IV U 140/24

Sygnatura akt IV U 140/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Pabian Protokolant: Roksana Borcz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z odwołania R. U. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak: (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. 
        umarza postępowanie w przedmiocie decyzji z dnia 9 stycznia 2024 r., znak: (...) ; II. 
        zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującemu się R. U. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego na okres od dnia 25 września 2023 r. do dnia 23 grudnia 2023 r.; III. 
        w pozostałym zakresie odwołanie oddala; IV. 
        orzeka, że nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt IV U 140/24 UZASADNIENIE R. U. pismem z dnia datowanym na 31 stycznia 2024 r. (k. 4 akt sprawy) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) - (...) , którą organ na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 3 – 6 ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa odmówił mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Zaskarżając decyzję ubezpieczony wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 31 stycznia 2024 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska ubezpieczony wskazał, iż Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 1 grudnia 2023 r. przyznał mu świadczenie rehabilitacyjne na 4 miesiące po wypadku przy pracy, który skutkował zerwaniem mięśni lewej nogi. Dalej ubezpieczony podniósł, że nie zakończył on rehabilitacji leczniczej, a dolegliwości bólowe w dalszym ciągu występowały przy długotrwałym siedzeniu jak i chodzeniu (k. 4-4 v.). Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie wskazano, że Komisja Lekarska po przeprowadzeniu bezpośredniego badania i dokonaniu analizy przedstawionej dokumentacji stwierdziła wbrew wcześniejszym ustaleniom Lekarza Orzecznika ZUS, że odwołujący się nie jest niezdolny do pracy, co wyklucza ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego (k. 6). W trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu 7 sierpnia 2024 r. odwołujący się oświadczył, że dochodzi przedmiotowego świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego (k. 39). Wraz z pismem procesowym z dnia 4 września 2024 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 50) organ rentowy przekazał decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak: (...) , którą organ na podstawie art. 154 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 477 13 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 18 ust. 1 i ust. 3 – 6 ustawy z dnia z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa i art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych zmienił decyzję z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego (k. 50-51). Pismem procesowym z dnia 13 stycznia 2025 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 56) ubezpieczony wskazał, iż wnosi odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak: (...) oraz domaga się jej zmiany poprzez przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 24 września 2023 r. do 24 stycznia 2024 r. (k. 56). Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony R. U. urodził się (...) Od dnia 14 marca 2019 r. był zatrudniony na stanowisku technika utrzymania obiektu. Do jego podstawowych obowiązków należało wykonywanie czynności związanych z konserwacją infrastruktury technicznej zakładu, w szczególności zapewnianie prawidłowych parametrów klimatycznych na hali produkcyjnej oraz obsługa urządzeń odpowiedzialnych za funkcjonowanie śluz powietrznych, instalacji pary gorącej oraz układów olejowych. Realizacja powierzonych zadań wymagała od niego sprawności fizycznej, ponieważ konieczne było stałe przemieszczanie się po terenie zakładu o znacznej powierzchni. Okoliczności bezsporne, a nadto: - wywiad zawodowy OL-10 z dn. 19.09.2023 r. – akta organu rentowego; - przesłuchanie odwołującego się R. U. protokół rozprawy przeprowadzonej w dn. 06.08.2025 r., k. 86v.; W dniu 27 marca 2023 r. doszło do zdarzenia w miejscu pracy ubezpieczonego. Po wejściu do budynku K. (...) w momencie, gdy ubezpieczony jedną nogą był na dywanie, a drugą za progiem drzwi poślizgnął się do przodu, a nogi rozsunęły się w przeciwnych kierunkach na tzw. szpagat. Pracodawca ubezpieczonego w protokole nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dnia 12 kwietnia 2023 r. ustalił, że przyczynami zdarzenia były: kwestia techniczna w postaci braku skutecznego sposobu zabezpieczającego oraz brak zabezpieczenia przed poślizgnięciem przy wyjściu z klatki schodowej na płytkach holu oraz kwestia ludzka w postaci niedostatecznej koncentracji na wykonywanej czynności. W ramach analizy okoliczności zdarzenia nie stwierdzono naruszenia obowiązujących przepisów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, ani innych regulacji dotyczących ochrony życia i zdrowia. Ponadto wykluczono, aby ubezpieczony znajdował się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. Natomiast skutkiem zdarzenia było następstwo urazów kończyny dolnej oraz powierzchniowy uraz kończyny dolnej. Pracodawca ubezpieczonego stwierdził, że zdarzenie było wypadkiem przy pracy, gdyż było to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz i mające związek z wykonywaną pracą. W dniu 9 października 2023 r. organ rentowy uznał zdarzenie jakiemu uległ ubezpieczony w dniu 27 marca 2023 r. za wypadek przy pracy. Okoliczności bezsporne, a nadto: - wniosek o wszczęcie postępowania powypadkowego z dn. 27.03.2023 r. – akta organu rentowego; - powołanie zespołu powypadkowego z dn. 27.03.2023 r. – akta organu rentowego; - protokół wysłuchania świadka z dn. 29.03.2023 r. – akta organu rentowego; - protokół wysłuchania poszkodowanego z dn. 30.03.2023 r. – akta organu rentowego; - protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dn. 12.04.2023 r. wraz z załącznikami – akta organu rentowego; - dokumentacja fotograficzna – akta organu rentowego; - odpis postępowania wyjaśniającego z dn. 09.10.2023 r. – akta organu rentowego; - przesłuchanie odwołującego się R. U. – protokół rozprawy przeprowadzonej w dn. 06.08.2025 r., k. 86v.; W dniu 27 marca 2023 r. ubezpieczony odbył wizytę w poradni ortopedycznej w związku z doznanym urazem podczas zdarzenia w jego miejscu pracy. Podczas wizyty rozpoznano u niego chorobę tkanek miękkich związane z ich używaniem, przeciążeniem i uciskiem oraz chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych. Ubezpieczonemu zalecono dalszą diagnostykę oraz zaproponowano farmakoterapię. W badaniu USG uda z dnia 28 marca 2023 r. stwierdzono stan po razie kończyny dolnej lewej oraz stan po naciągnięciu/zerwaniu mięśni z grupy tylnej uda. Tkanka podskórna na tylnej powierzchni uda lewego oraz dolnej części pośladka pogrubiona o podwyższonej, zatartej echogeniczności z cechami stłuczenia. W badaniu rezonansu magnetycznego układu mięśniowo-szkieletowego stwierdzono z dnia 23 maja 2023 r. stwierdzono oderwanie ścięgien mięśni półbłoniastego, półścięgnistego i głowy długiej dwugłowego od guza kulszowego z ich przemieszczeniem dystalnym o około 7 cm oraz masywny obrzęk opisywanych mięśni z obecnością wokół brzuśców zbiornika płynu/krwi. Kolejno w dniach: 29 marca 2023 r., 3 kwietnia 2023 r., 19 kwietnia 2023 r., 8 maja 2023 r., 22 maja 2023 r., 29 maja 2023 r., 19 czerwca 2023 r., 24 lipca 2023 r. i 18 września 2023 r. ubezpieczony odbył wizyty w poradni ortopedycznej w związku z utrzymującymi się dolegliwościami bólowymi uda lewego oraz rozpoznanymi następstwami urazów kończyny dolnej i chorobą zwyrodnieniową stawów kolanowych. W dniu 6 listopada 2023 r. ubezpieczony odbył wizytę w poradni ortopedycznej w związku z dolegliwościami bólowymi uda lewego oraz uczucia niestabilności stawu kolanowego lewego. W ramach zaleceń ubezpieczony otrzymał skierowanie do szpitala oraz zalecenie podjęcia rehabilitacji leczniczej. Ubezpieczony w okresie od września 2023 r. do lutego 2024 r. poddawany był zabiegom rehabilitacyjnym, a także poddawał się zabiegom punkcji, wykonywanym z uwagi na nawracające torbiele. We wrześniu 2023 r. jego stan zdrowia uniemożliwiał mu samodzielne poruszanie się, co przejawiało się koniecznością poruszania się przy użyciu laski. Do pracy powrócił w dniu 1 lutego 2024 r. Dowód: - karta wizyty z dn. 27.03.2023 r. – akta organu rentowego; - wynik badania USG z dn. 28.03.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 29.03.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 03.04.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 19.04.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 08.05.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 22.05.2023 r. – akta organu rentowego; - wynik badania MR z dn. 23.05.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 29.05.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 19.06.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 24.07.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 18.09.2023 r. – akta organu rentowego; - karta wizyty z dn. 06.11.2023 r. – akta organu rentowego; - przesłuchanie odwołującego się R. U. – protokół rozprawy przeprowadzonej w dn. 06.08.2025 r., k. 86v.; Z dniem 24 września 2023 r. ubezpieczony wykorzystał pełny 182 dniowy okres zasiłkowy. Okoliczność bezsporna; W terminie od 8 stycznia 2024 r. do 19 stycznia 2024 r. ubezpieczony odbył cykl zabiegów fizjoterapeutycznych w postaci indywidualnych ćwiczeń, krioterapii miejscowej, laseroterapii miejscowej czy ultrafonorezy. Po odbytym cyklu ubezpieczony w dalszym ciągu odczuwał utrzymujące się dolegliwości bólowe w związku z czym zalecono mu kontynuację fizjoterapii. Ubezpieczony w okresie od 4 marca 2024 r. do 15 marca 2024 r. podejmował fizjoterapię w systemie ambulatoryjnym w postaci pola magnetycznego stałego i niskiej częstotliwości, fonoferezy, elektrostymulacji czy indywidualnych ćwiczeń ogólnousprawniających. W dniu 5 sierpnia 2024 r. ubezpieczony odbył konsultację ortopedyczną, gdzie otrzymał dalsze skierowanie na rehabilitację. Natomiast w badaniu RTG kości piętowej z dnia 6 sierpnia 2024 r. stwierdzono u niego ostrogę dolną i górną kości piętowej prawej. Dowód: - zaświadczenie o udzielonych świadczeniach zdrowotnych z dn. 22.03.2024 r., k. 43; - informacja dla lekarza kierującego z dn. 19.01.2024 r., k. 44; - karta wizyty z dn. 05.08.2024 r., k. 45; - wynik badania RTG z dn. 06.08.2024 r., k. 46; - zaświadczenie lekarskiej z dn. 12.08.2024 r., k. 47; - skierowanie z dn. 05.08.2024 r., k. 48; - przesłuchanie odwołującego się R. U. – protokół rozprawy przeprowadzonej w dn. 06.08.2025 r., k. 86 v.; U ubezpieczonego R. U. rozpoznano stan po przebytym naderwaniu przyczepów mięśni dwugłowego, półbłoniastego i półścięgnistego uda lewego. W związku z rozpoznanym schorzeniem był on nadal niezdolny do pracy po dniu 24 września 2023 r., a także rokował powrót do pracy po wyczerpaniu świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy. Przedmiotowa niezdolność była związana z wypadkiem przy pracy z dnia 27 marca 2023 r. W badaniu ortopedycznym u ubezpieczonego stwierdzono m.in. postawę prawidłową, chód sprawny. Występują bólowe ograniczenie ruchomości stawu biodrowego lewego, w zakresie odwodzenia i rotacji zewnętrznej w stawie. Bolesność w pachwinie lewej w położeniach skrajnych odwiedzenia i rotacji zewnętrznej. Zakres ruchomości stawów biodrowych: staw biodrowy prawy - zgięcie 130 stopni, wyprost 0 stopni, odwodzenie 