IV U 1715/21

Sygn. akt: IV U 1715/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała - Kozioł Protokolant: Iwona Markiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. we Wrocławiu sprawy z odwołania wnioskodawcy M. Z. od decyzji strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 7.09.2021 r. znak: (...) o zasiłek chorobowy I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 7.09.2021 r. znak: (...) i przyznaje wnioskodawcy M. Z. prawo do zasiłku chorobowego przysługującego za okres od 1.06.2021 r. do 20.08.2021 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru zasiłku; II. orzeka, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Ubezpieczony M. Z. wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. , od decyzji z dnia 7 września 2021 r. znak (...) - (...) , którą organ na podstawie art. 11 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2021 r., poz. 291) odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego przysługującego za okres od 1 czerwca 2021 r. do 20 sierpnia 2021 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru zasiłku. W zaskarżonej decyzji organ rentowy zarzucił, że w przypadku zdarzenia z dnia 27 maja 2021 r. brak jest związku z odbywaniem drogi z pracy. Zaskarżając w/w decyzję ubezpieczony M. Z. domagał się jej zmiany poprzez przyznanie mu zasiłku chorobowego za sporny okres w wysokości 100% podstawy. Uzasadniając odwołanie, ubezpieczony podniósł, że w umowie o pracę miejsce wykonywania pracy obejmuje województwa: (...) , (...) i (...) . Do obowiązków regionalnego koordynatora ds. merchandisingu należą przede wszystkim spotkania z pracownikami agencji oraz kierownikami i dyrektorami sklepów wielkopowierzchniowych w dużych miastach w określonych w umowie województwach. Koordynacja i egzekucja wykonywanej pracy merchandiserów jest niemożliwa bez pracy w terenie oraz wizyt kontrolnych na sklepach. W firmie została wprowadzona praca zdalna jedynie na okres 3 miesięcy w 2020 r., na początku epidemii. Ubezpieczony wskazał, że w dniu 27 maja 2021 r., po zakończeniu czynności służbowych w hali C. w G. , udał się do domu we W. . Wybrał możliwie najkrótszą drogę powrotną do domu. Podczas powrotu do domu miało miejsce zdarzenie drogowe, stanowiące wypadek w drodze z pracy (k. 4). Odpowiadając na odwołanie organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. wniósł o jego oddalenie, z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zarzucając, że ubezpieczony w ramach umowy o pracę zawartej w dniu 29 października 2018 r. (aneksowanej porozumieniem o zmianie warunków umowy o pracę z dnia 14 listopada 2018 r.) od dnia 2 listopada 2018 r. do dnia 31 maja 2021 r. był zatrudniony w firmie (...) Sp. z o.o. z/s w K. , na stanowisku regionalnego koordynatora ds. merchandisingu. Na stałe miejsce pracy ubezpieczonego pracodawca wyznaczył jego miejsce zamieszkania, znajdujące się we W. . Wyjazdy poza stałe miejsce pracy były wykonywane na polecenie pracodawcy lub okazjonalnie, co wynikało ze specyfiki pracy ubezpieczonego. W dniu 27 maja 2021 r., po zakończeniu czynności służbowych na terenie G. , wnioskodawca wyjechał swoim samochodem w drogę powrotną do stałego miejsca zamieszkania ( W. ) - zdalnego świadczenia pracy. W czasie tej czynności, gdy jechał przez skrzyżowanie dróg, inny samochód nie zatrzymał się przed znakiem (...) , uderzając w samochód ubezpieczonego, i powodując u ubezpieczonego uraz potwierdzony dokumentacją medyczną. W dniu 10 sierpnia 2021 r. ubezpieczony złożył wniosek o wypłatę zasiłku chorobowego za sporny okres. W celu ustalenia prawa ubezpieczonego do świadczeń, organ rentowy wydał opinię z dnia 27 sierpnia 2021 r., zgodnie z którą zdarzenie nie spełniało wymogów definicji wypadku w drodze z pracy z uwagi na brak związku zdarzenia z odbywaniem drogi z pracy. Droga, na której miało miejsce ww. zdarzenie komunikacyjne nie jest stale pokonywana do miejsca świadczenia pracy - miejsca jego mieszkania, co dyskwalifikuje możliwość uznania tego zdarzenia za wypadek z pracy (k. 6-7). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony M. Z. w okresie od 1 listopada 2018 r. do 31 maja 2021 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony u płatnika składek (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. , w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku regionalnego koordynatora ds. merchandisingu. Miejscem wykonywania pracy określonym w umowie o pracę były województwa: (...) , (...) , (...) . Ubezpieczony mieszka we W. , przy ul. (...) . W dniu 27 maja 2021 r. ubezpieczony wykonywał czynności służbowe na terenie G. . Około godziny 14.00, po zakończeniu pracy, rozpoczął podróż powrotną do domu, do W. . Po około 20 minutach jazdy, ubezpieczony zatankował pojazd na stacji BP, w okolicy miejscowości S. , a następnie kierował się w stronę W. . Około godziny 14.30, na skrzyżowaniu dróg (...) , inny uczestnik ruchu, kierujący samochodem marki H. , nie zatrzymał się na znaku stop i z pełną prędkością zderzył się z pojazdem ubezpieczonego. Ponieważ ubezpieczony czuł się dobrze, odmówił transportu do szpitala. Na izbie przyjęć (...) ubezpieczony stawił się dopiero w dniu następnym, z powodu nasilającego się bólu kręgosłupa. Na skutek zdarzenia ubezpieczony doznał obrażeń wewnętrznych w okolicy odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa, klatki piersiowej oraz kończyn dolnych. Na okoliczność zdarzenia w dniu 21 czerwca 2021 