IV U 225/25

Sygn. akt IV U 225/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2026r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia Maja Ambrożek Protokolant: Maciej Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026r. na rozprawie we Wrocławiu sprawy z odwołania V. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. z dnia 7 stycznia 2025r. znak: (...) w sprawie V. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy I. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy V. B. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w kwocie 14.310 zł (słownie: czternaście tysięcy trzysta dziesięć zł), tj. za 10% uszczerbku na zdrowiu, II. w pozostałym zakresie odwołanie oddala, III. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. na rzecz wnioskodawcy V. B. kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt zł) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, IV. koszty postępowania zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV U 225/25 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 stycznia 2025 r. (znak: (...) ) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. odmówił ubezpieczonemu V. B. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 listopada 2023 r. Organ rentowy wskazał, że protokół powypadkowy nr (...) z dnia 27.05.2024 r. zawiera twierdzenia bezpodstawne pozostające w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w dokumentacji medycznej, a dokumentacja medyczna nie potwierdza okoliczności wypadku opisanych w protokole. Podniósł, że podczas wizyty u lekarza w dniu 01.12.2023 r. ubezpieczony podał, że od 3 tygodni ma niedrożne drogi oddechowe, a także, że dzień przed wizytą wrócił z podroży zagranicznej. Wobec powyższego organ rentowy odmówił prawa do jednorazowego odszkodowania, stwierdzając, że wypadek miał miejsce w innym czasie i w innych okolicznościach niż podano w protokole ustalającym okoliczności przyczyny wypadku. Od powyższej decyzji odwołanie złożył reprezentowany przez adwokata ubezpieczony i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku w pracy. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że oprócz wypadku zaistniałego na skutek podniesienia ogromnego ciężaru zaistniała u niego także inna choroba i to powodu tej choroby przeszedł na zwolnienie lekarskie. Wyjaśnił, że podczas wyjazdu zagranicznego, w czasie którego doszło do wypadku, miał podwyższoną temperaturę oraz chore drogi oddechowe i to na okoliczności wystawienia zwolnienia lekarskiego z powodu choroby dróg oddechowych powołuje się ZUS w uzasadnieniu decyzji. Podniósł, że wbrew twierdzeniom ZUS przedstawiona dokumentacja medyczna jest spójna. Wskazał, że po wyleczeniu infekcji i powrocie do pracy dalej odczuwał ból w podbrzuszu oraz pachwinie, a po pojawieniu się kolejnych uporczywych dolegliwości, w dniu 05.01.2024 r. skorzystał z porady lekarza, który stwierdził wystąpienie przepukliny i wystawił tego samego dnia skierowanie do szpitala, gdzie wyznaczono mu termin operacji na 26.03.2024 r. Dalej podniósł, że do dnia 26.03.2024 r. pracował i dopiero po operacji otrzymał zwolnienie lekarskie na 6 miesięcy w czasie których wypłacano mu 100% wynagrodzenia jak przy wypadku przy pracy. Ubezpieczony wniósł o powołanie biegłego chirurga celem ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, a nadto podkreślił, że decyzję odmawiającą ubezpieczonemu prawa do jednorazowego odszkodowania wydał wobec uznania, że zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. nie spełniało wymogów wypadku przy pracy. Wskazał, że zgodnie z treścią protokołu powypadkowego nr (...) w dniu 27.11.2023 r. u ubezpieczonego wykonującego pracę montera systemów alarmowych w trakcie wykonywania pracy polegającej na ręcznym przenoszeniu ciężarów, tj. szpul z kablami oraz sejfu o wadze ok. 600 kg, doszło do urazu powodującego ostry ból brzucha, a powyższe doprowadziło do wystąpienia przepukliny pachwinowej prawostronnej. Podniósł, że całość dokumentacji dot. ubezpieczonego przekazano do Głównego Lekarza Orzecznika ZUS w celu sporządzenia analizy i w opinii tej