IV U 1370/14

Sygn. akt IV U 1370/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2015r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant sekr. sądowy Anna Wąsak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2015r. w S. odwołania M. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 13 listopada 2014 r. Nr (...)- (...) w sprawie M. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty socjalnej zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje M. K. prawo do renty socjalnej na okres od 1 października 2014 roku do 30 września 2017 roku. Sygn. akt IV U 1370/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 13.11.2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. działając na podstawie art. 4 ustawy z dnia 27.06.2003 r. o rencie socjalnej odmówił ubezpieczonemu M. K. prawa do dalszej wypłaty renty socjalnej od dnia 1.10.2014 r. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 27.10.2014 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K. . Wskazał on, iż stan jego zdrowia nie polepszył się. Od lat dziecięcych cierpi na schyłkową niewydolność nerek własnych, co skutkowało koniecznością dokonania w 2001 r. przeszczepu nerki. Rozpoznano u niego przewlekłą chorobę nerek oraz hiperurikemię. Dotychczas, stan jego zdrowia pozwalał na zatrudnienie jedynie w wymiarze ¼ etatu (odwołanie k. 1-2). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji (k. 5-6). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: M. K. , ur. (...) , w dniu 10.09.2014 r. złożył do (...) Oddział w S. wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty socjalnej (wniosek k. 220 a. r.). W czasie składania powyższego wniosku, był uprawniony do pobierania renty socjalnej do dnia 30.09.2014 r. (decyzja z 10.10.2012 r. o ponownym ustaleniu prawa do renty socjalnej k. 218 a r.). W toku postępowania orzeczniczego Komisja Lekarska ZUS stwierdziła u wnioskodawcy następujące schorzenia: stan po przeszczepie nerki w 2001 r. z powodu schyłkowej niewydolności nerek w przebiegu nefropatii refluksowej i torbielowatości nerek z prawidłową funkcją nerki przeszczepionej, w wywiadzie leczenie operacyjne wstecznego odpływu pęcherzowo-moczowego po stronie prawej w 1999 r. i zastawki cewki moczowej w 1997 r. oraz hiperurykemia w wywiadzie (k. 4-5 a. l.) W ocenie Komisji Lekarskiej ZUS, ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy (orzeczenie k. 224 a. r.). Orzeczenie to stało się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji z dnia 13.11.2014 r. (decyzja k. 225 a. r.). W toku postępowania odwoławczego, Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego nefrologa. Biegły, po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zgromadzoną w sprawie oraz po przeprowadzeniu badania stwierdził, iż ubezpieczony jest okresowo, od 1.10.2014 r. do 30.09.2017 r. całkowicie niezdolny do pracy. Biegły rozpoznał schyłkową niewydolność nerek własnych w przebiegu nefropatii refluksowej, stan po przeszczepieniu nerki w 2001 r., leczenie operacyjne wstecznego odpływu pęcherzowo-moczowodowego po stronie prawej w 1999 r. i zastawki tylnej w 1997 r. (opinia k.12). W uzasadnieniu opinii biegły wskazał m. in., iż ubezpieczony miał wrodzoną wadę układu moczowego, tj. hipoplazję nerek, refluks pęcherzowo-moczowodowy. Schorzenia te doprowadziły do schyłkowej niewydolności nerek wymagającej leczenia nerkozastępczego od 1999 r. oraz przeszczepienia nerki w 2001 r. Biegły wskazał, iż zgodnie z aktualną wiedzą, przeszczep nerki nigdy nie zastąpi w pełni funkcji własnego narządu. Chory z przeszczepionym narządem jest, jako określił biegły „pacjentem wysokiej troski”. Utrzymanie funkcjonującego przeszczepionego narządu wymaga stosowania leków immunosupresyjnych i niezwykle oszczędzającego trybu życia. Każdy chory po przeszczepie ma bowiem znacznie obniżoną odporność własną, co powoduje znaczne ograniczenia w funkcjonowaniu w codziennym życiu ze względu na duże ryzyko infekcji. W ocenie biegłego, ze względu na występującą u M. K. nefropatię refluksową, terminalną niewydolność nerek, konieczność przewlekłej immunosupresji oraz wynikające z hiperurykemii zaburzenia metaboliczne istnieje ryzyko nawracających infekcji dróg moczowych. Ponadto, u ubezpieczonego występuje niska rezerwa czynnościowa nerki przeszczepionej oraz duże ryzyko przewlekłego odrzucania przeszczepu. Wobec powyższego, mając na uwadze konieczność częstych kontroli lekarskich, stosowania odpowiedniej diety i bezwzględnie oszczędzającego trybu życia, w ocenie biegłego, ubezpieczony nadal jest całkowicie niezdolny do pracy. Organ rentowy nie zgłosił zastrzeżeń do opinii biegłego. W ocenie Sądu Okręgowego, sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania opinia jest miarodajnym i obiektywnym dowodem aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy. Została sporządzona przez lekarza nefrologa, czyli osobę posiadającą specjalistyczną wiedzę z zakresu schorzeń, na które cierpi ubezpieczony. Wydanie opinii było poprzedzone nie tylko badaniem przedmiotowym, ale również analizą dokumentacji medycznej z dotychczasowego leczenia ubezpieczonego. Opinia jest logiczna oraz została uzasadniona w sposób wyczerpujący sposób. Argumentacja biegłego jest w ocenie Sądu przekonywująca. Podkreślić należy, iż ubezpieczony miał wcześniej już przyznane prawo do renty socjalnej z powodu całkowitej niezdolności do pracy do 30.09. 2014 r. Stan zdrowia ubezpieczonego w świetle opinii biegłego nie uległ poprawie. W tej sytuacji Sąd przyjął, iż ubezpieczony M. K. jest w dalszym ciągu całkowicie niezdolny do pracy i niezdolność ta powstała przez 18-tym rokiem życia. Przysługuje mu zatem w dalszym ciągu prawo do renty socjalnej począwszy od dnia 1.10.2014 r. do dnia 30.09.2014 r., gdyż spełnia on wszystkie warunki określone w art. 4 ust. 1 ustawy o rencie socjalnej . Mając na uwadze powyższe Sąd z mocy art. 477 14 § 2 kpc orzekł jak w wyroku.