50 stopni, przywodzenie 40 stopni, rotacja wewnętrzna 30 stopni, rotacja zewnętrzna 50 stopni, staw biodrowy lewy - zgięcie 110 stopni, wyprost -0 stopni, odwodzenie 40 stopni, przywiedzenie 20 stopni, rotacja wewnętrzna ślad, rotacja zewnętrzna 30 stopni. Obrysy, zwartość i ruchomość pozostałych dużych stawów kończyn górnych i dolnych bez odchyleń od stanu prawidłowego. W części bliższej uda lewego z tyłu widoczne nieznaczne zapadnięcie mięśni. Stopy o prawidłowo wykształconych sklepieniach podłużnym i poprzecznym. U ubezpieczonego uszkodzenie w efekcie spowodowało ograniczenie ruchomości stawu biodrowego lewego. Trwale uszkodzony został obrys tylnej grupy mięśni uda lewego. Stłuczenie okolicy biodra i miednicy przyczynić się może do rozwoju zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego, co niesie za sobą powikłania jako wtórna choroba zwyrodnieniowa tego stawu. Rokowania na przyszłość są ostrożne w świetle możliwości powikłań, jakie niesie za sobą ten typ urazu, a ubezpieczony powinien pozostawać pod okresową kontrolą ortopedyczną, powinien sam wykonywać codziennie zestaw ćwiczeń własnych. Ubezpieczony po urazie, którego doznał może odczuwać nadal bóle stawu biodrowego i stawu kolanowego lewego, gdyż wspólne unerwienie obu tych stawów powoduje, że każdy uraz, czy też choroba biodra manifestuje się również bólem w kolanie po tej samej stronie. W badaniu przedmiotowym jedynym obecnie odstępstwem od normy było wyszczuplenie w pobliżu przyczepu bliższego mięśnia dwugłowego uda lewego, należy to traktować jako następstwo doznanego urazu. W odniesieniu do ubezpieczonego nie zachodziły okoliczności uzasadniające przebadanie go przez biegłych innych specjalności. Dowód: - opinia biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii z dn. 24.06.2024 r., k. 18-20; - opinia biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii z dn. 05.06.2025 r., k. 62; - opinia biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii z dn. 18.12.2025 r., k. 96-102; W dniu 18 września 2023 r. ubezpieczonemu zostało wystawione zaświadczenie o stanie zdrowia OL-9, gdzie wskazano jako rozpoznanie następstwa urazów kończyny dolnej, uraz ścięgien i mięśni tylnej grupy mięśni uda oraz zwyrodnienie wielostawowe. Wnioskiem z dnia 19 września 2023 r. ubezpieczony zwrócił się o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną wypadkiem przy pracy. Orzeczeniem z dnia 1 grudnia 2023 r. Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczony był niezdolny do pracy i w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istniały okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. W dniu 4 grudnia 2023 r. wobec orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS został zgłoszony zarzut wadliwości, a sprawa została przekazana do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską ZUS. Komisja Lekarska ZUS nr (...) orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2024 r. w oparciu o obowiązujące przepisy stwierdziła, że ubezpieczony nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak: (...) organ rentowy zmienił decyzję z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Dowód: - zaświadczenie o stanie zdrowia OL-9 z dn. 18.09.2023 r. – akta organu rentowego; - wniosek z dn. 19.09.2023 r. – akta organu rentowego; - orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dn. 01.12.2023 r., k. 5-5 v. oraz akta organu rentowego; - zarzut wadliwości z dn. 04.12.2023 r. – akta organu rentowego; - pismo organu rentowego z dn. 04.01.2024 r. – akta organu rentowego; - orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dn. 08.01.2024 r. – akta organu rentowego; - decyzja znak: (...) z dn. 09.01.2024 r. – akta organu rentowego; - decyzja znak: (...) z dn. 22.08.2024 r., k. 51-51 v. oraz akta organu rentowego; Sąd Rejonowy zważył co następuje: Odwołanie w części zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie odwołujący się R. U. wniósł o zmianę decyzji (...) we K. z dnia 9 stycznia 2024 r., znak: (...) ‑ (...) , która następnie została zmodyfikowana decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r., znak: (...) . W zaskarżonym rozstrzygnięciu odmówiono odwołującemu się prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego, a odwołujący się domagał się ostatecznie przyznania tego świadczenia na okres od 24 września 2023 r. do 24 stycznia 2024 r. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c. , których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Sąd swoje ustalenia faktyczne oparł także na w pełni wiarygodnym – w ocenie Sądu - dowodzie z przesłuchania odwołującego się. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołującemu się należało przyznać prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii biegłego lekarza sądowego z zakresu ortopedii z dnia 18 grudnia 2025 r. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał sporządzoną na potrzeby sprawy opinie za kompletną, logiczną i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Nadto Sąd, działając na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 oraz pkt 5 k.p.c. , postanowił pominąć dowód z opinii uzupełniającej biegłego z zakresu ortopedii, uznając go za nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. W ocenie Sądu, przeprowadzenie wskazanego dowodu nie wniosłoby istotnych informacji ponad te, które zostały już ujawnione w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a tym samym nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Szczegółowe motywy, którymi kierował się Sąd przy ocenie zasadności wniosku o przeprowadzenie tego dowodu, zostaną przedstawione w dalszej części niniejszego uzasadnienia, w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego. Przede wszystkim zdaniem Sądu opinii biegłego ortopedy dr J. H. pozwalała już na wyprowadzenie konkretnych wniosków, które umożliwiały rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, t.j.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, t.j.; dalej jako ustawa systemowa). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 4). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389). Sąd Najwyższy w powołanej uchwale uznał więc, że niezdolność do pracy jako przesłanka prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przewidzianych ustawą zasiłkową, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Pojęcie to ma autonomiczny charakter i odnosi się do wszystkich świadczeń z "ubezpieczenia chorobowego", których warunkiem przyznania jest niezdolność do pracy z powodu choroby. Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt III UZP 16/15, że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy (I. Jędrasik-Jankowska: Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego. W sprawie pozostawało bezsporne, iż zdarzenie, któremu odwołujący się uległ w dniu 27 marca 2023 r., stanowiło wypadek przy pracy, że z dniem 24 września 2023 r. wyczerpał on okres zasiłkowy, a także że decyzją z dnia 9 stycznia 2024 r., znak: (...) , zmienioną następnie decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r., znak: (...) , organ rentowy odmówił mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego. Sporne pozostawało natomiast to, czy po 24 września 2023 r. odwołujący się był nadal niezdolny do pracy i mogło przysługiwać mu prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował. Na ustalenie faktów wstępowania u odwołującego się po dniu 24 września 2023 r. niezdolności do pracy, w tym czy dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały nadzieję odzyskania zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku (technik utrzymania obiektu), ewentualnie okresu tej niezdolności, rokującej poprawę, wystąpienia konieczności badania odwołującego się przez innych biegłych sądowych oraz zasadności orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 8 stycznia 2024 r., Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii. Powołany w sprawie biegły sądowy lekarz z zakresu ortopedii rozpoznał u odwołującego się stan po naderwaniu mięśni tylnej powierzchni uda lewego. W ocenie biegłego na podstawie analizy akt sprawy, dokumentacji medycznej, zebranego wywiadu oraz przeprowadzonego naocznego badania lekarskiego odwołujący się po dniu 24 września 2023 r. był nadal niezdolny do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku, a zdolność do pracy odzyskał w dniu 27 grudnia 2023 r. po naocznym badaniu przed Komisje Lekarską ZUS. W badaniu przedmiotowym biegły stwierdził u odwołującego się w pozycji stojącej wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych. Potwierdzono pełną ruchomość stawów kończyn górnych oraz kręgosłupa. Ruchomość bierną stawów kończyn dolnych oceniono prawidłowo. Zauważono nieznaczne osłabienie siły zgięcia czynnego biodra lewego oraz wyprostu biodra. Zaniki mięśniowe uda lewego o 2 cm w porównaniu do strony przeciwnej. W uzasadnieniu biegły wskazał, że podczas badania przeprowadzonego przez Komisję Lekarską ZUS nie stwierdzono żadnych istotnych deficytów narządu ruchu u odwołującego co potwierdzało odzyskanie przez niego zdolności do pracy. Również przeprowadzone naoczne badanie ortopedyczne przez biegłego potwierdziło dobrą sprawność narządu ruchu u odwołującego, a zatem był on zdolny do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku (technik utrzymania obiektu). Do opinii biegłego zastrzeżenia złożył organ rentowy wskazując, iż w opinii biegłego znalazło się kilka nieścisłości wymagających sprostowania. Odwołujący się w dniu 27 marca 2023 r. poślizgnął się podczas wychodzenia z pracy już po jej zakończeniu, a nie podczas wchodzenia. Na miejsce zdarzenia został wezwany Zespół Ratownictwa Medycznego, a pomocy udzielili ratownik medyczny, który zaopatrzył lewe udo odwołującego w bandaż elastycznych i zalecił dalsze leczenie w trybie ambulatoryjnym. Dalej organ rentowy wskazał, że odwołujący się miał prawo do zasiłku chorobowego z powodu niezdolności do pracy przez 182 dni do dnia 24 września 2023 r. i nie wykorzystał 4 miesięcy świadczenia rehabilitacyjnego, bowiem nie uzyskał takiego prawa. Odwołujący się był leczony ambulatoryjnie przez ortopedę. Ostatnie zwolnienie lekarskie z dnia 18 września 2023 r. odwołujący się otrzymał na okres od 19 września 2023 r. do 2 października 2023 r. Po tym czasie nie ma jakichkolwiek obiektywnych dowodów na dalszą niezdolność do pracy, w związku z czym podana przez biegłego data odzyskania zdolności do pracy przez odwołującego się, tj. 27 grudnia 2023 r. zdaniem organu rentowego nie została poparta żadnym wiarygodnym dokumentem. Co więcej charakter i rozmiar doznanego przez niego urazu u większości pacjentów goi się w okresie 1 miesiąca, stąd należało uznać w ocenie organu rentowego, iż wyczerpany przez odwołującego się okres zasiłkowych był dostatecznym czasem do wyleczenia doznanego urazu i odzyskania zdolności do pracy. W związku ze złożonymi zastrzeżeniami oraz ostatecznym ustaleniem, iż organ rentowy odmówił odwołującemu się prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego na ustalenie faktów wstępowania u odwołującego się po dniu 24 września 2023 r. niezdolności do pracy, w tym czy dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały nadzieję odzyskania zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku (technik utrzymania obiektu), ewentualnie okresu tej niezdolności, rokującej poprawę, wystąpienia konieczności badania odwołującego się przez innych biegłych sądowych, związku ewentualnej niezdolności do pracy po dniu 24 września 2023 r. z wypadkiem przy pracy, w którym uczestniczył odwołujący się oraz zasadności orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 8 stycznia 2024 r., Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii. Powołany w sprawie biegły sądowy lekarz z zakresu ortopedii rozpoznał u odwołującego się stan po naderwaniu mięśni i ścięgien uda lewego oraz chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych. W badaniu przedmiotowym biegły stwierdził u odwołującego się prawidłową budowę ciała. Głowa wysklepiona prawidłowo, osadzona prawidłowo. Szyja symetryczna o prawidłowych obrysach, prawidłowej ruchomości. Klatka piersiowa symetryczna, wysklepiona prawidłowo, ruchoma oddechowo obustronnie. Brzuch symetryczny, miękki. Kręgosłup o zachowanych krzywiznach fizjologicznych. Kończyny górne ułożone swobodnie. Zaników mięśniowych, zaburzeń ukrwienia, zmian troficznych i ubytków ruchowych neurogennych nie stwierdzono. Obrysy i ruchomość stawów w normie, chwyt rąk sprawny. Kończyny dolne ułożone swobodnie, długości symetrycznej. Wyszczuplenie uda lewego o 1 cm. Siła i napięcie mięśni symetryczne. Bolesność palpacyjna i nieznaczne zgrubienie tylnej strony uda lewego. Zmian troficznych, ubytków ruchowych neurogennych, zaburzeń ukrwienia nie stwierdzono. Obrysy i ruchomość stawów w normie, stawy kolanowe zwarte, bez wysięku i objawów uszkodzenia struktur wewnątrzstawowych, ruchy lewego kolana bolesne, chód sprawny. W uzasadnieniu biegły wskazał, że przyczyna orzekania niezdolności do pracy przed 24 września 2023 r. były następstwem urazu uda lewego. Prowadzone było leczenie zachowawcze podczas którego nie wystąpiły powikłania. Dalej biegły wyjaśnił, iż dostępna dokumentacja medyczna zawarta w aktach nie wskazywała na istnienie zmian patologicznych mogących uzasadniać niezdolność do pracy i kwalifikację do świadczenia rehabilitacyjnego, a stwierdzany stan układu ruchu nie dawał podstaw do stwierdzenia u odwołującego się niezdolności do pracy po 24 września 2023 r. Na marginesie biegły wskazał, iż nie zachodziła konieczność badania odwołującego się przez biegłych innych specjalności, a orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 8 stycznia 2024 r. było prawidłowe. Do opinii biegłego zastrzeżenia złożył tym razem odwołujący, podnosząc przede wszystkim, iż przeprowadzone badanie ortopedyczne miało charakter wysoce odległy czasowo od daty wyczerpania okresu zasiłkowego, co – w jego ocenie – uniemożliwiało rzetelne odtworzenie rzeczywistego stanu zdrowia, w jakim znajdował się we wrześniu 2023 r. Odwołujący wskazał, że badanie wykonane blisko dwa lata po spornym okresie nie mogło w pełni oddać zakresu dolegliwości, ograniczeń funkcjonalnych oraz stopnia niezdolności do pracy, jakie występowały bezpośrednio po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego. Nadto w toku przesłuchania na rozprawie odwołujący szczegółowo opisał charakter wykonywanej pracy na stanowisku technika utrzymania obiektu, podkreślając jej fizyczny charakter, konieczność stałego przemieszczania się po rozległym terenie zakładu oraz wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności narządu ruchu. Wskazał również, że we wrześniu 2023 r. jego stan zdrowia był na tyle poważny, iż miał istotne trudności z poruszaniem się, a w codziennym funkcjonowaniu posługiwał się laską. Podkreślił także, że faktyczną zdolność do pracy odzyskał dopiero z dniem 1 lutego 2024 r. W związku ze złożonymi zastrzeżeniami oraz opisanymi przez odwołującego się podczas przesłuchania okolicznościami na ustalenie faktów wstępowania u odwołującego się po dniu 24 września 2023 r. niezdolności do pracy, w tym czy dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały nadzieję odzyskania zdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku (technik utrzymania obiektu), ewentualnie okresu tej niezdolności, rokującej poprawę, wystąpienia konieczności badania odwołującego się przez innych biegłych sądowych, związku ewentualnej niezdolności do pracy po dniu 24 września 2023 r. z wypadkiem przy pracy, w którym uczestniczył odwołujący się, prawidłowości wniosków stawianych w opiniach biegłych sądowych z dnia 24 czerwca 2024 r. i z dnia 5 czerwca 2025 r. oraz zasadności orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 8 stycznia 2024 r., Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii. Powołany w sprawie biegły sądowy lekarz z zakresu ortopedii rozpoznał u odwołującego się stan po przebytym naderwaniu przyczepów mięśni dwugłowego, półbłoniastego i półścięgnistego uda lewego. W związku z rozpoznanym schorzeniem był on nadal niezdolny do pracy po dniu 24 września 2023 r., a także rokował powrót do pracy po wyczerpaniu świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy, a przedmiotowa niezdolność była związana z wypadkiem przy pracy z dnia 27 marca 2023 r. W badaniu przedmiotowym biegły stwierdził u odwołującego się m.in. postawę prawidłową, chód sprawny. Czaszka prawidłowo wysklepiona, na opuk i obmacywanie niebolesna. Uszy i nos drożne. Oczy osadzone i ustawione prawidłowo, źrenice równe, okrągłe, symetryczne, reakcja na światło i akomodacja zachowane. Kręgosłup szyjny prawidłowo ruchomy, zgięcie 70 stopni, wyprost 70 stopni, zgięcie boczne w lewo 30 stopni, zgięcie boczne w prawo 30 stopni, rotacja w lewo 70 stopni, rotacja w prawo 70 stopni, próba broda-mostek 0 cm. W pozostałych odcinkach kręgosłupa fizjologiczne krzywizny prawidłowe, napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe, symetryczne. Kręgosłup lędźwiowy o pełnej ruchomości biernej i czynnej i o prawidłowej krzywiźnie, niebolesny badaniem palpacyjnym. Próba palce - podłoga 0 cm. Objaw H. 