IV U 257/23

Sygnatura akt IV U 257/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 29 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w osobie SSR Magdaleny Piątkowskiej po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania K. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 7 lipca 2023 r., znak: (...) o zasiłek chorobowy zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. i przyznaje K. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres 31.05.2023r. do 30.06.2023r. UZASADNIENIE Powódka K. K. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 7.07.2023r. odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 31 maja 2023r. do 30 czerwca 2023r. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji niezdolność powódki do pracy powstała w dniu 31 maja 2023r. a zatem po upływie 14 dni od dnia ustania ubezpieczenia, co miało miejsce w dniu 31 marca 2023r. Powódka podniosła, iż niezdolność do pracy powstała 13 marca 2023r.i trwała nieprzerwanie do dnia 30 czerwca 2023r. Skoro organ rentowy obowiązany był wypłacać powódce zasiłek chorobowy przez 91 dni po ustaniu tytułu ubezpieczenia, to za dalszą nieprzerwaną niezdolność powódki do pracy- aż do 30 czerwca 2023r. – przysługiwało powódce, jej zdaniem, prawo do zasiłku chorobowego. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Powołano art. 7 ust.1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i wskazano, iż niezdolność powódki do pracy powstała w dniu 31 maja 2023r. a zatem po upływie 14 dni od dnia ustania ubezpieczenia, co miało miejsce w dniu 31 marca 2023r. wskazano, iż organ rentowy wysłał powódce wezwanie na badanie lekarskie przez Lekarza Orzecznika na podany przez powódkę adres, awizowana przesyłka nie została podjęta, a zatem zgodnie z art. 44 § 4 kpa uznano doręczenie za dokonane. Wobec tego decyzją z dnia 5.06.2023r. organ rentowy wydał decyzję o odmowie ubezpieczonej prawa do zasiłku za okres od 26 maja 2023r. do 31 maja 2023r. Decyzja została powódce wysłana i jako awizowana i nie podjęta w terminie uznano zatem doręczenie za dokonane, a wobec braku odwołania decyzja stała się prawomocna. W konsekwencji wnioskodawczyni nie nabyła prawa do zasiłku chorobowego za okres od 31 maja 2023r. do 30 czerwca albowiem nie zostały spełnione przesłanki z art. 7 powołanej ustawy zasiłkowej co do okresu powstania niezdolności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka K. K. od dnia 13.03.2023r. była niezdolna do pracy. W dniu 17 marca 2023r. została przyjęta do Oddziału Dziennego (...) (...) i. dra A. S. celem optymalizacji leczenia organicznych zaburzeń osobowości, padaczki nieokreślonej. Przebywała w Oddziale do 28 czerwca 2023r. Początkowo u powódki występowały liczne objawy somatyczne i wzmożony lęk, zgłaszała napady padaczkowe- dwukrotnie podano klonazepam w aurze napadu. Przez cały okres pobytu powódka prezentowała szereg trików ruchowych. W epikryzie wskazano na potrzebę dalszego leczenia w warunkach Oddziału. Powódka nadal była niezdolna do pracy. Powódka pozostawała w zatrudnieniu do 31.03.2023r. Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłacił zasiłki chorobowe za okres od 1.04.2023r. do 25.05.2023r. Zakład ubezpieczeń Społecznych wezwał powódkę na dzień 25 maja 2023r. na kontrolne badania przez lekarza orzecznika. Wezwanie przesłano na adres domowy powódki, a kiedy wróciło awizowane ( po raz pierwszy 15 maja, po raz drugi 23 maja) i nie podjęte w terminie, uznano je za doręczone. Wobec niestawiennictwa powódki na badania stwierdzono utratę ważności zaświadczenia lekarskiego powódki za okres od 1.04.2023r. do 31.05.2023r. seria (...) za okres od 26.05.2023r. do 31.05.2023r. Decyzją z dnia 5 czerwca 2023r. odmówiono powódce prawa do zasiłku chorobowego za okres 26.05-31.05.2023r. Powódka nadal była niezdolna do pracy. Kolejne zaświadczenie lekarskie objęło okres od 31.05.2023r. do 30.06.2023r. Dowód: akta ZUS w załączeniu epikryza k. 4-5 Przy tak ustalonym stanie faktycznym sąd zważył: Odwołanie podlegało uwzględnieniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż organ rentowy nie miał podstaw prawnych, aby uznać fikcję doręczenia przewidzianą w art. 44 § 4 kpa . Zgodnie z powołanym przez stronę pozwaną przepisem art. 44 : § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3 w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 , a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Skoro pierwsze zawiadomienie zostało dokonane 15 maja doręczenie można było uznać za dokonane dopiero w dniu 29 maja. A zatem w dniu badania tj. 25.05 termin ten jeszcze nie upłynął, a strona pozwana mogła mieć co najwyżej wiedzę, iż zostało ono powtórnie awizowane i trwa termin do odbioru pisma przez powódkę z urzędu pocztowego . A zatem- w braku możliwości zastosowania art. 44§ 4 kpa organ rentowy nie mógł przyjąć, iż powódka nie poddała się badaniom w trybie art. 59 ustawy zasiłkowej. Po wtóre niezasadnie wskazano jakoby w stosunku do powódki odpadły przesłanki art. 7 ustawy zasiłkowej albowiem niezdolność powódki do pracy trwała nieprzerwanie od dnia 13 marca 2023r. Zgodnie zaś z przepisem art. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała: 1) nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego; 2) nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego - w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby. Powódka spełniła przesłanki wyżej powołanego artykułu, które odwołują się do niezdolności do pracy , a nie do faktu pobierania zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności do pracy. Powódka niewątpliwie była niezdolna do pracy w dniu 25 maja 2023r., co potwierdza epikryza z Oddziału (...) a stwierdzenie utraty mocy zaświadczenia lekarskiego za okres od 25.05.2023r. , a następnie braku prawa do zasiłku nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 44 §4 kpa co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż powódka prawidłowo została zawiadomiona o terminie badań kontrolnych lekarza orzecznika. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.