IV U 356/23

Sygnatura akt IV U 356/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Ewa Skowron Protokolant:Monika Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 09 lutego 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z odwołania R. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. z dnia 05.09.2022 r. znak (...) o zasiłek chorobowy I. 
        oddala odwołanie, II. 
        koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV U 356/23 UZASADNIENIE Wnioskodawca R. B. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. z dnia 5 września 2022 r., znak (...) , domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 14 grudnia 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. Nadto ubezpieczony wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym w razie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w kwocie odpowiadającej czterokrotności minimalnej stawki, a w przypadku powołania biegłego w kwocie odpowiadającej sześciokrotności minimalnej stawki, wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia przyznania zwrotu kosztów do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczony podniósł, że przyczyną odmowy spornego świadczenia było błędne wyliczenie przez ZUS okresów chorobowych, które według organu rentowego przypadały w terminach od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. i od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 13 grudnia 2019 r., w których ubezpieczony miał wykorzystać 182 dni choroby. W ocenie wnioskodawcy organ rentowy dokonał powyższych ustaleń na jego szkodę i sprzecznie z posiadaną dokumentacją, z której jednoznacznie wynikało, że okresy chorobowe należało liczyć następująco: od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. – okres choroby, od dnia 13 listopada 2019 r. do dnia 27 listopada 2019 r. – okres zdolności do pracy, od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2019 r. – okres choroby. Przy prawidłowym obliczeniu okresów chorobowych nie został przekroczony ustawowy maksymalny czas choroby. Na koniec ubezpieczony podkreślił, że ZUS sprzecznie z informacjami zawartymi w dokumentach i zapisach w (...) wysłał decyzje listem zwykłym na adres, pod którym on nie przebywał. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy wskazał, że w okresie od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. oraz od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 13 grudnia 2019 r. ubezpieczony wykorzystał okres zasiłkowy w wymiarze 182 dni. Następnie w związku z niezdolnością do pracy starał się o zasiłek chorobowy za okres od dnia 14 grudnia 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. W rezultacie, ubezpieczonemu nie przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego za ww. okres z uwagi na wykorzystanie przez niego pełnego okresu zasiłkowego. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony R. B. urodził się w (...) Od 1996 r. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, w ramach której zajmuje się produkcją i sprzedażą wyrobów parafinowych pod firmą (...) . Dowód: - zeznania świadka S. K. , e-protokół rozprawy z dn. 26.06.2023 r., protokół skrócony k. 32, - przesłuchanie ubezpieczonego, e-protokół rozprawy z dn. 26.06.2023 r., protokół skrócony k. 33 - 34, - zeznania na piśmie świadka X. S. , k. 80 – 81. Od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 9 czerwca 2019 r., od dnia 10 czerwca do dnia 14 czerwca 2019 r., od dnia 15 czerwca do dnia 25 czerwca 2019 r., od dnia 26 czerwca do dnia 2 lipca 2019 r., od dnia 3 lipca do dnia 5 lipca 2019 r., od dnia 6 lipca do dnia 16 lipca 2019 r., od dnia 17 lipca do dnia 26 lipca 2019 r., od dnia 27 lipca do dnia 2 sierpnia 2019 r. ubezpieczony przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu dolegliwości bólowych okolicy odcinka L-K i pachwiny prawej po przeciążeniu/dźwiganiu (symbol M70 – choroby tkanek miękkich związane z ich używaniem, przemęczeniem i przeciążeniem). Lekarz wskazywał także na radiculopatię i dyskopatię (symbol M51). W dniu 30 lipca 2019 r. wnioskodawca potknął się i doznał urazu stawu skokowego prawego (symbol S93.4). Zgłosił się SOR szpitala w V. , gdzie zaopatrzono go w szynę gipsową. Pozostawał niezdolny do pracy od dnia 3 sierpnia do dnia 16 sierpnia 2019 r. (symbol S93). W okresach od dnia 17 sierpnia do dnia 13 września 2019 r., od dnia 14 września do dnia 29 września 2019 r., od dnia 30 września do dnia 10 