października 2022 r. oraz 2 stycznia 2023 r. i dokonał rozliczenia wcześniej wypłaconych odszkodowań. Dowód:  zaświadczenie o stanie zdrowia OL-9 z dn. 11.07.2022 r. – akta organu rentowego,  wniosek z dn. 18.07.2022 r. – akta organu rentowego,  notatka w sprawie ustalania uprawnień do świadczeń wypadkowych z dn. 10.08.2022 r. – akta organu rentowego,  orzeczenie Lekarza Orzecznika (...) z dn. 19.09.2022 r. – akta organu rentowego,  decyzja znak: (...) z dn. 27.10.2022 r. – akta organu rentowego,  odwołanie od decyzji z dn. 12.12.2022 r. – akta organu rentowego,  sprzeciw z dn. 20.12.2022 r. – akta organu rentowego,  pismo organu rentowego z dn. 20.12.2022 r. – akta organu rentowego,  pismo organu rentowego z dn. 21.12.2022 r. – akta organu rentowego,  orzeczenie Komisji Lekarskiej (...) nr (...) z dn. 28.12.2022 r. – akta organu rentowego,  decyzja znak: (...) z dn. 02.01.2023 r. – akta organu rentowego,  pismo organu rentowego z dn. 16.01.2023 r. – akta organu rentowego,  pismo organu rentowego z dn. 16.01.2023 r. – akta organu rentowego,  pismo Naczelnego Lekarza (...) z dn. 01.02.2023 r. – akta organu rentowego,  orzeczenie Komisji Lekarskiej (...) nr (...) z dn. 13.03.2023 r. – akta organu rentowego,  decyzja znak: (...) z dn. 12.04.2023 r. – akta organu rentowego . Ubezpieczony U. M. na skutek wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. doznał urazu czaszkowo-mózgowego w postaci wstrząśnienia mózgu, krwiaka przymózgowego okolicy czołowej prawej, krwawienia podpajęczynówkowego w tylnobocznej części prawej szczeliny Sylwiusza oraz bruzdach korowych na podstawie prawego płata skroniowego oraz w przedniej części prawego płata ciemieniowego, korowego wynaczynienia w prawym płacie skroniowym, złamania kości skroniowej lewej, urazu klatki piersiowej w postaci stłuczenia płuca lewego, wielołamowego złamania podgrzebieniowej części lewej łopatki, złamania żeber: I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX oraz encefalopatii pourazowej bez zmian charakterologicznych. Ubezpieczony doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. w wysokości 50 %. Uszczerbek na zdrowiu wskutek obrażeń odniesionych w wyniku przedmiotowego zdarzenia został oceniony według załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. na: 1) 
        30% uszczerbku z powodu uszkodzenia głowy w postaci encefalopatii bez zmian charakterologicznych (rozdział A pkt 9c załącznika do rozporządzenia), 2) 
        10% uszczerbku z powodu uszkodzenia klatki piersiowej i jej następstw w związku z obecnością zniekształceń klatki piersiowej bez zmniejszenia pojemności życiowej płuc (rozdział F pkt 58a załącznika do rozporządzenia), 3) 
        5% uszczerbku z powodu wygojonego złamania łopatki z nieznacznym przemieszczeniem bez większych zaburzeń funkcji kończyny (rozdział L pkt 99a załącznika do rozporządzenia), 4) 
        5% uszczerbku z powodu przewlekłej zmiany stawu barkowego (rozdział L pkt 104 załącznika do rozporządzenia). Dowód:  opinia sądowo-lekarska biegłego sądowego lekarza neurochirurga z dn. 1.12.2023 r., k. 60-67;  opinia uzupełniająca biegłego sądowego lekarza neurochirurga z dn. 29.01.2024 r., k. 86-87;  opinia sądowo-psychiatryczna z dn. 11.07.2024 r., k. 317-327;  opinia biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii z dn. 6.11.2025 r., k. 267-273. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c. , których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Dowody z dokumentów znajdujące się w aktach organu rentowego zostały dopuszczone z ograniczeniem do dokumentów dotyczących przebiegu i skutków zdarzenia z dnia 27 sierpnia 2016 r., przebiegu postępowania przez organem rentowym oraz rodzaju wydanych rozstrzygnięć. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to w jakim zakresie odwołujący się doznał stałego uszczerbku na zdrowiu na skutek przedmiotowego wypadku przy pracy i w jakiej wysokość należało mu przyznać jednorazowe odszkodowanie z tego tytułu, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodach z opinii biegłych - dwóch opiniach biegłych lekarzy neurochirurgów oraz jednej opinii biegłego lekarza psychiatry. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał ww. opinie sporządzone na potrzeby sprawy za kompletne, logiczne i w sposób wyczerpujący odpowiadające na pytania Sądu, a w konsekwencji mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. W niniejszej sprawie odwołujący się U. M. domagał się zmiany decyzji organu rentowego – (...) Oddział we G. z dnia 12 kwietnia 2023 r., znak: (...) i ustalenie, że w wyniku wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. doznał 80% stałego uszczerbku na zdrowiu i wnosił o przyznanie mu z tego tytułu jednorazowego odszkodowania. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania w całości. Dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 - 4 w związku z art. 16 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2189; dalej jako ustawa wypadkowa) ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy. Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie. Oceny stopnia uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową dokonuje się po zakończeniu leczenia i rehabilitacji. W świetle natomiast treści art. 15 ustawy wypadkowej, przyznanie lub odmowa przyznania jednorazowego odszkodowania oraz ustalenie jego wysokości następuje w drodze decyzji (...) . Z kolei stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 ustawy wypadkowej, stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy. Według § 8 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania , Lekarz Orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, zwanej "oceną procentową", która jest określona w załączniku do rozporządzenia (tabela norm procentowego uszczerbku na zdrowiu). Ponadto, jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, lekarz orzecznik określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania. Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym stanem przedmiotowym a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej. W sprawie bezsporne było, że zdarzenie z 27 sierpnia 2016 r., w wyniku którego ubezpieczony doznał rozległego urazu czaszkowo-mózgowego oraz urazu klatki piersiowej było wypadkiem przy pracy. Sporna była natomiast wysokość procentowego uszczerbku na zdrowiu doznanego przez ubezpieczonego w związku z przedmiotowym zdarzeniem. Organ rentowy finalnie ustalił bowiem 26% stały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego będący następstwem ww. wypadku przy pracy, z czym nie zgodził się ubezpieczony. Wobec medycznej natury okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych sądowych z zakresu neurochirurgii i psychiatrii. Pierwszy z biegłych sądowych z zakresu neurochirurgii lek. A. L. w opinii z dnia 1 grudnia 2023 r., po zapoznaniu się z aktami, w tym z dokumentacją medyczną, przeprowadzeniu wywiadu oraz badaniu odwołującego się stwierdził, że ubezpieczony w dniu 27 sierpnia 2016 r. doznał urazu czaszkowo-mózgowego w postaci wstrząśnienia mózgu, krwiaka przymózgowego okolicy czołowej prawej, krwawienia podpajęczynówkowego w tylnobocznej części prawej szczeliny Sylwiusza oraz bruzdach korowych na podstawie prawego płata skroniowego oraz w przedniej części prawego płata ciemieniowego, korowego wynaczynienia w prawym płacie skroniowym, złamania kości skroniowej lewej, urazu klatki piersiowej w postaci stłuczenia płuca lewego, płynu w lewej jamie opłucnej, wielołamowego złamania podgrzebieniowej części lewej łopatki, złamania żeber po stronie lewej: I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX oraz rozpoznał u ubezpieczonego encefalopatię pourazową bez zmian charakterologicznych. Biegły ustalił trwały uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego w wysokość 50% w związku z przebytym wypadkiem przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. Ocena procentowego uszczerbku na zdrowiu przez biegłego została dokonana w oparciu o załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania . Na procent orzeczonego przez biegłego trwałego uszczerbku na zdrowiu składało się: 1) 