wskazano, że w zgromadzonej dokumentacji pojawiła się nieścisłość co do faktycznego miejsca pobytu ubezpieczonego w okresie od 27.11.2023 r. do 30.11.2023 r. i daty pojawienia się dolegliwości bólowych związanych z przepukliną pachwinową. Zdaniem organu rentowego, fakty ustalone w sprawie nie pozwalają na stwierdzenie, że do wypadku doszło w okolicznościach podanych w protokole powypadkowym, wobec czego zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. nie spełniało wymogów wypadku przy pracy, gdyż miało miejsce w innym czasie i innych okolicznościach niż podano w protokole ustalającym okoliczności przyczyny wypadku. W piśmie procesowym z dnia 02.12.2025 r. (data wpływu pisma do Sądu, k. 83) ubezpieczony wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1800 zł na podstawie § 9 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964) Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. ubezpieczony wniósł o zasądzenie na jego rzecz o kwoty 16.360 zł tytułem jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony V. B. był zatrudniony w (...) sp. z o.o. na stanowisku montera systemów alarmowych. Wykonywanie przez niego obowiązków pracowniczych polegało na rozładowywaniu transportu, montowaniu systemów alarmowych, przenoszeniu szpuli z kablami oraz sejfów ważących kilkaset kilogramów. We wrześniu 2023 r. został zakwalifikowany do operacji przepukliny pępkowej, która ostatecznie się nie odbyła. Bezsporne, a nadto dowód:  wizyta z dnia 13.09.2023 r., akta organu rentowego. W okresie od 27.11.2023 r. do 30.11.2023 r. został oddelegowany przez pracodawcę do pracy na instalacji w miejscowości N. . Pierwszego dnia pracy, tj. w dniu 27.11.2023 r. wraz z współpracownikiem B. P. mieli przenieść szpulę z kablem ważącą kilkaset kilogramów. Ubezpieczony uniósł szpulę, aby ustawić ją poziomo, celem późniejszego toczenia szpuli i rozwinięcia kabla. Podczas tej czynności zaczął doskwierać mu ból w dolnej części brzucha. W kolejnym dniu pracy ubezpieczony wraz z innymi pracownikami przenosił sejf, ważący ok. 800 kg. Przy ściąganiu sejfu z palety ponownie odczuł ból w dolnej części brzucha. Przenoszenie sejfu dokończyli jego współpracownicy bez ubezpieczonego. W pozostałych dniach delegacji ubezpieczony nie wykonywał już innej ciężkiej pracy fizycznej. W dniu 27.11.2023 r. ubezpieczony na skutek przenoszenia szpuli uległ wypadkowi przy pracy. Dowód:  zeznania świadka B. P. na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r., protokół skrócony rozprawy, k. 26-27.  zeznania świadka R. J. na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r., protokół skrócony rozprawy, k. 27-27v.  przesłuchanie ubezpieczonego V. B. na rozprawie w dniu 29.05.2025 r., protokół skrócony rozprawy, k. 27v.-29.  opinia sądowo-lekarska z dnia 12.07.2025 r., k. 37-40. Po delegacji, w dniu 01.12.2023 r. ubezpieczony udał się do lekarza. Podczas podróży służbowej do Niemiec, która miała miejsce przed delegacją w N. , a także w czasie samej delegacji ubezpieczony, był przeziębiony i miał gorączkę. W związku ze złym samopoczuciem zgłosił się do lekarza który w dniu 01.12.2023 r. stwierdził wystąpienie u niego ostrego zapalenia nosa i gardła. W trakcie wizyty ubezpieczony nie poinformował lekarza o odczuwanych dolegliwościach bólowych w dolnej części brzucha. Z powodu ostrego zapalenia nosa i gardła przebywał później na zwolnieniu lekarskim. Poza powyższym ubezpieczony w lipca 2023 r. nadwerężył lewy nadgarstek, na którego ból skarżył się także podczas wizyty w dniu 01.12.2023 r. Dowód:  przesłuchanie ubezpieczonego V. B. na rozprawie w dniu 29.05.2025 r., protokół skrócony rozprawy, k. 27v.-29.  wizyta z dnia 14.07.2023 r., akta organu rentowego.  