października 2019 r., od dnia 11 października do dnia 27 października 2019 r. oraz od dnia 28 października do dnia 12 listopada 2019 r. ubezpieczony przebywał na zwolnieniach lekarskich z powodu mononeuropatii kończyny dolnej (symbol G57). Lekarz prowadzący leczenie ubezpieczonego stwierdził w dniu 14 listopada 2019 r., że ubezpieczony zakończył leczenie i mógł powrócić do pracy. Dowód: - dokumentacja medyczna ubezpieczonego, k. 50 – 60, - historia choroby SOR, k. 6, 61, 151, - karta badania z dn. 16.08.2019 r., k. 7, 62, 152, - przesłuchanie ubezpieczonego, e-protokół rozprawy z dn. 26.06.2023 r., protokół skrócony k. 33 - 34, e-protokół rozprawy z dn. 26.03.2025 r., protokół skrócony k. 138 - 139, - zaświadczenie lekarskie z dn. 14.11.2019 r., k. 8, 63, 91, 153, - zaświadczenie lekarskie z dn. 24.01.2024 r., k. 108, 154, - zestawienie zaświadczeń wybranego ubezpieczonego z dn. 03.04.2023 r. w aktach organu rentowego. W listopadzie 2019 r. w trakcie przenoszenia pianina ubezpieczony doznał urazu kręgosłupa. Dowód: - zeznania świadka S. K. , e-protokół rozprawy z dn. 26.06.2023 r., protokół skrócony k. 32, - zeznania świadka M. H. , e-protokół rozprawy z dn. 26.06.2023 r., protokół skrócony k. 33, - przesłuchanie ubezpieczonego, e-protokół rozprawy z dn. 26.06.2023 r., protokół skrócony k. 33 - 34, e-protokół rozprawy z dn. 26.03.2025 r., protokół skrócony k. 138 – 139, - zeznania na piśmie świadka X. S. , k. 80 – 81. Ubezpieczony przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 28 listopada do dnia 11 grudnia 2019 r. (symbol G54), od dnia 12 grudnia do dnia 23 grudnia 2019 r. (symbol G54), od dnia 24 grudnia do dnia 7 stycznia 2020 r. (symbol G54), od dnia 8 stycznia do dnia 23 stycznia 2020 r. (symbol (...) ), od dnia 24 stycznia do dnia 5 lutego 2020 r. (symbol G54), od dnia 7 lutego do dnia 20 lutego 2020 r. (symbol G54), od dnia 21 lutego do dnia 5 marca 2020 r. (symbol G54), od dnia 6 marca do dnia 19 marca 2020 r. (symbol G54) oraz od dnia 20 marca do dnia 2 kwietnia 2020 r. (symbol G54). Dowód: - dokumentacja medyczna ubezpieczonego, k. 65 – 68, - zestawienie zaświadczeń wybranego ubezpieczonego z dn. 03.04.2023 r. w aktach organu rentowego. Ubezpieczony wystąpił o przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 12 grudnia do dnia 23 grudnia 2019 r., od dnia 24 grudnia 2019 r. do dnia 7 stycznia 2020 r., od dnia 7 lutego do dnia 20 lutego 2020 r., od dnia 21 lutego do dnia 5 marca 2020 r., od dnia 6 marca do dnia 19 marca 2020 r. oraz od dnia 20 marca do dnia 2 kwietnia 2020 r. Dowód: - wnioski o zasiłki chorobowe w aktach organu rentowego. Decyzją z dnia 5 września 2022 r., znak (...) , organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 14 grudnia 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazano, że w okresach od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. i od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 13 grudnia 2019 r. ubezpieczony wykorzystał okres zasiłkowy w wymiarze 182 dni. Dowód: - decyzja ZUS z dn. 05.09.2022 r. w aktach organu rentowego. U ubezpieczonego rozpoznano stan po skręceniu prawego stawu skokowego, przebyty zespół bólowy lędźwiowego odcinka kręgosłupa z objawami podrażnienia układu nerwowego (rwa kulszowa). W okresach między 31 maja 2019 r. a 17 listopada 2020 r. orzekano dla ubezpieczonego wielokrotnie (ciągłość zwolnienia) niezdolność do pracy z powodu choroby kręgosłupa z podrażnieniem układu nerwowego. Brak było uzasadnienia do otwarcia dla wnioskodawcy nowego okresu zasiłkowego od dnia 28 listopada 2019 r. Dowód: - opinia biegłego ortopedy R. K. z dn. 14.12.2023 r., k. 92, - opinia uzupełniająca biegłego ortopedy R. K. z dn. 01.06.2024 r., k. 116. U ubezpieczonego rozpoznano zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego z nawracającym zespołem bólowo-korzeniowym, stan po skręceniu stawu skokowego prawego (30.07.2019 r.) bez utrwalonych następstw czynnościowych oraz stan po usunięciu pęcherzyka żółciowego. Niezdolność do pracy wnioskodawcy w okresie od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. była spowodowana jednostką chorobową, która współwystępowała we wcześniejszym okresie, tj. od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r., w związku z czym brak było podstaw do otwarcia nowego okresu zasiłkowego z dniem 28 listopada 2019 r. Dowód: - opinia biegłych sądowych neurologa M. H. oraz ortopedy B. S. z dn. 20.06.2025 r., k. 161 – 164. Sąd Rejonowy zważył, co następuje. Odwołanie podlegało oddaleniu. W niniejszej sprawie ubezpieczony R. B. domagał się zmiany zaskarżonej decyzji ZUS z dnia 5 września 2022 r. poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 14 lutego 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Dokonując oceny zasadności wniesionego odwołania podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, iż zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, 1621, 1834 z późn. zm.