IV U 467/20

Sprawa dotyczyła odwołania K.W., reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową, od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, które nie przyznało punktu 7 wskazującego na konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Matka argumentowała, że jej syn, cierpiący na autyzm dziecięcy i zaburzenia całościowego rozwoju, wymaga stałej pomocy w codziennych czynnościach, takich jak samoobsługa, ze względu na trudności w interakcjach społecznych, komunikacji i stereotypowe zachowania. Sąd Rejonowy w Świdnicy, po analizie dokumentacji medycznej i opinii biegłych (psychologa i psychiatry), ustalił stan faktyczny. Sąd oparł się na opinii biegłych, którzy stwierdzili, że dziecko, mimo posiadania symbolu niepełnosprawności 12 C (całościowe zaburzenia rozwoju), nie wymaga większego nadzoru i opieki niż inne dzieci w jego wieku. Sąd przywołał przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, które definiują kryteria oceny niepełnosprawności u dzieci do lat 16. Kluczowe jest, czy dziecko jest niezdolne do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych (samoobsługa, poruszanie się, komunikacja) w sposób przewyższający wsparcie dla zdrowego dziecka, lub czy wymaga systematycznego leczenia i rehabilitacji. Sąd uznał, że trudności dziecka związane z autyzmem, choć znaczące, nie przekładają się na niezdolność do samodzielnej egzystencji w stopniu uzasadniającym przyznanie punktu 7. Opieka nad dzieckiem w trakcie leczenia i rehabilitacji, choć czasochłonna, nie jest równoznaczna z koniecznością stałej pomocy innej osoby w rozumieniu przepisów. W konsekwencji, sąd oddalił odwołanie na podstawie art. 477^14 § 1 k.p.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający