IV U 259/22

Sygnatura akt IV U 259/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Ś. , dnia 26 lipca 2023 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie w trybie art. 15 zzs 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu (...) sprawy z odwołania J. O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 13 maja 2022 r., znak: (...) o świadczenia rehabilitacyjne zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. w ten sposób, iż przyznaje powodowi J. O. prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego w związku z chorobą zawodową na okres 3 miesięcy; zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 180,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód J. O. wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. - odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i wniósł o zmianę orzeczenia przez przyznanie prawa do tego świadczenia na dalsze 3 miesiące oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniósł, że odzyskanie zdolności do pracy nie musi nastąpić do końca okresu zasiłkowego, gdyż ustawodawca jedynie określił maksymalny okres na jaki może zostać przyznane świadczenie. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powołano podstawę prawną decyzji podnosząc, że komisja lekarska ZUS orzekła, że stan zdrowia powoda nie uzasadnia przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W toku postepowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W okresie od 12 grudnia 2020 roku do 11 czerwca 2021 roku powód przebywał na zasiłku chorobowym, następnie przez 9 miesięcy pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 6 maja 2022 roku orzekła, że stan zdrowia nie uzasadnia przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i uznała, że jest częściowo niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową do dnia 30 września 2022 roku. Decyzją z dnia 13 maja 2022 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. odmówił powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od 3 marca 2022 roku. Dowód: akta ZUS – w załączeniu Powód kwalifikował się do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego w pełnym zakresie to jest 12 miesięcy. Dowód: opinia biegłego internisty k. 40-42 Orzeczeniem lekarskim z dnia 28 września 2022 roku stwierdzono u powoda brak przeciwwskazań do podjęcia pracy. Dowód: orzeczenie k. 54 W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Odwołanie jest zasadne. Zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy). Z akt sprawy wynika, że w okresie od 12 grudnia 2020 roku do 11 czerwca 2021 roku powód przebywał na zasiłku chorobowym, następnie przez 9 miesięcy pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Spornym pozostało, czy stan zdrowia powoda rokował na odzyskanie przez niego zdolności do pracy. W sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłego internisty, który wskazał w opinii, że w okresie od 14 grudnia 2020 roku powód był leczony szpitalnie z powodu niewydolności oddechowej w przebiegu zapalenia płuc wywołanego zakażeniem (...) , pobyt w szpitalu do 17.02.2021 roku; następnie powód był leczony w ramach POZ z adnotacją o kontynuowaniu rehabilitacji ruchowej oraz „nawrocie nastawienia depresyjnego”; w dokumentacji odnotowano również „szkody pocovidowe w zakresie narządu ruchu” z ograniczeniem ruchomości w dużych stawach kończyn, co było następstwem wielotygodniowego unieruchomienia, następnie począwszy od marca 2021 roku wnioskodawca był leczony w poradni zdrowia psychicznego z diagnozą „zaburzenia adaptacyjne”; w zaświadczeniu o stanie zdrowia wydanym dla potrzeb organu rentowego przez lekarza POZ z dnia 7 maja 2021 roku jest odnotowane” 52 letni mężczyzna po skrajnie ciężkim przebiegu (...) 19 nadal nie odzyskał samodzielności – neuropatie, niedowłady, zaburzenia natury psychicznej – rehabilitacja i leczenie w toku”, zaś w orzeczeniu z lipca 221 roku Lekarz Orzecznik uznał, że wnioskodawca rokuje odzyskanie zdolności do pracy jako prokurent do spraw ochrony środowiska i orzekł po raz pierwszy świadczenie rehabilitacyjne na okres 6 miesięcy; świadczenia te Lekarz Orzecznik przedłużył na kolejne 3 miesiące w grudniu 2021 roku; w marcu 2022 roku konsultant psychiatra ZUS uznał, że powód nie odzyskał jeszcze zdolności do pracy i sugerował przyznanie dalszych świadczeń rehabilitacyjnych, bądź świadczeń rentowych; Lekarz Orzecznik i Komisja Lekarska ZUS orzekli częściową niezdolność do pracy z powodu „organicznego zespołu amnestycznego” do 