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423, 432 i 619z późn. zm.). Jak wynika dalej z treści art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Zgodnie z art. 8 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy zasiłkowej, do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Natomiast w myśl art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej, do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. (stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji) W świetle powyższych regulacji prawnych nie powinno być wątpliwości, iż okres zasiłkowy należy liczyć na nowo w następujących sytuacjach: - gdy niezdolność do pracy, która wystąpiła po przerwie (co najmniej jednodniowej) została wywołana inną chorobą, niż przerwany okres zasiłkowy (poprzedni okres niezdolności do pracy), - gdy przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy spowodowana tą samą chorobą przekroczy 60 dni. Na gruncie regulacji w/w przepisu podkreślenia przy tym wymaga, iż w doktrynie wskazuje się, że przez określenie „nieprzerwana niezdolność do pracy” należy rozumieć jeden okres niezdolności do pracy, spowodowany tą samą chorobą lub różnymi chorobami, jeżeli nie występuje między nimi przerwa. Innymi słowy pracownik jest niezdolny do pracy „bez przerwy” i nie odzyskuje tej zdolności, nawet na jeden dzień. Natomiast, jeśli między poszczególnymi okresami niezdolności do pracy, spowodowanymi różnymi chorobami, wystąpi choćby jeden dzień przerwy, w którym ubezpieczony był zdolny do pracy, okres zasiłkowy liczy się od nowa. Jak wskazał w tym zakresie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r. (III BU 2/17, LEX nr 2499760) „w art. 9 ust. 1 mowa jest o nieprzerwanej niezdolności do pracy, bez rozróżnienia na niezdolność spowodowaną tą samą czy inną chorobą. Wynika zatem z tego, że do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy bez względu na rodzaj choroby. Dopiero wówczas, gdy między poszczególnymi okresami niezdolności do pracy występują przerwy, w których ubezpieczony był zdolny do pracy, wliczanie poprzedniego okresu tej niezdolności zależy od rodzaju choroby. Nowy okres zasiłkowy otwiera kolejna niezdolność do pracy powstała po minimum jednodniowej przerwie od poprzedniej i spowodowana inną chorobą niż uprzednio. Jeżeli natomiast przerwy występują między poszczególnymi niezdolnościami do pracy spowodowanymi tą samą chorobą, to mamy do czynienia w dalszym ciągu z tym samym okresem zasiłkowym, o ile przerwa między tymi absencjami nie przekracza 60 dni; rozpoczyna się kolejny okres zasiłkowy, jeżeli przerwa między tymi absencjami jest dłuższa od 60 dni”. Z kolei w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r. (sygn. akt II UK 86/09) Sąd Najwyższy wyjaśnił jak należy rozumieć pojęcie „ta sama choroba", użyte w art. 9 ust. 1 i 2 w/w ustawy. Sąd Najwyższy podniósł, że pojęcia „ta sama choroba” nie należy odnosić wyłącznie do tych samych numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych (...)10, gdyż nie chodzi o identyczne objawy odpowiadające numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego układu lub narządu, który - choć daje różne objawy, podpadające pod różne numery statystyczne - wciąż stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego narządu lub układu. Jednocześnie w myśl uchwały Sądu Najwyższego z dnia 02 września 2009 r. (sygn. akt II UZP 7/09; OSNP 2010/7-8/93) ustanie „poprzedniej niezdolności do pracy” w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy, oznacza ustanie niezdolności do pracy, w znaczeniu medycznym, a nie końca okresu wypłacania zasiłku. W razie zatem każdej niezdolności do pracy powstaje prawo do nowego okresu zasiłkowego, którego długość określa art. 9 ust. 2 ustawy. O tym, czy będzie to pierwszy dzień okresu zasiłkowego, czy kolejny decyduje rodzaj choroby, a w razie tej samej choroby długość przerwy między obiema niezdolnościami. Z przepisu