'a obustronnie ujemny, zgięcie do boku 30°, rotacja tułowia 30°, wyprost 30°. Prawidłowe napięcie mięśni przykręgosłupowych, objaw szczytowy ujemny. Klatka piersiowa symetryczna, prawidłowo wysklepiona i ruchoma oddechowo. Powłoki brzuszne powyżej poziomu klatki piersiowej. Kończyny górne anatomicznie i czynnościowo bez zmian, ułożone swobodnie o prawidłowej ruchomości w stawach barkowych, łokciowych i nadgarstkowych. Czynność chwytna obu rąk prawidłowa, ruchy precyzyjne i opozycja kciuka (również lewego) zachowane. Bólowe ograniczenie ruchomości stawu biodrowego lewego, w zakresie odwodzenia i rotacji zewnętrznej w stawie. Bolesność w pachwinie lewej w położeniach skrajnych odwiedzenia i rotacji zewnętrznej. Zakres ruchomości stawów biodrowych: staw biodrowy prawy - zgięcie 130 stopni, wyprost 0 stopni, odwodzenie 50 stopni, przywodzenie 40 stopni, rotacja wewnętrzna 30 stopni, rotacja zewnętrzna 50 stopni, staw biodrowy lewy - zgięcie 110 stopni, wyprost -0 stopni, odwodzenie 40 stopni, przywiedzenie 20 stopni, rotacja wewnętrzna ślad, rotacja zewnętrzna 30 stopni. Obrysy, zwartość i ruchomość pozostałych dużych stawów kończyn górnych i dolnych bez odchyleń od stanu prawidłowego. W części bliższej uda lewego z tyłu widoczne nieznaczne zapadnięcie mięśni. Stopy o prawidłowo wykształconych sklepieniach podłużnym i poprzecznym. W uzasadnieniu swojej opinii biegły wskazał, iż zasadniczą trudnością w sporządzeniu opinii była znaczna odległość czasowa od przebytego przez odwołującego się urazu. W myśl zasad przyjętych przez medycynę sądową zarówno na uszczerbek na zdrowiu jak i powrót zdolności do pracy wpływają następujące czynniki: rozmiar doznanego urazu, rodzaj zastosowanego leczenia, niezależna od woli poszkodowanego odpowiedź biologiczna na zastosowane leczenie oraz zależne od woli poszkodowanego stosowanie się do zaleceń leczniczych. Tak więc czas, który minął od urazu działał na jego korzyść i pozwolił wyeliminować większość negatywnych skutków doznanego urazu. Biegli oceniają i ustalają zdolność do pracy przede wszystkim na podstawie własnego badania przedmiotowego dokonywanego w dniu zgłoszenia się. Wszelkie oceny przypuszczalnej zdolności sprzed 2,5 roku wydają się zbyt probabilistyczne i jako takie mogłyby nie mieć wartości dowodowej. Niemniej w przypadku odwołującego konieczne było wstępne wyjaśnienie tła jego urazu w okolicy stawu biodrowego lewego. Dalej biegły szczegółowo przedstawił charakterystykę anatomiczną oraz funkcjonalną mięśnia dwugłowego uda i grupy mięśni odpowiedzialnych za zginanie oraz przywodzenie stawu biodrowego. Wskazał, że są to struktury o istotnym znaczeniu biomechanicznym, tworzące silny i liczny zespół mięśniowy, którego prawidłowa praca warunkuje stabilność postawy oraz sprawność ruchową kończyny dolnej. W opinii biegłego mięsień dwugłowy uda, położony w tylnej części uda, składa się z dwóch głów – długiej i krótkiej – różniących się zakresem działania, lecz współpracujących w ramach jednego układu funkcjonalnego. Głowa długa, jako mięsień dwustawowy, ma przyczep początkowy na guzie kulszowym, natomiast głowa krótka, działająca jednostawowo, przyczepia się do kresy chropawej kości udowej. Obie głowy łączą się we wspólny przyczep końcowy na głowie kości strzałkowej, co ma znaczenie dla stabilizacji stawu kolanowego. Biegły podkreślił, że mięsień dwugłowy uda pełni kluczowe funkcje biomechaniczne: umożliwia zginanie stawu kolanowego, prostowanie stawu biodrowego, przywodzenie oraz rotację zewnętrzną uda, a także uczestniczy w stabilizacji miednicy. Jako mięsień postawny odpowiada za utrzymanie prawidłowej sylwetki oraz dynamikę ruchu kończyny dolnej. Co więcej biegły podniósł, że urazy mięśnia dwugłowego uda mogą przyjmować zróżnicowany obraz kliniczny, jednak typowo manifestują się nagłym, ostrym bólem w tylnej części uda, któremu często towarzyszą skurcze mięśniowe, obrzęk oraz krwiak. W przypadku naderwania możliwe jest również wystąpienie widocznego lub wyczuwalnego wgłębienia w przebiegu mięśnia bądź jego ścięgna. Ograniczenie ruchomości kończyny jest charakterystyczne, a dolegliwości bólowe nasilają się przy obciążeniu, w tym przy zwykłym chodzeniu. Biegły podkreślił, że przy niewielkich urazach objawy mogą być mniej wyraźne, natomiast przy większych uszkodzeniach pojawia się znaczny obrzęk oraz rozległy krwiak. W opinii biegłego do urazów mięśnia dwugłowego uda dochodzi najczęściej w sytuacjach wymagających gwałtownego, eksplozywnego ruchu kończyny dolnej, w tym podczas poślizgnięcia – co odpowiada mechanizmowi zdarzenia, któremu uległ ubezpieczony. Biegły wskazał, że faza dynamicznego wyprostu i zgięcia kończyny, tzw. „late swing”, sprzyja tego rodzaju uszkodzeniom. Biegły wyjaśnił również, że w ruchach zginania i przywodzenia stawu biodrowego uczestniczą także inne grupy mięśniowe, m.in. przywodziciel krótki, mięsień półścięgnisty, półbłoniasty, mięsień smukły, pośladkowy wielki, mięsień czworoboczny uda oraz zasłaniacz wewnętrzny. Zakres ich udziału zależy od miejsca przyczepu oraz aktualnej pozycji stawu biodrowego. Mięśnie przyczepiające się do kości kulszowej i łonowej uczestniczą również w prostowaniu stawu biodrowego, natomiast mięśnie rozpoczynające się na kości biodrowej odpowiadają jednocześnie za zgięcie i przywodzenie uda. Biegły podkreślił, że prawidłowa aktywność zginaczy i przywodzicieli jest niezbędna dla stabilizacji miednicy w pozycji stojącej oraz w szeregu specyficznych ruchów, w tym charakterystycznych dla niektórych dyscyplin sportowych. Biegły wskazał również, że u odwołującego się stwierdzone uszkodzenie doprowadziło do ograniczenia ruchomości stawu biodrowego lewego oraz trwałego zniekształcenia obrysu tylnej grupy mięśni uda. W ocenie biegłego charakter przebytego urazu – obejmującego także stłuczenie okolicy biodra i miednicy – może sprzyjać rozwojowi wtórnych zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego, co wiąże się z ryzykiem dalszych powikłań. Z tego względu rokowania na przyszłość określono jako ostrożne. Biegły podkreślił konieczność pozostawania przez odwołującego się pod okresową kontrolą ortopedyczną oraz kontynuowania codziennych ćwiczeń usprawniających, których zakres został przedstawiony w trakcie rehabilitacji. Wskazał również, że odwołujący może nadal odczuwać dolegliwości bólowe w obrębie stawu biodrowego i kolanowego lewego, co wynika ze wspólnego unerwienia obu stawów – każdy uraz lub proces chorobowy dotyczący biodra może manifestować się bólem w kolanie po tej samej stronie. Dolegliwości te mogą nasilać się zwłaszcza po dłuższym staniu, chodzeniu lub dźwiganiu ciężarów. W aktualnym badaniu przedmiotowym jedynym uchwytnym odchyleniem od normy było wyszczuplenie tkanek w okolicy przyczepu bliższego mięśnia dwugłowego uda lewego, co – zgodnie z przedstawioną przez biegłego analizą patomechaniki urazu – należy traktować jako trwałe następstwo przebytego uszkodzenia. W świetle powyższego biegły uznał za zasadne przyjęcie, że w okresie bezpośrednio następującym po dniu 24 września 2023 r. odwołujący nie był zdolny do wykonywania pracy wymagającej długotrwałego chodzenia, stania ani dźwigania. Na marginesie biegły zaznaczył, że dokonując analizy dwóch opinii sporządzonych w niniejszej sprawie, skłania się ku wnioskom wynikającym z opinii z 2024 r., na korzyść której przemawia przede wszystkim mniejszy dystans czasowy dzielący ją od daty urazu. Jednocześnie biegły podkreślił, że każdy specjalista sporządzający opinię sądową działa w warunkach niezawisłości i samodzielności merytorycznej, wobec czego nie jest jego rolą kwestionowanie ustaleń innego biegłego, o ile mieszczą się one w granicach wiedzy medycznej. Biegły wskazał również, że w sprawie nie zachodziła potrzeba kierowania odwołującego się na badania przez biegłych innych specjalności. Jednocześnie biegły zwrócił uwagę, że orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 8 stycznia 2024 r. należy ocenić jako nietypowe i budzące wątpliwości co do jego rzetelności, a nawet – w jego ocenie – świadczące o braku niezawisłości orzeczników, zwłaszcza w ramach Komisji Lekarskiej ZUS. Do opinii biegłego zastrzeżenia złożył jedynie organ rentowy wskazując, iż Komisja Lekarska ZUS badała odwołującego się w 3-osobowym składzie, a ponadto opinia z dnia 5 czerwca 2025 r. było zgodna z oceną Komisji Lekarskiej, zatem wobec treści zastrzeżeń organ rentowy wniósł o ich uwzględnienie i dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej. Jak już zostało uprzednio wskazane, Sąd — działając na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 oraz pkt 5 k.p.c. — postanowił pominąć dowód z opinii uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu ortopedii, uznając go za zbędny dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. W ocenie Sądu, wniosek organu rentowego o dopuszczenie tego dowodu nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem zastrzeżenia zgłoszone do opinii biegłego miały charakter wyłącznie polemiczny i nie wskazywały na jakiekolwiek uchybienia merytoryczne, metodologiczne czy logiczne w sporządzonej opinii. Biegły sądowy w opinii z dnia 18 grudnia 2025 r. w sposób szczegółowy i kompleksowy odniósł się do stanu zdrowia odwołującego się, dokonując jego oceny zarówno na podstawie dokumentacji medycznej, jak i przeprowadzonego badania ortopedycznego. Sporządzona opinia była jasna, spójna i wyczerpująca, a jej treść umożliwiła Sądowi dokonanie pełnej i wszechstronnej oceny zasadności zgłoszonych roszczeń. W konsekwencji, Sąd uznał, że materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie wyjaśniony, a dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w kierunku opinii uzupełniającej byłoby niecelowe. Samo niezadowolenie strony z treści opinii, która nie jest dla niej korzystna, nie stanowi wystarczającej przesłanki do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę. Sąd ma prawo pominąć wnioski dowodowe, jeżeli uzna, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały już dostatecznie wyjaśnione (por. wyrok SN z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24). Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt I USK 307/23, specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli taki dowód został już przez Sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie „w razie potrzeby”. Nie można przyjąć, że Sąd zobowiązany jest do dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez Sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858). W odniesieniu do zastrzeżeń organu rentowego należy wskazać, że nie mogły one zostać uwzględnione, albowiem miały charakter wyłącznie polemiczny i nie zawierały żadnych konkretnych zarzutów podważających rzetelność, metodologię czy logiczną spójność opinii biegłego z dnia 18 grudnia 2025 r. Organ rentowy ograniczył się do wskazania, że opinia ta jest niezgodna z oceną Komisji Lekarskiej ZUS oraz z drugą opinią biegłego sądowego wydaną w sprawie, co samo w sobie nie stanowi podstawy do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii uzupełniającej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, samo niezadowolenie strony z treści opinii nie uzasadnia prowadzenia postępowania dowodowego „do skutku”, aż do uzyskania stanowiska zgodnego z oczekiwaniami strony. Sąd podkreśla, że zarówno pierwszy biegły powołany w sprawie, jak i biegły sporządzający opinię z 18 grudnia 2025 r., jednoznacznie wskazali na istnienie niezdolności do pracy po dniu 24 września 2023 r. Pierwszy biegły ustalił, że odwołujący