        30% uszczerbku z powodu uszkodzenia głowy w postaci encefalopatii bez zmian charakterologicznych (rozdział A pkt 9c załącznika do rozporządzenia), 2) 
        10% uszczerbku z powodu uszkodzenia klatki piersiowej i jej następstw w związku z obecnością zniekształceń klatki piersiowej bez zmniejszenia pojemności życiowej płuc (rozdział F pkt 58a załącznika do rozporządzenia), 3) 
        10% łącznego uszczerbku w związku z uszkodzeniem kończyny górnej w postaci wygojonego złamania łopatki z nieznacznym przemieszczeniem bez większych zaburzeń funkcji kończyny – 5% (rozdział L pkt 99a załącznika do rozporządzenia) oraz przewlekłej zmiany stawu barkowego – 5% (rozdział L pkt 104 załącznika do rozporządzenia). W uzasadnieniu opinii biegły wskazał, że wydał opinię w zakresie swojej specjalności, na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji medycznej, analizy wykonanych badań obrazowych i badania przedmiotowego. Biegły ustalił, że na dzień wydania opinii ubezpieczony był leczony głównie z powodu encefalopatii pourazowej i wyjaśnił, że encefalopatia to ogólne określenie uszkodzenia mózgu przez czynniki różnego pochodzenia, której przyczyną może być przebyty ciężki uraz czaszkowo-mózgowy, a także toksyny uwalniane przy niewydolności nerek lub wątroby, trucizny takie jak metale ciężkie, alkohol etylowy i wiele innych. Termin encefalopatia charakteryzuje się cechami takimi jak: ściśle określona przyczyna powodująca uszkodzenie mózgu, zespół neurologiczny o charakterze rozlanym lub rozsianym oraz zespół psychoorganiczny, zwykle otępienny. Biegły sądowy uznał, że były podstawy do uznania uszczerbku na zdrowiu w oparciu o pkt 9c załącznika rozporządzenia: encefalopatie bez zmian charakterologicznych. Biegły zwrócił uwagę, że w załączniku do rozporządzenia brak jest wprost określenia uszczerbku na zdrowiu związanego np. z urazowym krwawieniem wewnątrzczaszkowym, wobec czego biegły skorzystał z zapisu § 8.3 rozporządzenia, zgodnie z którym , „jeśli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżone”. Dalej biegły podzielił stanowisko (...) w pozostałym zakresie (uszczerbek na zdrowiu wywołany urazem klatki piersiowej) i stwierdził, że nie istnieje potrzeba badania ubezpieczonego przez biegłych sądowych innych specjalności. Do sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy ww. opinii biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii zastrzeżenia złożył organ rentowy. Nie zgodził się on z opinią w zakresie oceny procentowego uszczerbku na zdrowia ubezpieczonego. Zdaniem organu rentowego przy orzekaniu z punktu 9. tabeli uszczerbkowej uszczerbku na zdrowiu zawarta jest uwaga – za encefalopatią poza zespołem psychoorganicznym przemawiają odchylenia przedmiotowe w stanie neurologicznym, zmiany w zapisie EEG. Dalej, organ rentowy podniósł, iż biegły w żadnym miejscu swojej opinii biegły nie powołał się na badanie EEG, którego zmiany w zapisie zgodnie z pkt 9c rozporządzenia MPiPS z dnia 18 grudnia 2002 r. przemawiają za encefalopatią. Brak było zatem w ocenie organu podstaw do rozpoznania encefalopatii. W oparciu o tak sformułowane zastrzeżenia organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej bądź z opinii innego biegłego tej samej specjalności. W związku z zastrzeżeniami strony pozwanej Sąd zlecił sporządzenie biegłemu sądowemu z zakresu neurochirurgii lek. A. L. opinii uzupełniającej. W opinii