art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej wynika także, iż do okresu zasiłkowego należy doliczyć cały okres niezdolności do pracy wywołanej tą samą chorobą (chodzi o niezdolność w rozumieniu medycznym), pomimo że zasiłek był wypłacony jedynie za część tego okresu. Z powyższego wynika zatem, iż do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy bez względu na rodzaj choroby będącej ich podstawą oraz okresy zrównane z okresami niezdolności do pracy. Reguła powyższa ma jednak zastosowanie tylko w przypadkach, gdy pomiędzy poszczególnymi okresami niezdolności do pracy nie ma ani jednego dnia przerwy, w którym ubezpieczony był zdolny do pracy, gdyż wtedy inna choroba powoduje rozpoczęcie nowego okresu zasiłkowego. W przypadku występowania przerw pomiędzy poszczególnymi okresami niezdolności do pracy do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowane tylko tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Przerwa, w rozumieniu powołanej regulacji, musi być jednak rozumiana jako okres, w którym ubezpieczony faktycznie odzyskał zdolność do pracy. Nie ma tutaj znaczenia, czy ubezpieczony posiadał zwolnienie lekarskie, tylko czy rzeczywiście odzyskał zdolność do świadczenia pracy. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem Sądu Najwyższego, jeżeli z opinii lekarza wynika, że między okresami orzeczonych niezdolności do pracy ubezpieczony nie odzyskał zdolności do pracy – to okresy niezdolności przypadające przed przerwą i po przerwie zlicza się do jednego okresu zasiłkowego. Wówczas rozpoczęcie kolejnego okresu zasiłkowego nie jest możliwe. Jak wynikało ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ubezpieczony pozostawał niezdolny do pracy z powodu choroby w następujących okresach: od dnia 31 maja do dnia 9 czerwca 2019 r. (symbol M70), od dnia 10 czerwca do dnia 14 czerwca 2019 r. (symbol M70), od dnia 15 czerwca do dnia 25 czerwca 2019 r. (symbol M70), od dnia 26 czerwca do dnia 2 lipca 2019 r. (symbol M70), od dnia 3 lipca do dnia 5 lipca 2019 r. (symbol M70), od dnia 6 lipca do dnia 16 lipca 2019 r. (symbol M70), od dnia 17 lipca do dnia 26 lipca 2019 r. (symbol M70), od dnia 27 lipca do dnia 2 sierpnia 2019 r. (symbol M70), od dnia 3 sierpnia do dnia 16 sierpnia 2019 r. (symbol S93), od dnia 28 listopada do dnia 11 grudnia 2019 r. (symbol G54), od dnia 12 grudnia do dnia 23 grudnia 2019 r. (symbol G54), od dnia 24 grudnia do dnia 7 stycznia 2020 r. (symbol G54), od dnia 8 stycznia do dnia 23 stycznia 2020 r. (symbol M54), od dnia 24 stycznia do dnia 5 lutego 2020 r. (symbol G54), od dnia 7 lutego do dnia 20 lutego 2020 r. (symbol G54), od dnia 21 lutego do dnia 5 marca 2020 r. (symbol G54), od dnia 6 marca do dnia 19 marca 2020 r. (symbol G54) oraz od dnia 20 marca do dnia 2 kwietnia 2020 r. (symbol G54). Wobec medycznej natury okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie, wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych sądowych. Na okoliczność ustalenia, czy niezdolność do pracy wnioskodawcy w okresie od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. spowodowana była inną jednostką chorobową aniżeli niezdolność do pracy orzekana we wcześniejszym okresie, tj. od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. czy też tą samą/tymi samymi jednostkami chorobowymi i czy związku z tym czy wnioskodawca ma prawo do otwarcia nowego okresu zasiłkowego od dnia 28 listopada 2019 r. i do kiedy winien on być naliczany – według przepisów obowiązujących w okresie zaistnienia tej niezdolności do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego ortopedy. Biegły ortopeda rozpoznał u ubezpieczonego stan po skręceniu prawego stawu skokowego, przebyty zespół bólowy lędźwiowego odcinka kręgosłupa z objawami podrażnienia układu nerwowego (rwa kulszowa). W ocenie biegłego ortopedy, brak było uzasadnienia do otwarcia nowego okresu zasiłkowego od dnia 28 listopada 2019 r. Biegły wyjaśnił, że z zestawienia zaświadczeń ubezpieczonego wynikało, że w okresie od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. była orzekana niezdolność do pracy z powodu choroby kręgosłupa z objawami podrażnienia obwodowego układu nerwowego (M54, G54). Wcześniej w okresie od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. była orzekana niezdolność do pracy z powodu tego samego schorzenia (G57, M70). Z przerwą w okresie od dnia 3 sierpnia 2019 r. do dnia 16 sierpnia 2019 r. orzeczono wówczas niezdolność