IV U 1303/21

Sygn. akt: IV U 1303/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2022 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała - Kozioł Protokolant: Grzegorz Łado po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2022 r. we Wrocławiu sprawy z odwołania R. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 28 kwietnia 2021 r. znak: (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 28 kwietnia 2021 r. (znak: (...) ) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy R. W. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 8.02.2021 r. na okres trzech miesięcy, tj. do 8 maja 2021r.; II. w pozostałym zakresie oddala odwołanie; III. orzeka, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Wnioskodawca R. W. w dniu 2.06.2021 r. roku wniósł do tutejszego Sądu odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 28.04.2021 r., znak (...) - (...) , w której organ rentowy odmówił mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca zarzucił, że lekarz orzecznik ZUS nie uwzględnił prawidłowo jego stanu zdrowia. Wniósł o przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego na 5 miesięcy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych we W. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu pisma wskazał, że Lekarz Orzecznik ZUS oraz Komisja Lekarska ZUS prawidłowo uznały wnioskodawcę za zdolnego do pracy po wykorzystaniu przez niego 182 dni okresu zasiłkowego. Na rozprawie w dniu 3.02.2022 r. wnioskodawca sprecyzował, ze domaga się przyznania świadczenia rehabilitacyjnego do końca maja 2021 r. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: R. W. urodził się w (...) r. Od lat wykonuje zawód przedstawiciela handlowego. Do jego obowiązków należała estymacja i robienie zamówień u klientów, przeprowadzanie, rozliczanie i planowanie akcji promocyjnych i planowanie sprzedaży. Jego praca wymagała bardzo częstych wyjazdów – wnioskodawca pokonywał samochodem służbowym ok. 4500 km miesięcznie. Ponadto w pracy posługiwał się aplikacją zainstalowaną na telefonie komórkowym. Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto: dokumenty zgromadzone w aktach rentowych W okresie do 7.02.2021 r. wnioskodawca wykorzystał 182 okresu zasiłkowego. Lekarz Orzecznik ZUS i Komisja Lekarska ZUS orzekli, że po wykorzystaniu okresu zasiłkowego wnioskodawca był zdolny do pracy. Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto: dokumenty zgromadzone w aktach rentowych (załącznik) Wnioskodawca wykorzystał 182 dni okresu zasiłkowego z dniem 7.02.2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych we W. decyzją z dnia 28.04.2021 r. odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: decyzja ZUS we W. w aktach rentowych (załącznik) Wnioskodawca cierpi na zaburzenia psychiczne od 2020 r. U wnioskodawcy rozpoznaje się zaburzenia adaptacyjne o obrazie depresyjno – lękowym F43.2 i zaburzenia osobowości F60.9. W okresie od lutego do lipca 2021 r. wnioskodawca doznawał cierpienia z powodu nasilenia objawów zaburzeń adaptacyjnych. Powodowało to niepełnosprawność skutkującą niezdolnością do pracy zawodowej na ostatnio zajmowanym stanowisku w okresie 3 miesięcy po zakończeniu okresu zasiłkowego. Dalsze leczenie i rehabilitacja wnioskodawcy rokowały w tym czasie nadzieję odzyskania zdolności do pracy. Zakłócenia w funkcjonowaniu emocjonalnym i poznawczym badanego, wykazywane także przez specjalistów, uniemożliwiały wnioskodawcy prawidłowe wypełnianie obowiązków w ramach powierzonego stanowiska pracy, w okresie od 8.02.2021 r. do 8.05.2021 r. Przeżywane przez wnioskodawcę cierpienie jest skutkiem przekroczenia zdolności przystosowawczych i uwikłaniem w konflikty psychologiczne. Stan ten wiąże się nie tylko z dyskomfortem, lękiem i zaburzeniami nastroju, ale też z wadliwym reagowaniem i powstawaniem trudności w relacjach społecznych. W tym okresie występujące u wnioskodawcy zaburzenia adaptacyjne o obrazie depresyjno – lękowym F43.2, a także zaburzenia osobowości F60.9, powodowały stany lękowe i trudności w funkcjonowaniu społecznym, o nasileniu skutkującym niezdolnością do pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego. Wnioskodawca wymagał w tym okresie intensywnego leczenia, farmakoterapii i rehabilitacji. Dowód: opinia i opinia uzupełniająca biegłych psychiatry i psychologa k. 33-42, 59-60 Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Odwołanie było uzasadnione w części. Stosownie do treści art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy ( ust. 1 ). Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy ( ust. 2 ). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2 , orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ( ust. 3 ). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( ust. 4 ). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we W. z dnia 28.04.2021 r. zasługiwało na uwzględnienie w części. Ustalając stan faktyczny sprawy, Sąd Rejonowy uwzględnił treść opinii sądowo-lekarskich wydanych przez biegłych sądowych specjalności psychiatrii i psychologii. Przedmiotowe opinie są w ocenie Sądu spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegli szczegółowo opisali materiał stanowiący podstawę ich konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstały one w oparciu o badanie i wywiad z wnioskodawcą, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną wnioskodawcy zawartą w aktach sprawy. Ze sporządzonych opinii wynika, że w okresie od lutego do lipca 2021 r. wnioskodawca doznawał cierpienia z powodu nasilenia objawów zaburzeń adaptacyjnych. Powodowało to niepełnosprawność skutkującą niezdolnością do pracy zawodowej na ostatnio zajmowanym stanowisku przedstawiciela handlowego w okresie 3 miesięcy po zakończeniu okresu zasiłkowego. Dalsze leczenie i rehabilitacja wnioskodawcy rokowały w tym czasie nadzieję odzyskania zdolności do pracy. Zakłócenia w funkcjonowaniu emocjonalnym i poznawczym badanego, wykazywane także przez specjalistów, uniemożliwiały wnioskodawcy prawidłowe wypełnianie obowiązków w ramach powierzonego stanowiska pracy, w okresie od 8.02.2021 r. do 8.05.2021 r. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń” . Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd, w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie kwestionował opinii biegłych, zastrzeżenia do opinii złożył jednak organ rentowy. Organ zarzucił, że to nie „cierpienie”, a stopień naruszenia sprawności organizmu skutkuje możliwością przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Podniósł, że Komisja ZUS orzekła, że stwierdzone u wnioskodawcy schorzenia naruszają sprawność organizmu wnioskodawcy, ale nie w stopniu skutkującym niezdolnością do pracy. W opinii uzupełniającej biegli wskazali, że przeżywane przez wnioskodawcę cierpienie jest skutkiem przekroczenia zdolności przystosowawczych i uwikłaniem w konflikty psychologiczne. Stan ten wiąże się nie tylko z dyskomfortem, lękiem i zaburzeniami nastroju, ale też z wadliwym reagowaniem i powstawaniem trudności w relacjach społecznych. Biegli podkreślili, że w tym okresie występujące u wnioskodawcy zaburzenia adaptacyjne o obrazie depresyjno – lękowym F43.2, a także zaburzenia osobowości F60.9, powodowały stany lękowe i trudności w funkcjonowaniu społecznym, o nasileniu skutkującym niezdolnością do pracy na stanowisku przedstawiciela handlowego. Wnioskodawca wymagał w tym okresie intensywnego leczenia, farmakoterapii i rehabilitacji. W ocenie Sądu biegli z zakresu medycyny pracy szeroko i wyczerpująco odnieśli się do stanu zdrowia wnioskodawcy w kontekście zakresu jego obowiązków na ostatnio zajmowanym stanowisku przedstawiciela handlowego, wymagającym organizacji, planowania, licznych kontaktów z ludźmi. Podkreślili, że wnioskodawca nie był zdolny we wskazanym okresie do radzenia sobie z sytuacjami trudnymi i uruchamiania samoregulacji emocjonalnej. Nie był zdolny do planowania i wykonywania złożonych aktywności, funkcjonowania w granicach wytyczonych relacjami ze zwierzchnikami i kontrahentami. Wydana przez biegłych opinia jest szczegółowa i kompleksowa, a wypływające z niej wnioski logiczne i przekonujące. Kolejne zastrzeżenia organu rentowego (k. 73) nie zostały uwzględnione przez Sąd. Odstępując od dalszego opiniowania sprawy Sąd Rejonowy miał na uwadze, że schorzenia wnioskodawcy były bezsporne. Różnica zdań specjalistów w przedmiocie stwierdzenia, czy schorzenia te skutkowały niezdolnością wnioskodawcy do pracy, czy też nie, winna być w ocenie Sądu rozstrzygnięta na korzyść wnioskodawcy, w szczególności w sytuacji, gdy biegli sądowi z zakresu psychologii i psychiatrii szczegółowo ocenili zdolność wnioskodawcy do pracy w spornym okresie w świetle stanu zdrowia wnioskodawcy i związanych z jego stanowiskiem pracy wymagań. Sąd przychylił się do stanowiska biegłych, mając na względzie stan zdrowia psychicznego oraz charakter stanowiska pracy wnioskodawcy. W świetle opinii biegłych Sąd uznał, że po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego wnioskodawca był nadal niezdolny do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku przez 3 miesiące, przy czym istniały wówczas rokowania odzyskania zdolności do pracy, a tym samym zostały spełnione przesłanki uzyskania przez wnioskodawcę świadczenia rehabilitacyjnego. W dalszym okresie wnioskodawca odzyskał zdolność do pracy, zdezaktualizowała się zatem przesłanka ustalenia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, wyrażona w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zgodnie z którą warunkiem przyznania świadczenia rehabilitacyjnego jest ustalenie, że uprawniony jest nadal niezdolny do pracy, po wyczerpaniu zasiłku chorobowego, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy ( ust. 1 ). Przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych odwołanie zostało uwzględnione w części, w ten sposób, że Sąd Rejonowy przyznał wnioskodawcy prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od 8.02.2021 r. na okres 3 miesięcy, do 8.05.2021 r. W pozostałej części odwołanie, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. W niniejszej sprawie nieuiszczonymi kosztami sądowymi Sąd obciążył zatem Skarb Państwa.