uzupełniającej z dnia 29 stycznia 2024 r. biegły sądowy lek. A. L. przyznał, że badanie EEG nie zostało przeprowadzone, jednocześnie jednak podtrzymał stanowisko wyrażone w opinii z dnia 1 grudnia 2023 r. i wskazał, że jego ocenie uszczerbek na zdrowiu odwołującego się w postaci encefalopatii pourazowej można ocenić w oparciu o pkt 9c załącznika do rozporządzenia MPiPS z dnia 18 grudnia 2002 r., do którego przypisany jest stały uszczerbek w wysokości 30% (brak przedziału procentowego), zaś uznany przez Komisję Lekarską (...) uszczerbek na zdrowiu w wysokości 6% w oparciu o pkt 10a jest w jego ocenie zaniżony. Jednocześnie, w sporządzonej na potrzeby niniejszej sprawy opinii z dnia 11 lipca 2024 r. biegła sądowa z zakresu psychiatrii lek. C. M. wskazała, że podczas badania sądowo-psychiatrycznego stan psychiczny ubezpieczonego był wyrównany, a opiniowany nie ujawniał zaburzeń poznawczych o charakterze otępienia (ani w stopniu łagodnym ani umiarkowanym). Badany był w pełni świadomy, zorientowany w sytuacji własnej i ogólnej, z szeroką wiedzą o otaczającym świecie i jego mechanizmach funkcjonowania, z zachowaną zdolnością do samoobsługi i samostanowienia, wyrażania woli, bez objawów psychotycznych i afektywnych mogących wskazywać na choroby psychiczne. Biegła wskazała, że podnoszone przez ubezpieczonego zapominanie nazwisk albo przeszłych zdarzeń nie można uznać za zaburzenia pamięci o charakterze postępującego otępienia, jeśli orientacja w otaczającej rzeczywistości nie jest poważniej zaburzona. Zgłaszane objawy to wzmożona męczliwość wysiłkiem umysłowym, trudności w skupieniu się, poczucie obniżenia sprawności zawodowej i efektywności w wykonywaniu codziennych zadań - przy całkowicie zachowanym krytycyzmie. Biegła podkreśliła, że w trakcie badania opiniowany był nastawiony na negatywną autoprezentację, ujawniał cechy hipochondrii, a nawet tendencje do jawnej agrawacji zaburzeń. Biegła sądowa nie potwierdziła wcześniej rozpoznawanych zaburzeń otępiennych w stopniu lekkim/umiarkowanym, wskazując, że nie odpowiadają one aktualnemu stanowi zdrowia psychicznego opiniowanego. Biegła wyjaśniła, że przy rozpoznaniu otępienia jako choroby postępującej w czasie nie jest możliwe nagłe ustąpienie zaburzeń. Otępienie rozwija się z różnych przyczyn, ale zawsze wiąże się z trwałym uszkodzeniem Centralnego Układu Nerwowego (CUN), ale stwierdzenie zmian w CUN nie potwierdza otępienia, konieczne do tego jest występowanie objawów klinicznych. Biegła podkreśliła, że opiniowany w wyniku upadku z dnia 27 sierpnia 2016 r. z dużej wysokości niewątpliwie doznał poważnego urazu głowy z objawami wstrząśnienia mózgu i krwawieniami w obrębie CUN, które były leczone zachowawczo. Jednocześnie, biegła stwierdziła, że od 2016 roku u opiniowanego doszło do niewielkiej progresji zmian zanikowych korowo – podkorowych, ale odpowiadających zmianom naczyniopochodnym, a nie pourazowym. Biegła podkreśliła, że prowadzący leczenie opiniowanego lekarz psychiatra wskazał w dokumentacji medycznej (konsultacja z dnia 22 lutego 2022 r.), że pogorszenie funkcji poznawczych wiąże z przebytym covid-19 - „pomimo szczepienia 3 dawkami bardzo ciężko przeszedł covid-19, ma wyraźne zaburzenia pamięci - mgła covidowa, kłopoty z koncentracją, jest w trakcie zabiegów polaryzacji płata czołowego”. W opinii biegłej sądowej zgłaszane przez opiniowanego objawy zaburzeń funkcji poznawczych odpowiadają łagodnym zaburzeniom F06.7, a na ich nasilenie może składać się poza urazem głowy w 2016 roku, fizjologiczny proces starzenia się oraz wskazywany przez lekarza prowadzącego covid-19 (jako czynnik pogarszający stwierdzane zmiany). Biegła wskazała, że z dokumentacji medycznej wynika, że to po rozpoznaniu tzw. „mgły covidowej” stwierdzono ubezpieczonego pejorację nawet do otępienia w stopniu umiarkowanym. W ocenie biegłej