IV SO/WR 16/23

IV SO/Wr 16/23 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
*Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 55 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. O. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy Międzybórz za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 9 maja 2023 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy Międzybórz grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy Międzybórz na rzecz A. O. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane zostało wnioskiem A.O. (dalej: wnioskodawca, strona) z dnia 5 czerwca 2023 r., w którym zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy Międzybórz (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność z dnia 9 maja 2023 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Uzasadniając żądanie, wnioskodawca wskazał, że w dniu 9 maja
2023 r. wniósł do organu skargę do sądu administracyjnego na bezczynność
w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 6 marca 2023 r. Do dnia złożenia wniosku skarga nie została przekazana do Sądu.
W odpowiedzi na wezwanie do udzielenia odpowiedzi na wniosek
o wymierzenie grzywny, organ przesyłką nadaną w dniu 25 lipca 2023 r. przekazał do Sądu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Organ, pomimo ponownego wezwania, nie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Stosownie do art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.),
w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny
w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
Natomiast art. 54 § 2 p.p.s.a. przewiduje, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy
i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym w sprawach objętych kognicją sądu administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
(tj. Dz. U. z 2022, poz. 902, dalej: u.d.i.p.), termin ten jest krótszy. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 u.d.i.p., przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę w sprawach
z tego zakresu następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Z przytoczonych przepisów wynika więc, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi
w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpoznaniem wniosku
o nałożenie grzywny, nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia, ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie, przyczyny które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, dostępne - podobnie jak wszystkie powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych
- w CBOSA).
W judykaturze przyjmuje się, że skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się
w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony
w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Wymaga także zaakcentowania , że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę
w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi.
Przy czym zastosowanie sankcji w postaci wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., pełni - oprócz funkcji dyscyplinującej i represyjnej - również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (por. powołana uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009r., sygn. akt II GPS 3/09; postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 45/13).
W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem fakt, że organ naruszył przepisy prawa przez nieprzekazanie skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jak wynika z akt sprawy, skarga strony na bezczynność z dnia 9 maja 2023 r. wpłynęła do organu w dniu 12 maja 2023 r. (prezentata z datą wpływu do organu – k. 24 akt sądowych). Określony w ustawie
o dostępie do informacji publicznej termin 15 dni od dnia otrzymania skargi na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę upłynął zatem z dniem 29 maja 2023 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ do tutejszego Sądu w dniu 25 lipca 2023 r. (data stempla pocztowego – k. 29 akt sądowych).
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przywołany na wstępie przepis art. 54 § 1 p.p.s.a., statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ musi więc przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy
i odpowiedzią na skargę. Obowiązek ten spoczywa na organie niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot, do którego została skierowana skarga, do uczynienia zadość temu żądaniu.
Dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku, stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaakcentować przy tym należy, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie
art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd bada jedynie, czy organ wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt
I OZ 1180/16; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 lipca 2016 r., sygn. akt
IV SO/Wr 17/16).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie. Ustalając wysokość grzywny, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi (niemal dwa miesiące), jak również fakt, że dopiero działanie strony w postaci złożenia wniosku o wymierzenie grzywny zmotywowało organ do przekazania skargi Sądowi.
Z tych względów, działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt II sentencji). Zawarty w skardze wniosek
o zwrot kosztów w wysokości 500 zł nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż poniesione przez stronę koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw wyniosły 100 zł uiszczone tytułem wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny.