IV U 256/21

Sygnatura akt IV U 256/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Ś. , dnia 21 lipca 2022 r. Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs 1 ustawy z 2.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...) 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych sprawy z odwołania małoletniego K. G. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 17 maja 2021 r. roku, znak:ZP. (...) . (...) . (...) o ustalenie niepełnosprawności dziecka do lat 16 odwołanie oddala. UZASADNIENIE Przedstawicielka ustawowa małoletniego powoda K. A. M. wniosła odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 17 maja 2021 roku, nie zgadzając się z orzeczeniem, zgodnie z którym zaliczono powoda do osób niepełnosprawnych, nie zakwalifikowano natomiast do wskazania nr 7 tj. konieczności stałej lub trwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znaczną ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W uzasadnieniu wskazała, że małoletni jest impulsywny i bywa agresywny oraz wymaga kontroli w wykonywaniu codziennych obowiązków. Strona pozwana Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. wniosła o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu wskazała, w świetle ustawy z 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 roku brak jest podstaw do wskazania nr 7 tj. konieczności stałej lub trwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znaczną ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Orzeczeniem z dnia 11 marca 2021 roku (...) ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. postanowił zaliczyć małoletniego powoda do osób niepełnosprawnych, nie zakwalifikował natomiast do wskazania nr 7 tj. konieczności stałej lub trwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Od decyzji tej złożono odwołanie. W dniu 17 maja 2021 roku Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Dowód: akta (...) w załączeniu Stan zdrowia powoda nie uzasadnia wskazań pkt. 7, tj. małoletni powód nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Sprawność małoletniego powoda nie jest naruszona w takim stopniu, który skutkowałby koniecznością zapewnienia dziecku całkowitej opieki i pomocy w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych w stopniu przewyższającym zakres opieki na zdrowym dzieckiem w tym samym wieku. Dowód: opinia biegłych psychiatry i psychologa k. 15-16, opinia uzupełniająca k. 46 W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył : Odwołanie podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 511) osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Natomiast § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002 roku w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia (Dz. U. z dnia 1 marca 2002 r. z późn. zm.) stanowi, że oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16 roku życia, zwanej dalej "dzieckiem", dokonuje się na podstawie następujących kryteriów: 1) przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy, 2) niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującej konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo 3) znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem. Dodatkowo §2 pkt.2 wskazuje, że przy ocenie niepełnosprawności dziecka bierze się pod uwagę: 1) rodzaj i przebieg procesu chorobowego oraz jego wpływ na stan czynnościowy organizmu, 2) sprawność fizyczną i psychiczną dziecka oraz stopień jego przystosowania do skutków choroby lub naruszenia sprawności organizmu, 3) możliwość poprawy stanu funkcjonalnego pod wpływem leczenia i rehabilitacji. Jak wynika z materiału dowodowego, w szczególności z opinii powołanych w sprawie biegłych, stan zdrowia małoletniego K. G. z punktu widzenia specjalistów psychiatry i psychologa spełnia kryteria zaliczenia do osób niepełnosprawnych, ale nie kwalifikuje się natomiast do wskazania nr 7 tj. konieczności stałej lub trwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Małoletni zaliczony został do osób niepełnosprawnych z powodu całościowych zaburzeń rozwoju. Biegli psychiatra i psycholog stwierdzili, że stan psychiczny chłopca uległ zdecydowanej poprawie; orzeczenia o niepełnosprawności / stopniu niepełnosprawności są wydawane często okresowo właśnie z powodu dynamiki objawów i zwłaszcza w okresie rozwojowym możliwości pojawienia się pozytywnych zmian w funkcjonowaniu są duże, zaś odpowiednie oddziaływania pozwalają na minimalizowanie objawów należących do zaburzeń ze spektrum autyzmu. Biegli podkreślili, że sprawność nie jest naruszona w takim stopniu, który skutkowałby koniecznością zapewnienia dziecku całkowitej opieki i pomocy w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych w stopniu przewyższającym zakres opieki na zdrowym dzieckiem w tym samym wieku, nie jest osobą niezdolną do wykonywania czynności samoobsługowych, potrafi komunikować się z otoczeniem, rozumie kierowane do niego komunikaty, polecenia, sam potrafi werbalizować swoje wypowiedzi, zaburzenia psychiczne nie przekładają się na zaburzenia w zakresie poruszania się. Biegli w opinii uzupełniającej odnieśli sie do zarzutów przedstawicielki ustawowej małoletniego powoda, podtrzymując swoją opinię, podkreślając, że nieprzewidywalne zachowania dziecka czy konieczność dopilnowania zażywania leków nie są podstawą orzekania o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałyby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 §1 kpc , lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych. Wobec braku podstaw do zmiany orzeczenia Sąd na podstawie art. 477 14 §1 k.p.c. odwołanie oddalił.