30.09.2022 roku. Jak wynika z wywiadu powód powrócił do pracy i ją kontynuuje na uprzednio zajmowanym stanowisku prokurenta. Tak więc wnioskodawca odzyskał zdolność do wykonywania pracy. Biegły podkreślił, że uwzględniając powyższe nie można było zakładać, że w okresie świadczeń rehabilitacyjnych wnioskodawca nie odzyska zdolność do pracy, zwłaszcza że nie wykluczał tego konsultant psychiatra podczas badania przeprowadzonego w marcu 2022 roku, więc biegły nie podziela stanowiska lekarzy ZUS. Zastrzeżenia do tej opinii zgłosił organ rentowy wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego, podnosząc, że biegły nie wypowiadał się w zakresie swojej specjalizacji oraz że z opinii nie wynika czy powód został dopuszczony do pracy przez lekarza medycyny pracy. W odpowiedzi na zastrzeżenia ZUS powód przedłożył orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do podjęcia pracy z 28 września 2022 roku. Tym samym – wobec wykazania przez powoda jednej z okoliczności, która miała być przedmiotem opinii uzupełniającej - Sąd pominął ten dowód jako zmierzający do przedłużenia postępowania ( art. 253 2 § 1 pkt 5 kpc ), wskazując dodatkowo, że nie jest zasadnym zastrzeżenie skierowane do biegłego internisty, że nie wypowiadał się w zakresie swojej specjalizacji. Sąd dopuszczając dowód z opinii biegłego internisty zobowiązał min. do odpowiedzi na pytanie czy powód wymaga badania przez innych biegłych i biegły takiej konieczności nie wskazał, o opinię biegłego innej specjalizacji nie wnioskowały także strony. Natomiast dodatkowo nie jest trafny zarzut ZUS, gdyż biegły w opinii odnośnie stanu zdrowia psychicznego powoda powoływał się na dokumentację z akt ZUS. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii biegłego jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałyby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 kpc , lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych. Powód w odwołaniu słusznie powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2016 r. (III UZP 16/15, cyt. za LEX 1965421). Sąd Najwyższy w uchwale tej wskazał, że „przesłanką przysługiwania świadczenia rehabilitacyjnego jest ustalenie, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy, bez konieczności stwierdzenia, że nastąpi to w terminie 12 miesięcy od wyczerpania zasiłku chorobowego ( art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r., poz. 159 ze zm.)”, zaś w uzasadnieniu podkreślił, że „warunkiem przyznania i wypłaty świadczenia rehabilitacyjnego jest więc dalsze trwanie czasowej niezdolności do pracy przy braku (jeszcze) przesłanek uzasadniających stwierdzenie utrwalonej niezdolności do pracy. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby czasowa niezdolność do pracy ustała w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy. Wymaga natomiast rokowania (przewidywania), przy uwzględnieniu aktualnych wskazań wiedzy medycznej, że może ona ustać i nie ma pewności, że przekształci się z czasowej w utrwaloną niezdolność do pracy, której wystąpienie nakazywałoby rozważyć uprawnienie do renty z tytułu niezdolności do pracy. Równocześnie ustawodawca gwarantuje wypłatę świadczenia rehabilitacyjnego tak długo, jak długo będzie trwać czasowa niezdolność do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.” Z powołanym poglądem należy się zgodzić. Z orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS wynika, że powód był niezdolny do pracy, z tym, że brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż powód nie rokuje odzyskania zdolności do pracy w okresie najbliższych trzech miesięcy. Natomiast z opinii biegłego wynika, że powód był niezdolny do pracy przez 12 miesięcy i spełnia przesłanki do uzyskania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego przez 12 miesięcy. Tym samym mając na uwadze powołane wyżej stanowisko Sądu Najwyższego powodowi przysługuje prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, tym bardziej, że ze stanowiska strony pozwanej wynika, że powód w chwili orzekania nie był zdolny do pracy, więc prawo do dalszego świadczenia powinien nabyć jednak nie dłużej niż na 12 miesięcy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. należało zmienić zaskarżoną decyzję i przyznać powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na kolejne 3 miesiące. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego znajduje oparcie w art. 98 k.p.c w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U z dnia 5 listopada 2015r.).