r. płatnik składek sporządził kartę wypadku, uznając zdarzenie za wypadek w drodze z pracy do domu. W związku z wypadkiem ubezpieczony przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 1 czerwca 2021 r. do 20 sierpnia 2021 r. Za ten okres otrzymał zasiłek chorobowy z ubezpieczenia chorobowego. Dowód: - Okoliczności bezsporne (akta orzecznicze ZUS). Ustalając stan faktyczny w sprawie, Sąd oparł się na dowodach z dokumentów załączonych do akt sprawy oraz znajdujących się w aktach orzeczniczych ZUS, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c. , gdyż zostały sporządzone w przewidzianej formie, a ich wiarygodność, nie została skutecznie zakwestionowana przez strony w toku postępowania. W niniejszej sprawie nie zostały przeprowadzone dowody z przesłuchania świadków ani stron, gdyż o ich dopuszczenie nie wnosiła żadna ze stron sporu. Przesłuchanie stron Sąd uznał ponadto za nieistotne dla rozstrzygnięcia, albowiem spór w niniejszej sprawie nie dotyczył okoliczności faktycznych, które były bezsporne, ale miał charakter prawny. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1133; zw. dalej ustawą), miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność do pracy lub niemożność wykonywania pracy, o której mowa w art. 6 ust. 2 powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy. W sprawie bezsporne było, że wypadek komunikacyjny, jakiemu uległ ubezpieczony w dniu 27 maja 2021 r., był zdarzeniem nagłym i wywołanym przyczyną zewnętrzną. Bezspornym także było, że w wyniku zdarzenia ubezpieczony doznał obrażeń wewnętrznych w okolicy odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa, klatki piersiowej oraz kończyn dolnych i z tego powodu przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 1 czerwca 2021 r. do 20 sierpnia 2021 r. Wydając zaskarżoną decyzję, organ rentowy zakwestionował jednak wskazaną przez płatnika i ubezpieczonego okoliczność, że do zdarzenia doszło w drodze z pracy do domu. W ocenie Sądu, stanowisko organu rentowego było błędne. Zgodnie z art. 57b ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1270), za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, k tóre nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana . Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy, mimo że droga została przerwana jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga, nie będąc drogą najkrótszą, była dla ubezpieczonego, ze względów komunikacyjnych, najdogodniejsza. „Droga do pracy rozpoczyna się z chwilą opuszczenia przez pracownika mieszkania (zamknięcia drzwi domu) i kończy się na granicy terenu władztwa zakładu pracy, natomiast droga z pracy do domu rozpoczyna się po przekroczeniu bramy zakładu pracy i wiedzie do progu domu (mieszkania) pracownika” (uzasadnienie wyrok SN z 20 listopada 2014 r., I UK 120/14 – publ. portal orzeczeń SN, a także powoływane w nim orzecznictwo: wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 grudnia 1994 r., II URN 40/94, OSNAPiUS 1995 nr 9 poz. 113; z dnia 24 stycznia 1997 r., II UKN 57/96, OSNAPiUS 1997 nr 18, poz. 347; z dnia 7 sierpnia 1997 r., II UKN 245/97, OSNAPiUS 1998 nr 12, poz. 370; z dnia 22 stycznia 1998 r., II UKN 462/97, OSNAPiUS 1999 nr 1, poz. 23). Ubezpieczony mieszka we W. . Był zatrudniony u płatnika składek (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. , na stanowisku regionalnego koordynatora ds. merchandisingu. Miejscem jego pracy były województwa: (...) , (...) , (...) . W dniu 27 maja 2021 r. wykonywał czynności służbowe w miejscowości G. (województwo (...) ). Po ich zakończeniu około godz. 14:00 udał się samochodem w drogę powrotną do W. . Do wypadku drogowego z udziałem ubezpieczonego doszło w okolicach wsi S. . Znajduje się ona się przy trasie G. – W. . Była to jednocześnie jedna z możliwych i najkrótszych tras (np. G. – P. – L. – Ś. – W. ). Wbrew twierdzeniom organu rentowego z okoliczności faktycznych nie wynika również, aby po wykonaniu pracy w G. , ubezpieczony jechał do W. w celu wykonywania pracy w miejscu zamieszkania. Z ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika natomiast, iż tego dnia ubezpieczony zakończył pracę w G. około godz. 14:00 . W czasie drogi powrotnej do W. nie doszło też do jej przerwania, co mogłaby skutkować ewentualnym pozbawieniem go prawa do zasiłku w wysokości 100% podstawy wymiaru. Materiał dowodowy wykazał, iż po drodze zatankował samochód na stacji BP w S. . (...) ta znajdowała się przy trasie do W. , którą się przemieszczał, a przerwa w celu zatankowania samochodu była życiowo uzasadniona, tankowanie było bowiem niezbędne w celu dalszego poruszania się pojazdem. Wbrew twierdzeniom organu rentowego, ubezpieczony pokonywał drogę z miejsca pracy do miejsca zamieszkania, a tym samym zdarzenie jakie miało miejsce w dniu 27 maja 2021 r. około godz. 14:30 w okolicach wsi S. , należy jednoznacznie zakwalifikować jako wypadek w drodze z pracy do domu. Biorąc pod uwagę, dokonane powyżej ustalenia i przeprowadzone rozważania, Sąd w pkt. I sentencji wyroku na mocy przepisu art. 477 14 § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego przysługującego za okres od 1 czerwca 2021 r. do 20 sierpnia 2021 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru. O kosztach, jak w pkt II sentencji wyroku orzeczono w oparciu o art. 96 ust. pkt 4 w zw. z art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 623 ze zm.), zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.