do pracy z powodu skręcenia stawu skokowego (S93). Biegły zauważył, że brak było informacji o orzekaniu niezdolności do pracy w innych okresach z powodu skręcenia (urazu) stawu skokowego. Podkreślił, że w okresach między 31 maja 2019 r. a 17 listopada 2020 r. orzekano wielokrotnie (ciągłość zwolnienia) niezdolność do pracy z powodu choroby kręgosłupa z podrażnieniem układu nerwowego. Do powyższej opinii zastrzeżenia wniósł ubezpieczony oraz jego pełnomocnik. W piśmie z dnia 25 stycznia 2024 r. (k. 101 – 102) pełnomocnik ubezpieczonego podała, że nie zgadza się z ustaleniami poczynionymi przez biegłego sądowego w opinii sprowadzającymi się do stwierdzenia, że brak jest podstaw do rozpoczęcia biegu nowego okresu zasiłkowego począwszy od dnia 28 listopada 2019 r. W jej ocenie biegły nieprawidłowo ustalił, że brak jest podstaw do rozpoczęcia biegu nowego okresu zasiłkowego począwszy od dnia 28 listopada 2019 r., gdyż dokonał błędnej oceny okresów chorobowych wnioskodawcy przypadających od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. i od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. pod kątem tego czy należy je zakwalifikować jako spowodowane „tą samą chorobą”, tzn. czy dotyczyły tych samych narządów albo układów ciała wnioskodawcy. Pełnomocnik wnioskodawcy wskazała, że z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach postępowania wynika, że okresy niezdolności do pracy od 31 maja 2019 r. do 12 listopada 2019 r. i od 28 listopada 2019 r. do 2 kwietnia 2019 r. nie były spowodowane tą samą chorobą, gdyż nie dotyczyły tego samego narządu ciała lub układu, ale dotyczyły różnych narządów i układów ciała wnioskodawcy. Okres niezdolności do pracy od 31 maja 2019 r. do 12 listopada 2019 r. związany był ze schorzeniami nogi i dotyczył układu ruchu. Natomiast okres zasiłkowy od 28 listopada 2019 r. do 2 kwietnia 2020 r. związany był ze schorzeniem kręgosłupa i dotyczył układu nerwowego. Z uwagi na powyższe nie można „połączyć” obu tych okresów niezdolności chorobowej do jednego okresu zasiłkowego, ale należy zakończyć jeden okres zasiłkowy z końcem dnia 12 listopada 2019 r. i rozpocząć bieg kolejnego okresu zasiłkowego począwszy od dnia 28 listopada 2019 r. W świetle powyższego pełnomocnik ubezpieczonego wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego ortopedy. Z kolei w piśmie z dnia 29 stycznia 2024 r. (k. 104 – 107) ubezpieczony wskazał, że w jego ocenie opinia biegłego jest wewnętrznie kontradyktoryjna, sprzeczna ze stanem faktycznym wynikającym z dokumentacji medycznej znanej biegłemu. Biegły w treści opinii świadomie potwierdził nieprawdę co do stanu faktycznego, np. co do daty powrotu ubezpieczonego do pracy po zakończonym leczeniu choroby kończyny dolnej. Ponadto, zdaniem ubezpieczonego biegły błędnie wskazał, że brak jest wskazań do otwarcia nowego okresu zasiłkowego od 28 listopada 2019 r., gdyż nie wziął pod uwagę faktu powrotu do pracy w listopadzie 2019 r. Biegły sądowy w części „wywiad” nie ujął informacji, że ubezpieczony w okresie od 31 maja 2019 r. do 2 sierpnia 2019 r. leczony był z powodu urazu pachwiny kończyny prawej dolnej kod choroby M70 oraz nie wziął pod uwagę, że w okresie od 28.11.2019 r. do 02.04.2020 r. ubezpieczony leczył się neurologicznie z powodu urazu kręgosłupa - kod choroby G54, M54, choroba w okresie od 28.11.2019 r. do 02.04.2020 r. dotyczyła urazu kręgosłupa i nie występowały wówczas objawy schorzenia nogi. W konsekwencji ubezpieczony wniósł o wydanie przez biegłego sądowego opinii uzupełniającej pisemnej, a w razie dalszych wątpliwości także opinii ustnej wydanej przed sądem. Organ rentowy nie wniósł zastrzeżeń do opinii biegłego. Mając na uwadze stanowisko ubezpieczonego i jego pełnomocnika, Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego ortopedy. W opinii uzupełniającej biegły ortopeda wskazał, że złożone do sprawy pisma zawierające zastrzeżenia pisma nie zawierają dokumentacji mogącej uzasadniać zmianę wydanej przez niego opinii. W ocenie biegłego w pismach tych podano fałszywe i niezgodne z dokumentacją informacje. Nieprawdziwym według biegłego było stwierdzenie „ (...) okres niezdolności do pracy wnioskodawcy od 31.05.2019 r. do 12.12.2019 r. związany był ze schorzeniem nogi (...)”