wizyta z dnia 01.12.2023 r., akta organu rentowego. Po wypadku w dniu 27.11.2023 r. przez kilka tygodni odczuwał dyskomfort w czasie jazdy samochodem, ucisk oraz ból brzucha. Poza okresem, w którym przebywał na zwolnieniu z powodu choroby dróg oddechowych, ubezpieczony pracował. Ubezpieczony nie miał świadomości, że wystąpiła u niego przepuklina pachwinowa do dnia 05.01.2024 r., kiedy to w związku z odczuwanymi dolegliwościami bólowymi zgłosił się do lekarza, który stwierdził wystąpienie u niego przepukliny pachwinowej i skierował go na operację. Operację przeprowadzono w dniu 26.03.2024 r. Po operacji ubezpieczony przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 6 miesięcy, w tym czasie pobierał zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100% podstawy wymiaru. Dowód:  skierowanie z dnia 05.01.2024 r., k. 6.  wizyta z dnia 05.01.2024 r., akta organu rentowego.  karta informacyjna z dnia 28.03.2024 r., akta organu rentowego. Pracodawca przeprowadził postępowanie powypadkowe dopiero w maju 2024 r., mimo zgłoszenia wypadku od razu po powrocie z N. . Zdarzenie zostało uznane przez pracodawcę za wypadek przy pracy, którego okoliczności i przyczyny stwierdzono w protokole nr (...) . Dowód:  protokół nr (...) r., akta organu rentowego.  protokół z wyjaśnień poszkodowanego z dnia 06.05.2024 r., akta organu rentowego.  protokół zebrania informacji od świadka R. J. z dnia 27.05.2024 r., akta organu rentowego.  protokół zebrania informacji od świadka B. P. z dnia 06.05.2024 r., akta organu rentowego.  przesłuchanie ubezpieczonego V. B. na rozprawie w dniu 29.05.2025 r., protokół skrócony rozprawy k. 27v.-29. W dniu 07.10.2024 r. V. B. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ustalenie prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27.11.2023 r. W opinii lekarskiej z dnia 31.12.2024 r., w której wskazano, że z powodu nieścisłych zawartych w dokumentacji medycznie jest możliwe uznanie zdarzenia z dnia 27.11.2023 r. za wypadek przy pracy. Decyzją z dnia 7 stycznia 2025 r. (znak: (...) ) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we H. odmówił ubezpieczonemu V. B. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 listopada 2023r. W dniu 27 listopada 2023 r., tj. w dniu wypadku V. B. był zgłoszony do ubezpieczeń społecznych, w tym ubezpieczenia wypadkowego. Bezsporne, a nadto dowód:  wniosek z dnia 07.10.2024 r., akta organu rentowego.  opinia lekarska z dnia 31.12.2024 r., akta organu rentowego.  decyzja z dnia 7 stycznia 2025 r., znak: (...) , akta organu rentowego.  notatka służbowa z dnia 28.10.2024 r., akta organu rentowego. V. B. w wyniku wypadku w dniu 27.11.2023 r. doznał uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%. Dowód:  opinia sądowo-lekarska z dnia 12.07.2025 r., k. 37-40. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części. Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się na dowodach z dokumentów wymienionych w treści uzasadnienia, w tym w szczególności na dokumentacji znajdującej się w aktach organu rentowego, albowiem ich wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Istotne znaczenie dla sprawy miało także przesłuchanie samego odwołującego się oraz zeznania świadków B. P. i R. J. dla ustalenia dokładnego przebiegu zdarzenia z dnia 27 listopada 2023 r., urazu doznanego przez ubezpieczonego i przebytego leczenia wobec niejednoznaczności stanu faktycznego wynikających z części dokumentacji medycznej. Zarówno zeznania świadków, jak i wyjaśnienia samego ubezpieczonego były jasne, konkretne i spójne, a nadto korespondowały ze sobą i pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wobec czego Sąd uznał je za wiarygodne. Jednocześnie, dokonanie pełnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie wymagało wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował. W toku postępowania organ rentowy kwestionował bowiem, że zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. wskazane w protokole powypadkowym stanowiło wypadek przy pracy. Celem ustalenia, czy do przepukliny pachwinowej z powodu której ubezpieczony przeszedł operacje, a następnie przebywał przez 6 miesięcy na zwolnieniu doszło w okolicznościach zdarzenia z dnia 27.11.2023 r., a także, że zdarzenie to miało charakter nagły i miało związek z pracą, Sąd powołał więc biegłego sądowego z zakresu chirurgii. Ponadto, Sąd powołał biegłego sądowego z zakresu chirurgii także celem stwierdzenia, w konsekwencji ewentualnego ustalenia, że zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. było wypadkiem przy pracy, czy i w jakiej wysokości ubezpieczony doznał uszczerbku na zdrowiu w związku z tym zdarzeniem. Sąd dokonując ustaleń faktyczny w sprawie oparł się więc także na dowodzie z opinii biegłego sądowego, który z przyczyn wskazanych w dalszej części uzasadnienia uznał za w pełni wiarygodny. W niniejszej sprawie bezspornym było, że ubezpieczony w dniu zdarzenia podlegał ubezpieczeniu wypadkowemu na podstawie wiążącej go z (...) sp. z o.o. umowy. Organ rentowy odmówił natomiast ubezpieczonemu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 27 listopada 2023 r., albowiem zdaniem organu rentowego protokół powypadkowy zawierał stwierdzenia bezpodstawne, a zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. nie stanowiło wypadku przy pracy. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 199, poz. 1673 z późn. zm., dalej jako ustawa) za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą m.in. podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych. Możliwość uznania danego zdarzenia za wypadek przy pracy podyktowana jest zatem stwierdzeniem występowania wszystkich z następujących kryteriów: nagłości, przyczyny zewnętrznej, urazu lub śmierci i związku z pracą. Należy wskazać, że Sąd ubezpieczeń społecznych jest uprawniony do dokonania oceny, czy dane zdarzenie było wypadkiem przy pracy, w sytuacji gdy poszkodowany odwołał się od decyzji ZUS odmawiającej przyznania świadczenia z tego tytułu. Z ustalonego stanu faktycznego, w szczególności z przesłuchania ubezpieczonego oraz zeznań świadków B. P. i R. J. , a także z opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu chirurgii wynikało jednoznacznie, że wnioskodawca uległ w dniu 27 listopada 2023 r. wypadkowi przy pracy. Biegły w opinii wskazał, że do przepukliny pachwinowej, w wyniku której ubezpieczony został poddany ostatecznie operacji i przebywał w szpitalu w marcu 2024 r. mogło dojść w okolicznościach wskazanych przez ubezpieczonego, tj. w dniu 27 listopada 2023 r., a także podkreślił, że ze zgromadzonej w sprawie z dokumentacji medycznej oraz zeznań świadków i przesłuchania samego ubezpieczonego wynika, że zdarzenie z dnia 27 listopada 2023 r. miało związek z pracą, a także miało charakter nagły. Zastrzeżenia w piśmie z dnia 14.08.2025 r. (k. 57) do opinii głównej wniósł ubezpieczony, jednak kwestionował on jedynie ustalenia biegłego co do wysokość doznanego uszczerbku na zdrowiu, a w pozostałym zakresie opinia nie budziła jego wątpliwości. Sąd podzielił ustalenia biegłego w zakresie powyższych okoliczności w związku z uznaniem opinii biegłego za wiarygodną. Dla stwierdzenia, że zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. stanowiło wypadek przy pracy konieczne było także stwierdzenie spełnienia przesłanki wywołania zdarzenia w dniu 27.11.2023 r. przyczyną zewnętrzną. W ocenie Sądu niewątpliwie w niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. W orzecznictwie sądowym zewnętrzność przyczyny zdarzenia jest wyjaśniana w opozycji do przyczyny wewnętrznej. W orzeczeniu z dnia 7 października 2015 r. w sprawie II UK 362/14 Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że „z niedookreślonego charakteru wyrażenia „przyczyna zewnętrzna", wynika, iż przyczyną zewnętrzną wypadku przy pracy może być każdy czynnik zewnętrzny (nie wynikający z wewnętrznych właściwości człowieka) zdolny wywołać w istniejących warunkach szkodliwe skutki. W tym znaczeniu taką przyczyną może być także praca i czynność samego poszkodowanego, w tym zwłaszcza jego nadmierny wysiłek (…)”. Niewątpliwie w niniejszym stanie faktycznym, do wystąpienia u ubezpieczonego przepukliny pachwinowej doszło na skutek wykonywania ciężkiej pracy fizycznej, a więc czynnika zewnętrznego, polegającego na przenoszeniu i podnoszeniu przedmiotu ważących kilkaset kilogramów, a nie w związku z czynnikiem tkwiącym w organizmie ubezpieczonego. W związku z powyższym Sąd uznał, że zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. stanowiło w istocie wypadek przy pracy. W niniejszej sprawie organ rentowy wskazywał, że odmówił przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego, bowiem zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy zakład odmawia przyznania świadczeń w przypadku, gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia bezpodstawne, co w ocenie organu rentowego polegało na tym, że protokół powypadkowy stwierdzał wystąpienie wypadku przy pracy w dniu 27.11.2023 r., a w ocenie organu rentowego, zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. nie było w świetle dokumentacja medycznej wypadkiem przy pracy. Wobec ustalenia przez Sąd, że zdarzenie z dnia 27.11.2023 r. stanowiło wypadek przy pracy, twierdzenia organu rentowego o tym, że protokół powypadkowy zawiera twierdzenia bezpodstawne było bezzasadne, a organ rentowy nie miał podstaw do odmówienia ubezpieczonemu przyznania świadczeń na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy. W dalszej kolejność należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Stosownie do art. 11 ust. 2 i 3 ustawy za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy (ust. 2). Za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie (ust. 3). Warunkiem uznania, że określony uszczerbek ma charakter stały, jest ustalenie niemożności poprawy upośledzenia czynności organizmu. Powyższe odnosi się w równym stopniu także do pozostałych określeń definiujących ciężki wypadek. Jeśli zatem "inne uszkodzenie ciała albo rozstrój zdrowia narusza choćby podstawowe funkcje organizmu", ale istnieją rokowania co do ich poprawy, to za stały uszczerbek takiego przypadku uznać nie można. O kwalifikacji uszczerbku jako "długotrwałego" przesądza natomiast możliwość poprawy upośledzenia czynności organizmu, a także trwanie uszczerbku na zdrowiu przez okres przekraczający 6 miesięcy. Jak już wyżej wskazywano, Sąd ustalił, że zdarzenie z dnia 27 listopada 2023 r. stanowiło wypadek przy pracy. W dalszej kolejność celem ustalenia, czy ubezpieczonemu przysługuje prawo do jednorazowego odszkodowania należało ustalić, czy w skutek wypadku ubezpieczony doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a jeśli tak, to w jakiej wysokości. Wystąpienie powyższych okoliczności również badał biegły sądowy z zakresu chirurgii i w sporządzonej w opinii stwierdził, że u ubezpieczonego na skutek wypadku przy pracy z dnia 27.11.2023 r. wystąpił uszczerbek na zdrowiu w wysokości 10% Jak już wyżej podnoszono, ubezpieczony w zastrzeżeniach do opinii zakwestionował ustalony procent uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10%., wskazując, że uszczerbek ten został zaniżony. Podniósł, że przebył operację z wszczepieniem siatki, a po operacji przez 6 miesięcy pozostawał na zwolnieniu lekarskim, co świadczy o długim czasie rekonwalescencji. Podniósł także, że mimo upływu ok. 1,5 roku od operacji nadal odczuwa dyskomfort fizyczny i psychiczny, pobolewania w pachwinie prawej przy rozciąganiu i po bieganiu, które to objawy zgłaszał w wywiadzie biegłego. Podkreślił, że ze względu na młody wiek odczuwa duży dyskomfort psychiczny w związku wypadkiem i nadal obawia się podnoszenia ciężkich rzeczy, a stan zdrowia zmusił go do zmiany pracy na pracę mniej wymagającą fizycznie. W związku z złożonymi zastrzeżeniami, Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu chirurgii, który podtrzymał stanowisko wyrażone w opinii głównej. W opinii tej biegły wyjaśnił, że uszczerbek na zdrowiu ubezpieczonego ustalił na podstawie punktu 65 załącznika do Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.12.2002 r. , który dotyczy nie tylko przepuklin, lecz również innego rodzaju uszkodzeń powłok jamy brzusznej, także bardziej rozległych. Podkreślił, że wysokość uszczerbku na zdrowiu należy oceniać „w zależności od umiejscowienia i rozmiarów uszkodzenia powłok jamy brzusznej”. W ocenie biegłego, rozmiar uszkodzenia jamy brzusznej, jego charakter oraz umiejscowienie odpowiada 10 % uszczerbku na zdrowiu. Podniósł także, że ocena dyskomfortu psychicznego ubezpieczonego i jego obawy nie leżą w jego kompetencji jako lekarza biegłego z zakresu chirurgii. Opinia uzupełniająca biegłego sądowego nie była kwestionowana przez strony postępowania. W tym miejscu należy wskazać, że opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Sad ustalając stan faktyczny uwzględnił w niniejszej sprawie treść opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii. Zarówno opinia główna, jak i uzupełniająca były w cenie Sądu rzetelne i zupełne. Biegły odpowiedział na wszystkie pytania Sądu w sposób stanowczy i jasny, stając na tym samym stanowisku w obu sporządzonych opiniach. Z treści opinii wynikało, że biegły sporządził opinie w oparciu o szczegółową analizę dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy i aktach organu rentowego, a także po osobistym zbadaniu ubezpieczonego. Ponadto, w opinii uzupełniającej jasno i logicznie wyjaśnił, skąd wynika jego ocena rozmiaru uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonego w odpowiedzi na zgłoszone przez ubezpieczonego zastrzeżenia. W związku tym Sąd uznał opinie biegłego sądowego sporządzone w sprawie za wiarygodne i na ich podstawie dokonał ustaleń w zakresie tego, czy ubezpieczony doznał w dniu 27.11.2023 r. wypadku przy pracy, a także, w zakresie skutków tego wypadku dla zdrowia wnioskodawcy i wysokości doznanego przez wnioskodawcę uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. W myśl art. 14 ust. 9 tej ustawy minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość kwot jednorazowych odszkodowań, o których mowa w art. 12. Wskazać należy, że do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się jako podstawę przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ww. ustawy). Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 roku w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej począwszy od dnia 1 kwietnia 2024 roku do dnia 31 marca 2025 roku kwoty jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej wynoszą 1.431,00 złotych za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Przy ustalaniu kwoty odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, Sąd przyjął za 1% uszczerbku na zdrowiu kwotę 1.431,00 złotych - to jest kwotę w wysokości obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ rentowy (art. 12 ust. 5 ustawy wypadkowej). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że ubezpieczony w wyniku wypadku przy pracy doznał uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10% i na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziały we H. w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy V. B. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w kwocie 14.310 zł w punkcie I sentencji wyroku . W punkcie II sentencji wyroku Sąd oddalił odwołanie w zakresie, w jakim ubezpieczony wnosił o zasądzenie kwoty przekraczającej 14.310 zł, a więc co do kwoty 2320 zł, wobec żądania przez ubezpieczonego zasądzenia kwoty 16.360 zł tytułem jednorazowego odszkodowania. W punkcie III sentencjiwyroku Sąd obciążył kosztami zastępstwa procesowego organ rentowy na podstawie na podstawie art. 98 k.p.c. , jako stronę przegrywającą sprawę. Sąd nie uwzględnił co prawda w całości żądania odwołującego się, jednak odwołanie wniesione przez ubezpieczonego było słuszne co do zasady. Żądanie zasądzenia wyższej kwoty odszkodowania niż kwota wynikająca z doznanego uszczerbku na zdrowiu wynikało bowiem z omyłkowego zastosowania przez ubezpieczonego niewłaściwej stawki za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przy wyliczaniu wysokości należnego odszkodowania. Wysokość należnych ubezpieczonemu kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił w oparciu o § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265 z późn. zm.), zgodnie z którym stawki minimalne w sprawach o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego wynoszą 360 zł. W punkcie IV sentencji wyroku Sąd zaliczył nieuiszczone koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczony, jak i organ rentowy zwolnieni są od obowiązku ich poniesienia - z mocy art. 94 i art. 96 ust.1 pkt. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych . Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.