sądowej, niezależnie od wyników badań obrazowych oraz diagnozy różnicowej co do przyczyny zaburzeń poznawczych, w chwili wydawania opinii poziom funkcji poznawczych opiniowanego nie spełniał kryteriów rozpoznania u niego otępienia, a ocena na ile doszło do ich obniżenia w stosunku do stanu wyjściowego nie jest możliwa wobec braku obiektywnych danych z okresu przedchorobowego. Biegła podkreśliła, że sam opiniowany podał, że obniżenie odczuł, ale od 2016 roku zauważa on u siebie znaczną poprawę funkcji poznawczych i funkcjonowania (bez osiągnięcia stanu wyjściowego - subiektywnie), co wiąże głównie ze stosowaniem zabiegów tzw. mikropolaryzacji mózgu. Biegła podkreśliła jednak, że według (...) medycyny opartej na dowodach - nie jest to metoda o jednoznacznie potwierdzonej skuteczności, a w literaturze medycznej są doniesienia nawet o długotrwale negatywnym wpływie na funkcje poznawcze. Wskazała, że po wypadku w 2016 roku opiniowany powrócił do pracy zawodowej i kontynuował ją do przejścia na emeryturę (dokumentacja z (...) ). W opinii biegłej stan otępienia w stopniu umiarkowanym uniemożliwiałby opiniowanemu pracę zawodową. Dalej biegła sądowa wyjaśniła, że F06.7 to kategoria łagodnych zaburzeń poznawczych, które mogą poprzedzać wiele infekcji i schorzeń somatycznych zarówno mózgowych, jak i układowych, towarzyszyć im lub następować po nich. Objawy neurologiczne świadczące o bezpośrednim włączeniu mózgu nie zawsze występują, ale mogą pojawić się przejawy distresu i zmiany w codziennej aktywności. Granice tej kategorii diagnostycznej nie zostały jeszcze wyraźnie określone. Łagodne zaburzenia procesów poznawczych zwykle nie trwają dłużej niż kilka tygodni po ustąpieniu choroby i powrocie do zdrowia. Nie należy stosować tego rozpoznania, jeśli zaburzenia procesów poznawczych są wyraźnie powiązane z zaburzeniami psychicznymi lub zaburzeniami zachowania klasyfikowany mi w innych działach (za (...) 10). W ocenie biegłej rozpoznanie u opiniowanego zaburzeń z kategorii F06.7, po około dwóch latach od wypadku nie znajdowało uzasadnienia, ale biorąc pod uwagę charakter zaburzenia - uraz głowy, wstrząśnienie mózgu, krwawienia śródczaszkowe i następcze objawy zaburzeń poznawczych oraz specyfikę zaburzeń funkcjonowania opiniowanego po wypadku, należałoby rozpoznać zespół po wstrząśnieniu mózgu F07.2. Biegła wytłumaczyła, że zespół (...) .2 pojawia się po urazie głowy zwykle na tyle ciężkim, że powoduje utratę przytomności i zawiera wiele różnych objawów, jak: bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, drażliwość, trudności w koncentracji uwagi i wykonywaniu zadań umysłowych, osłabienie pamięci, bezsenność, zmniejszoną tolerancję sytuacji stresowych, pobudzenie emocjonalne. Objawom tym towarzyszyć mogą uczucia lęku lub depresji powstałe w wyniku pewnego obniżenia samooceny i obawy przed trwałym uszkodzeniem mózgu. Zaburzenia emocjonalne zwiększają nasilenie właściwych objawów prowadząc do powstania mechanizmu błędnego koła. Niektórzy pacjenci stają się hipochondryczni, koncentrują się na poszukiwaniu przyczyn dolegliwości oraz leczeniu i mogą przyjmować rolę osoby przewlekle chorej. Etiologia tych objawów często nie jest jasna, ponieważ mają w niej udział zarówno czynniki organiczne, jak i psychologiczne. Pozycja nozologiczna takich stanów jest więc niepewna. Nie ma jednak wątpliwości, że zespół ten występuje często i jest źródłem stresu. Kategoria obejmuje zespół po stłuczeniu mózgu (encefalopatia). Wyniki badań takich jak EEG, czy inne badania funkcjonalne (psychologiczne), mogą nie być jednoznaczne. Biegła sądowa stwierdziła, że w badaniu własnym ani w dokumentacji medycznej nie stwierdzono objawów patognomonicznych dla rozpoznania zespołu stresu pourazowego ( (...) ) czy zmiany osobowości po przeżyciach traumatycznych. U opiniowanego, w związku z urazem głowy i wstrząśnieniem