. biegły wyjaśnił, że uraz stawu skokowego prawego nastąpił w dniu 30 lipca 2019 r. Niezdolność do pracy z tego powodu (S13) była orzekana w okresie od dnia 3 sierpnia do dnia 16 sierpnia 2019 r. W pozostałych okresach (również w okresie 31.05. do 12.11.2019 r) niezdolność do pracy była orzekana z powodu kręgosłupa z objawami korzeniowymi - podrażnieniem nerwów rdzeniowych (M70). Wnioskodawca podał w dniu 31 maja 2019 r. wystąpienie dolegliwości bólowych okolicy lędźwiowo -krzyżowej i pachwiny prawej po przeciążeniu/dźwiganiu (w rozpoznaniu „przewlekły zespół bólowy kręgosłupa”, symbol M70). W ocenie biegłego orzekana niezdolność do pracy dotyczyła tego samego narządu - kręgosłupa. Ból pachwiny prawej należało wiązać również z przeciążeniem kręgosłupa (promieniowanie bólu związane z podrażnienie korzeni nerwowych). Biegły zauważył, że nie stwierdzano zmian pourazowych w obrębię pachwiny i kończyny dolnej prawej. Podkreślił, że wykaz chorób ICD -10 podaje kilka symboli na określenie dolegliwości związanych z patologią kręgosłupa i jej powikłaniami ( np. M54, G54, G57, M70, M47, T91, S33). Do opinii uzupełniającej biegłego zastrzeżenia wniósł ponownie ubezpieczony (k. 124 – 125), domagając się wezwania biegłego na rozprawę celem wydania opinii uzupełniającej biegłego oraz zastrzegł sobie prawo wniesienia o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności. Mając na względzie stanowisko ubezpieczonego, Sąd dopuścił dowód z opinii zespołu biegłych neurologa i ortopedy. Biegli neurolog i ortopeda rozpoznali u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowo -dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego z nawracającym zespołem bólowo-korzeniowym, stan po skręceniu stawu skokowego prawego (30.07.2019 r.) bez utrwalonych następstw czynnościowych oraz stan po usunięciu pęcherzyka żółciowego. W ocenie biegłych niezdolność do pracy ubezpieczonego w okresie od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. była spowodowana jednostką chorobową, która współwystępowała we wcześniejszym okresie, tj. od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. - zatem brak było podstaw do otwarcia nowego okresu zasiłkowego z dniem 28 listopada 2019 r. i decyzję ZUS w tym przedmiocie należało uznać za słuszną. Uzasadniając swoją opinię biegli wyjaśnili na wstępie, że w przeprowadzonym przez nich badaniu neurologicznym i ortopedycznym nie stwierdzili istotnych odstępstw od stanu prawidłowego. Zaznaczyli, że istotą sprawy jest czas przeszły - okres od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. Biegli podali, że dokładna analiza zwolnień lekarskich wykazanych w aktach sprawy oraz dokumentacji lekarskiej dowodziła, iż ubezpieczony korzystał ze zwolnienia lekarskiego od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 9 czerwca 2019 r. z powodu „dolegliwości bólowych okolicy odc. L-K (kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego) i pachwiny prawej po przeciążeniu/ dźwiganiu”, symbol M70. Kolejne zwolnienia udzielane w ciągłości ubezpieczonemu przez tego samego lekarza od dnia 10 czerwca do dnia 2 sierpnia 2019 r. były opatrzone takim samym symbolem M70 z adnotacją przewlekłego bólu odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa oraz radikulopatii i dyskopatii (symbol M51). Z powyższego wynikało zatem, że od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 2 sierpnia 2019 r. powodem udzielania zwolnienia ubezpieczonemu był zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego. Dalej biegli podali, że w dniu 30 lipca 2019 r. wnioskodawca doznał skręcenia stawu skokowego prawego, zgłosił się na SOR szpitala w V. i od dnia 3 sierpnia 2019 r. do dnia 29 września 2019 r. kolejne zwolnienia (w ciągłości z poprzednimi, brak choćby jednego dnia przerwy) udzielane były z numerem stat. S93 - skręcenie stawu skokowego. Kolejne zwolnienia lekarskie wystawione ubezpieczonemu w ciągłości za okres od dnia 30 września 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r. udzielono z powodu mononeuropatii kończony dolnej prawej - symbol G57, przy czym takie rozpoznanie podaje konsultujący neurolog sugerując raczej tło korzeniowe (kręgosłupowe) stwierdzanego osłabienia mięśni podudzia prawego. Następnie, w dniu 14 listopada 2019 r. lekarz prowadzący stwierdził zakończenie leczenia ubezpieczonego i możliwość jego powrotu do pracy. Biegli podali, że ponowny uraz przeciążeniowy kręgosłupa lędźwiowego, który miał miejsce przy przenoszeniu pianina w dniu 28 listopada 2019 r. był powodem udzielania kolejnych zwolnień okresie od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. (symbol M54.4) - zatem powróciła kwestia zespołu bólowego kręgosłupa. Biegli zwrócili uwagę na to, że pomiędzy zwolnieniami w pierwszym okresie (od dnia 31.05.2019 r. do dnia 12.11.2019 r.) a zwolnieniami od dnia 28.11.2019 r. do dnia 02.04.2020 r. wydanymi z tej samej współprzyczyny chorobowej nie upłynęło 60 dni, zatem nie mogło być mowy w przypadku ubezpieczonego o otwarciu nowego okresu zasiłkowego. Według biegłych nie zachodziły okoliczności uzasadniające przebadanie ubezpieczonego przez innych biegłych. Do powyższej opinii biegłych ponownie zastrzeżenia wniósł wyłącznie ubezpieczony (k. 179 – 182). Nie zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez biegłych sądowych w opinii sprowadzających się do stwierdzenia, że brak było podstaw do rozpoczęcia nowego okresu zasiłkowego począwszy od dnia 28 listopada 2019 r. Wnioskodawca zarzucił biegłym, że nie uwzględnili następujących faktów: że stwierdzono u niego m.in. dyskopatię oraz nie odnieśli się jaki wpływ na stan zdrowotny pacjenta ma ta choroba w poszczególnych latach i miesiącach szczególnie w okresie od 31.05.2019 r. - 12.11.2019 r. oraz w okresie 28.11.2019 r. - 02.04.2020 r.; że stwierdzono u niego inne stany takie jak np. skrzywienie przegrody nosa, przewlekłe zapalenie zatok, alergię, nadwagę czy stan po cholecystektomii - zabiegu chirurgicznym polegającym na usunięciu pęcherzyka żółciowego; że lekarz prowadzący - N. P. - prowadząc dokumentację pacjenta wielokrotnie przy każdorazowej wizycie kopiuje poprzednie wpisy dotyczące historii wielu różnych chorób występujących w różnych okresach oraz jaki wpływ na ustalenie faktycznego powodu niezdolności chorobowej pacjenta ma opisana wyżej metodologia prowadzenia przez lekarza dokumentacji medycznej szczególnie w odniesieniu do opinii sądowej dotyczącej stanu zdrowotnego pacjenta; że czym innym jest schorzenie określane statystycznie numerem M70 - choroby tkanek miękkich związane z ich używaniem, przemęczeniem i przeciążeniem występujące w obrębie kręgosłupa, a czym innym jest to samo schorzenie występujące w obrębie kończyny dolnej; że ubezpieczony zgłosił się do świątecznej pomocy w W. z dolegliwościami bólowymi w okolicy odcinka L-K i pachwiny prawej - kończyny dolnej, ale leczony był w okresie od 31.05.2019 r. - 12.11.2019 r. wyłącznie na schorzenie kończyny dolnej, co wynika wprost z dokumentacji medycznej; że lekarz prowadzący N. P. wystawił dwa zaświadczenia lekarskie z dnia 14.11.2019 roku i z 24.01.2024 roku z których wprost wynika, że w okresie od 31.05.2019 - 12.11.2019 roku pacjent był leczony z powodu urazu kończyny dolnej, po czym odzyskał zdolność do pracy, a w okresie od 28.11.2019 - 02.04.2020 r. był leczony z powodu urazu kręgosłupa; że lekarz neurolog V. E. wskazała wprost w dniu 16.08.2019 r., że rozpoznano podejrzenie uszkodzenie nerwu strzałkowego prawego i piszczelowego prawego. Dodatkowo ubezpieczony zarzucił, że biegli każdorazowo przyjmowali jedynie skrajnie niekorzystny dla niego wariant, iż wszystkie dolegliwości chorobowe związane z kończyną dolną mają swoje źródło w chorobie kręgosłupa jako chorobie współistniejącej pomijając oczywiste okoliczności, iż dolegliwości związane z kończyną dolną prawą miały swoje przyczyny w urazach mechanicznych. Poza tym, wnioskodawca zarzucił, że biegli w sposób sprzeczny z dokumentacją medyczną co do okresu 28.11.2019 - 02.04.2020 r. użyli określenia „zatem powraca temat zespołu bólowego kręgosłupa” w sytuacji, gdy faktycznie w okresie poprzednim tj. 31.05.2019 r. - 12.11.2019 r. był on leczony z powodu urazu kończyny dolnej, a nie z powodu urazu kręgosłupa, co potwierdza dokumentacja medyczna w odniesieniu do kodu choroby wskazanym na wystawionych zwolnieniach lekarskich. Generalnie ubezpieczony podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. W efekcie ubezpieczony domagał się zobowiązania biegłych do wydania opinii uzupełniającej pisemnej i ustnej na rozprawie. Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii ortopedy R. K. oraz opinie biegłych neurologa M. H. oraz ortopedy B. S. . Przedmiotowe opinie były w ocenie Sądu spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegli szczegółowo opisali materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstały one w oparciu o badanie i wywiad z wnioskodawcą, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy. Ze sporządzonych opinii biegłych wynikało, że niezdolność do pracy ubezpieczonego w okresie od dnia 28 listopada 2019 r. do dnia 2 kwietnia 2020 r. była spowodowana jednostką chorobową, która współwystępowała we wcześniejszym okresie, tj. od dnia 31 maja 2019 r. do dnia 12 listopada 2019 r., w konsekwencji czego biegli jednoznacznie stwierdzili, że brak było podstaw do otwarcia nowego okresu zasiłkowego z dniem 28 listopada 2019 r. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń” . Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. W niniejszej sprawie wyłącznie ubezpieczony wnosił zastrzeżenia do opinii biegłych. Sąd dopuścił w związku z tym dowody z opinii uzupełniających biegłych. Biegli w wyczerpujący sposób ustosunkowali się do zastrzeżeń, rozwiewając powstałe wątpliwości. Zastrzeżenia ubezpieczonego stanowiły niczym nieuzasadnioną polemikę z rzeczowo i merytorycznie uzasadnionymi opiniami biegłych. Sąd uznał, że biegli dostatecznie wyjaśnili sporne okoliczności i dalsze dopuszczanie dowodów z opinii biegłych lub jej uzupełnianie prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania w świetle tak jasnych, kompletnych, wyczerpujących i rzetelnych opinii biegłych. W związku z tym na rozprawie w dniu 26 marca 2025 r. Sąd pominął dowód z opinii uzupełniającej biegłego R. K. (dopuszczając jednocześnie dowód z opinii biegłych ortopedy i neurologa), a na rozprawie w dniu 09.02.2026 r. na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. pominął dowód z opinii uzupełniającej biegłych neurologa M. H. i ortopedy B. S. oraz dowód z przesłuchania świadka N. P. jako nieistotny dla rozstrzygnięcia i zmierzający jedynie do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania. Podobnie odnośnie dokumentów wskazanych w piśmie złożonym na rozprawie 09.02.2026 r. w pkt 3 a, b i c, uznając je za zbędne do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczyły innego postępowania. Reasumując, Sąd uznał opinie biegłych sporządzone i uwzględnione w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodne, podzielając dokonane w nich ustalenia i uznając że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłych stanowiska ani uzupełniania ich opinii. W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2016r. sygn. akt XIII Ga 764/15: „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (post. SN z 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, Legalis). Ustalenia, wymagające wiadomości specjalnych, aby mogły stać się składnikiem materiału dowodowego poddawanego ocenie, muszą przybrać formę określoną w art. 278 i n. k.p.c. , to znaczy postać opinii biegłego (biegłych) lub odpowiedniego instytutu. (…) Z przyjmowanej powszechnie zasady, iż sąd jest najwyższym biegłym, nie można wyprowadzać wniosku, że może biegłego zastępować, a to oznacza, że jeżeli do poczynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości specjalne, sąd nie może dokonywać ich sam, nawet gdyby miał w tej dziedzinie odpowiednie kwalifikacje merytoryczne; posiadanie takich kompetencji ułatwia jedynie ocenę opinii biegłego (wyr. SN z 26 października 2006 r., I CSK 166/06, Legalis). (…) Opinia biegłego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (wyr. SN z 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, Legalis). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. (…) Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyr. SN z 16 września 2009 r., I UK 102/09, Legalis). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (…) (wyr. SN z 1 września 2009 r., I PK 83/09, Legalis)”. W konsekwencji stwierdzić należy, iż to wyłącznie od Sądu zależy, którą z wydanych opinii uzna za wiarygodną i podzieli jej stanowisko, po wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego i cech opinii, o których wyżej mowa. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu oraz uwzględnione opinie biegłych. W przypadku dowodu z zeznania świadków Sąd w obdarzył je wiarygodnością w zakresie, w jakim świadkowie potwierdzali, że doszło u ubezpieczonego do urazu w związku z przenoszeniem pianina. Przesłuchanie ubezpieczonego Sąd uwzględnił w części, mając na uwadze, że opierało się ono w głównej mierze na subiektywnych odczuciach wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie ubezpieczonego. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1125), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. W niniejszej sprawie koszty postępowania w punkcie II sentencji wyroku Sąd zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.