IV SO/Wr 17/09

IV SO/Wr 17/09 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2009-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2009-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2, art. 243 par. 1, art. 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata złożonego przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego postanawia oddalić wniosek.
Uzasadnienie
S. P. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z treści wniosku wynika, że skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy w związku z zamiarem złożenia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] nr [...] w sprawie z jej skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przed wszczęciem postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania sądowego.
Z rubryki nr 3 wniosku i z jego uzasadnienia wynika, że S.P. wniosła o przyznanie prawa pomocy celem sporządzenia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] nr [...] w sprawie z jej skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy P., podjętą m.in. na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a.
Tymczasem, po myśli art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Uchwała, której zaskarżenie zapowiada skarżąca, w podstawie prawnej powołuje m.in. art. 229 pkt 3 k.p.a. Jest ona uchwałą informującą o sposobie załatwienia skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy P. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie "samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi" (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2 Wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1998r., str. 920). Czynność ta, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co znajduje potwierdzenie w cytowanym przepisie prawa.
A zatem, skoro wskazana uchwała jest czynnością materialno-techniczną, informującą o sposobie załatwienia skargi złożonej na podstawie art. 227 k.p.a., nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego tylko z tego powodu, że stanowi jedyną możliwą prawną formę działania Rady.
Powyższe stanowisko potwierdził już wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426) stwierdził, iż "rozpatrzenie skarg wnoszonych na podstawie art. 227 k.p.a. nie następuje w formach wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o NSA (obecnie jest to art. 3 § 2 p.p.s.a.), co nie dotyczy skarg, do których rozpoznania są właściwe rady gmin, powiatów oraz sejmików województw. Te organy bowiem we wszystkich sprawach należących do ich właściwości podejmują uchwały. Jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji gdy załatwienie skargi o której mowa w art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów. Tym bowiem, którym skarga nie zostałaby załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby".
W niniejszej sprawie zachodzi wiec przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z wcześniej powołanego art. 247 p.p.s.a., gdyż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu.
Z tych względów skarżącej nie przysługuje prawo pomocy.
Mając to zatem na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.