mózgu, wystąpiła całkowita amnezja wydarzenia, pamięta on dopiero okoliczności odzyskania przytomności, wezwania pomocy i znalezienia się w szpitalu (odzyskał już wówczas pełną świadomość, a w badaniu nie stwierdzono ubytków neurologicznych). Pomimo poważnego urazu głowy z wynaczynieniami śródczaszkowymi nie doszło do trwałych ubytków neurologicznych (kontrolne TK bez ubytków pokrwotocznych). Stosowane objawowe leczenie farmakologiczne zostało ustalone w 2019 roku, było dobrze tolerowane, nie było korygowane. W ocenie biegłej sądowej, całość obrazu chorobowego nie przemawiała za zaburzeniami o charakterze utrwalonej nerwicy, a raczej za zaburzeniami związanymi z zespołem po wstrząśnieniu mózgu. W opinii biegłej psychiatry, u opiniowanego U. M. w wyniku wypadku przez pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. wystąpił zespół zaburzeń po wstrząśnieniu mózgu F07.2 - encefalopatia (wg (...) 10 - (...) of J. and R. U. Problems - W. U. / Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych - U. dziesiąta, wydane przez Światową Organizację Zdrowia w 1993 r.). Nie doszło natomiast do powstania otępienia ani rozwoju utrwalonej nerwicy. Biegła podkreśliła, że po ośmiu latach od wypadku, nie doszło do pojawienia się nowych symptomów. Biegła nie zgodziła się z orzeczeniem (...) ustalającym uszczerbek na zdrowiu w wysokości 6% z punktu 10a załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. , a w opinii biegłej uszczerbek na zdrowiu odpowiadał zaburzeniom z punktu 9c rozporządzenia - encefalopatia związana z urazem czaszkowo - mózgowym z dnia 27 sierpnia 2016 r. i wynosi 30%. Biegła zgodziła się z opinią powołanego do sprawy biegłego w dziedzinie neurochirurgii i wskazała, że nie zachodzi konieczność badania ubezpieczonego przez innych biegłych niż już powołani przez Sąd. Zastrzeżenia do powyższej opinii ponownie wniósł organ rentowy podnosząc ponownie, że biegła z zakresu psychiatrii nie powołała się w swej opinii na jakiekolwiek badanie EEG, którego zmiany w zapisie zgodnie z pkt 9c rozporządzenia (...) z dnia 18 grudnia 2002 r. przemawiają za encefalopatią, wnosząc o uzupełnienie opinii lub dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności. W związku z powyższymi zastrzeżeniami organu rentowego oraz zastrzeżeniami sformułowanymi do opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii lek. A. L. , Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii. W opinii sądowej z dnia 6 listopada 2025 r. biegły sądowy z zakresu neurochirurgii dr hab. n. med. Ł. R. rozpoznał u ubezpieczonego U. M. stan po urazie wielomiejscowym z dnia 27 sierpnia 2016 ze złamaniem łuski kości skroniowej lewej, krwiakiem podtwardówkowym okolicy skroniowej lewej, krwiakiem przymózgowym okolicy czołowej prawej, krwawieniem podpajęczynówkowym okolicy prawej szczeliny Sylwiusza i bruzdach korowych podstawy prawego płata skroniowego oraz przedniej części prawego płata ciemieniowego, spondylozę szyjną z dyskopatią C4-C5 i cechami prawostronnej czuciowej polineuropatii (biegły uznał te zmiany za niezwiązane z urazem z dnia 27 sierpnia 2016 r.) oraz encefalopatię pourazową bez zmian charakterologicznych. Biegły ustalił schorzenia ubezpieczonego na podstawie zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji medycznej, wywiadu oraz badania ubezpieczonego. W bezpośrednim badaniu biegły stwierdził, że ubezpieczony porusza się sprawnie, samodzielnie, prawidłowym, naprzemiennym torem chodu. W szczegółowym badaniu fizykalnym biegły ponadto rozpoznał schorzenia w postaci osłabienia czucia powierzchniowego w kończynie górnej prawej w zakresie korzeni C6-C8, ograniczenia ruchów w zakresie prawego stawu barkowego, osłabienia czucia z korzenia SI po stronie prawej. Biegły neurochirurg ustalił, że w dniu 27 sierpnia 2016 r. ubezpieczony doznał