IV SAB/Wr 996/25

IV SAB/Wr 996/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi L. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lipca 2025 r. L. S. (dalej: strona skarżąca), działająca przez pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie stronie skarżącej zezwolenia na pobyt stały. Do skargi zostało dołączone pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi przez radcę prawnego K. Z. oraz M. K. Skargę podpisał M. K.
W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 sierpnia 2025 r., pismem Sądu z dnia 9 września 2025 r., podpisany pod skargą M. K. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu uprawniającego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zawierającego wskazanie, którą z osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jest dla strony skarżącej M. K. Ponadto tym samym pismem Sądu podpisany pod skargą M. K. został wezwany do złożenia kopii ponaglenia, skierowanego do organu, na niezałatwienie w terminie sprawy z w/w wniosku strony skarżącej wraz z dowodem wniesienia ponaglenia.
Na wykonanie powyższych wezwań zakreślono w/w autorowi skargi termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie doręczono osobie podpisanej pod skargą na podany w skardze adres do korespondencji w dniu 15 września 2025 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu w zakresie nadesłania kopii ponaglenia, wraz z dowodem jego wniesienia do organu, oraz prawidłowego pełnomocnictwa do działania imieniu strony skarżącej, upłynął bezskutecznie w dniu 22 września 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że w zakreślonym terminie skierowane do działającego za stronę skarżącą wezwanie o przedstawienie dowodu złożenia, w toku postępowania administracyjnego, ponaglenia, nie zostało wykonane. Również akta administracyjne sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że skarga została poprzedzona złożeniem ponaglenia.
Mając powyższe na uwadze - wobec braku ponaglenia w aktach administracyjnych sprawy i niewykazania przez stronę skarżącą, że ponaglenie zostało wniesione - Sąd odrzucił skargę, uznając ją za niedopuszczalną na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Ponadto stosowanie do art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Co więcej według powołanego na wstępie art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W świetle tego przepisu status osoby jako pełnomocnika strony skarżącej nie powinien budzić wątpliwości oraz bezspornie wynikać z dokumentu pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
W myśl natomiast art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Trzeba zaznaczyć, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 22 czerwca 2020 r., II OZ 423/20 i 30 stycznia 2020 r., II OZ 74/20).
Z akt sprawy wynika, że wezwanie sądowe o uzupełnienie wspomnianego braku skargi doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącej (tj. osobie, która podpisała skargę) w dniu 15 września 2025 r. Wezwanie to pozostało jednak bez odpowiedzi. Skoro podpisany pod skargą pełnomocnik, mimo stosownego wezwania, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że jest umocowany do reprezentowania strony w sprawie w oparciu o art. 35 § 1 p.p.s.a., to wystąpiły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 29 maja 2012 r., I FSK 531/12).
Jednakże kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia braku dopuszczalności skargi z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia służących stronie skarżącej, tj. brak wniesienia ponaglenia. Użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność (...) można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. Przepis ten nie ogranicza się jedynie do tego, że skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnieść w każdym czasie, ani też, że taką skargę można wnieść w każdym czasie po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Dodatkowo wskazuje, jaki środek musi uprzednio zostać wyczerpany. Z przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 495/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 383/20).
Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.