odzyskał zdolność do pracy dopiero 27 grudnia 2023 r., natomiast trzeci biegły — po przeprowadzeniu szczegółowego badania oraz pogłębionej analizy patomechaniki urazu — stwierdził, że odwołujący był nadal niezdolny do pracy po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, a rokowanie co do odzyskania zdolności do pracy uzasadniało przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy. Opinia biegłego z dnia 18 grudnia 2025 r. była najbardziej wszechstronna i kompletna spośród wszystkich opinii zgromadzonych w sprawie. Biegły nie tylko dokonał szczegółowego badania przedmiotowego, ale również przedstawił rozbudowaną analizę anatomiczną i biomechaniczną uszkodzonych struktur, wyjaśniając wpływ urazu na funkcjonowanie kończyny dolnej oraz na możliwość wykonywania pracy o charakterze fizycznym. W przeciwieństwie do opinii z 2025 r., biegły ten uwzględnił zarówno charakter urazu, jak i specyfikę pracy wykonywanej przez odwołującego się, co czyni jego wnioski bardziej przekonującymi i zgodnymi z zasadami wiedzy medycznej. W świetle powyższego Sąd uznał, że zastrzeżenia organu rentowego nie mogły podważyć wartości dowodowej opinii biegłego z dnia 18 grudnia 2025 r., a wniosek o dopuszczenie opinii uzupełniającej należało pominąć jako nieuzasadniony i zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Wreszcie opinia biegłego korespondowała w pełni z orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS, które notabene chronologicznie najbliższe było relewantnego dla oceny sprawy okresu. W konsekwencji, w niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii z dnia 18 grudnia 2025 r. Przedmiotowa opinia była w ocenie Sądu spójna, logiczna i wyczerpująca. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstała ona w oparciu o badanie i wywiad z odwołującym się, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy. Reasumując, Sąd uznał opinię biegłego sporządzoną i uwzględnioną w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodną, podzielając dokonane w niej ustalenia i uznając, że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłego stanowiska ani kolejnego uzupełniania go w świetle złożonych przez organ rentowy zastrzeżeń, które stanowiły jedynie nieuzasadnioną z nimi polemikę. Wreszcie Sąd zwraca uwagę, że odwołujący się prowadził długie leczenie, sięgające poza zakres okresu za który przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Wnioskować więc także należy przez doświadczenie życiowe, że uraz, którego doznał odwołujący się nie był urazem „przeciętnym”, dlatego najbardziej przekonywujące są wnioski opinii biegłego J. H. , która traktuje to zagadnienie w sposób bardziej kompleksowy, a przy tym koresponduje z materiałem dowodowym sprawy. Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii z dnia 18 grudnia 2025 r. oraz przesłuchanie odwołującego się, pozwolił Sądowi na dokonanie ustaleń, zgodnie z którymi stan zdrowia odwołującego się uzasadniał przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego od 25 września 2023 r. na okres 3 miesięcy – tj. na okres od 25 września 2023 r. do 23 grudnia 2023 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku umorzył postępowanie w przedmiocie decyzji z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – wobec usunięcia jej z obrotu prawnego, zaś w punkcie II sentencji wyroku, na mocy przepisu art. 477 14 § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we K. z dnia 9 stycznia 2024 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznał odwołującemu się R. U. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego od 25 września 2023 r. do dnia 23 grudnia 2023 r. W punkcie III sentencji wyroku Sąd, działając na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. , oddalił odwołanie w pozostałym zakresie. Odwołujący się pierwotnie domagał się przyznania świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 31 stycznia 2024 r., a następnie – modyfikując żądanie – wskazał, że wnosi o jego przyznanie do dnia 24 stycznia 2024 r. Zmiana ta nie zawierała jednak oświadczenia o cofnięciu odwołania wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie okresu od 25 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2024 r., wobec czego odwołanie w tym zakresie podlegało merytorycznemu rozpoznaniu. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii z dnia 18 grudnia 2025 r., nie pozwoliła na ustalenie, że niezdolność do pracy utrzymywała się po upływie trzymiesięcznego okresu rehabilitacyjnego liczonego od dnia 25 września 2023 r. Biegły jednoznacznie wskazał, że charakter i rozmiar przebytego urazu, przebieg leczenia oraz wyniki badania przedmiotowego uzasadniały przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy, natomiast brak było podstaw medycznych do przyjęcia, iż niezdolność do pracy trwała dłużej. W aktualnym badaniu jedynym uchwytnym następstwem urazu było wyszczuplenie tkanek w okolicy przyczepu mięśnia dwugłowego uda, które – choć trwałe – nie powodowało dalszej niezdolności do pracy. Sąd miał na uwadze, że odwołujący się wskazywał na subiektywne trudności w poruszaniu się oraz deklarował odzyskanie zdolności do pracy dopiero z dniem 1 lutego 2024 r., jednak twierdzenia te nie znalazły potwierdzenia w obiektywnej dokumentacji medycznej ani w opinii biegłego. Wobec braku jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że odwołujący się pozostawał niezdolny do pracy po dniu 24 grudnia 2023 r., żądanie przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres dłuższy niż 3 miesiące nie mogło zostać uwzględnione. W tym zakresie odwołanie podlegało oddaleniu jako nieuzasadnione. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie IV sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.