średnio-ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego. W wyniku tego urazu doszło do krwawienia śródczaszkowego oraz pourazowego krwawienia podpajeczynówkowego i korowych wynaczynień w prawym płacie skroniowym. Ubezpieczony był leczony zachowawczo, skutecznie. Nie wymagał leczenia operacyjnego neurochirurgicznego. Biegły wskazał, że w kolejnych badaniach obrazowych stwierdzano pełną regresję zmian krwotocznych pourazowych, jednakże konsekwencją przebytego urazu były zaburzenia psychiczne z epizodami depresji i zaburzeniami poznawczymi określanych przez specjalistów z zakresu psychiatrii jako zespół stresu pourazowego, a ostatecznie zakwalifikowanych jako zmiany o charakterze encefalopatii pourazowej bez zmian charakterologicznych. Biegły uznał, że było to powodem konieczności stałego leczenia neurologicznego i psychiatrycznego począwszy od 2017 roku, które ubezpieczony musi kontynuować. Z tego powodu ubezpieczony również był leczony rehabilitacyjnie w ośrodkach neurorehabilitacji. Ubezpieczony od wypadku nie jest w stanie podjąć wcześniej wykonywanej pracy. W opinii biegłego sporny punkt dotyczy trwałych skutków przebytego urazu w zakresie neurologiczno-psychiatrycznym przyznającym ubezpieczonemu 6% z punktu 10a załącznika do przywoływanego wyżej rozporządzenia i według biegłych wcześniej opiniujących neurochirurga i psychiatry stwierdzających występowanie u ubezpieczonego trwałego uszczerbku na zdrowiu ocenionego z poz. 9c załącznika do rozporządzenia na 30% (encefalopatia pourazowa bez zmian charakterologicznych). Biegły przychylił się do opinii biegłych i również uznał występowanie u ubezpieczonego w zakresie neurochirurgicznym trwałego uszczerbku na zdrowiu z poz. 9c załącznika do rozporządzenia w wysokości 30%. W pozostałym zakresie biegły podzielił stanowisko Komisji Lekarskiej (...) z dnia 13 marca 2023 r. Biegły wskazał ponadto, że nie istnieje konieczność badania ubezpieczonego przez biegłych sądowych innych specjalności. Zastrzeżenia do powyższej opinii wniósł ponownie organ rentowy, nie zgadzając się z jej wnioskami i powołując tak jak we wcześniejszych zastrzeżeniach, że kolejny biegły nie powołał się na badanie EEG, co czyni opinię niekonsekwentną. W oparciu o tak sformułowane zastrzeżenia organ rentowy wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego sądowego. W tym miejscu należy wskazać, że Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Opinia biegłego sądowego podlega bowiem ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń” . Jednocześnie, jakkolwiek zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych, to podkreślenia wymaga fakt, że samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Mając zatem na względzie powyższe, uznać należy, iż opinie biegłych sądowych z zakresu neurochirurgii lek. A. L. i dr. hab. n. med. Ł. R. oraz biegłej sądowej z zakresu psychiatrii lek. C. M. były pełne i zawierające całościową analizę stanu ubezpieczonego, w konsekwencji czego zostały one uznane za w pełni wiarygodne i mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Ze sporządzonych opinii wynikało jednoznacznie, że ubezpieczony doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. r., przy czym uszczerbek na zdrowiu wskutek obrażeń odniesionych w wyniku przedmiotowego zdarzenia oceniany według załącznika do Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. , zgodnie z poz. 58a wynosi 10%, zgodnie z poz. 99a wynosi 5%, zgodnie z poz. 104 wynosi 5%, zaś zgodnie z poz. 9c – 30%, co łącznie daje 50% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Odnosząc się z kolei do stanowiska (...) , stwierdzić należało, że stanowiło ono wyłącznie nieuzasadnioną polemikę z rzeczowo i merytorycznie uzasadnioną opinią biegłych sądowych z zakresu neurochirurgii lek. A. L. i dr. hab. n. med. Ł. R. oraz biegłej sądowej z zakresu psychiatrii lek. C. M. . Organ rentowy nie podał żadnych rzeczowych argumentów na poparcie swojego stanowiska, zarzucając jedynie że wnioski biegłych nie zostały potwierdzone badaniem EEG. Jak natomiast wynika z opinii biegłej sądowej z zakresu psychiatrii z dnia 11 lipca 2024 r. przy diagnozowaniu zespołu po stłuczeniu mózgu (encefalopatia) wyniki badań takich jak EEG, czy inne badania funkcjonalne (psychologiczne) mogą nie być jednoznaczne. Wnioski te potwierdzają również przedłożone przez ubezpieczonego do akt sprawy liczne artykułu naukowe, z których również wynika, że badanie EEG nie może stawić podstawy rozpoznania encefalopatii, zwłaszcza gdy nie ma możliwości porównania danego, nieprawidłowego zapisu z badaniem wcześniejszym, wykonanym przed danym zdarzeniem. Ponadto, wbrew twierdzeniom organu rentowego, z załącznika do rozporządzenia MPiPS z dnia 18 grudnia 2002 r. nie wynika wcale, że encefalopatia powinna być potwierdzona badaniem EEG, wskazane jest tam bowiem, że powinna być ona potwierdzona badaniami dodatkowymi. W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. pominął jako zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania wniosek pełnomocnika organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłej sądowej z zakresu psychiatrii i biegłego sądowego z zakresu neurochirurgii, albowiem w swoich zastrzeżeniach pełnomocnik organu rentowego nie podniósł de facto żadnych zarzutów co do opinii biegłych sądowych sporządzonych na potrzeby niniejszej sprawy, poza wskazaniem, że rozpoznanie przez biegłych sądowych u ubezpieczonego encefalopatii pourazowej bez zmian charakterologicznych nie zostało potwierdzone badaniem EEG. Kolejno wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej, jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1. W myśl art. 14 ust. 9 ustawy wypadkowej Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, iż do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy). Jak wynika natomiast z treści punktu 1. obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 lutego 2023 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia 31 marca 2024 r. kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, o których mowa w art. 12 i art. 14 ust. 1-4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych wynoszą 1.269,00 zł za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu (art. 12 ust. 1 ustawy). Przy ustalaniu kwoty odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, Sąd przyjął zatem za 1% uszczerbku kwotę 1.269,00 zł, tj. wysokość kwoty odszkodowania z dnia wydania decyzji przez organ rentowy zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I UZP 2/09, publik. w lex nr 487994. Organ rentowy przyznał odwołującemu się 26% stałego uszczerbku na zdrowiu i wypłacił stosowne do tego odszkodowanie w kwocie 32.994,00 zł. W konsekwencji, Sąd przyznał odwołującemu się jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. za dalsze 24% stałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 30.456,00 zł. Tym samym, wobec uwzględnienia przez Sąd w całości treść opinii biegłych sądowych z zakresu neurochirurgii oraz psychiatrii, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku zmienił zaskarżona decyzję (...) we G. z dnia 12 kwietnia 2023 roku, znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu się U. M. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 sierpnia 2016 r. za dalsze 24 % trwałego uszczerbku na zdrowiu w kwocie 30.456,00 zł. W punkcie II. sentencji wyroku, Sąd oddalił odwołanie w pozostałym zakresie, albowiem żądanie odwołującego się w zakresie zasądzenia kwoty jednorazowego odszkodowania ponad kwotę wynikającą z doznanego przez niego 50% trwałego uszczerbku na zdrowiu, nie znajdowało opacia w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie III. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.